Sluit me aan bij Saskia, hoe je ook afbouwt sochaop, een schema van

[i]Eerst 3 dagen een halve, daarna 3x om de dag en nu sinds de laatste, afgelopen maandag niets meer.[/i]

is idd een garantie voor een ticket to hell, verbaas me steeds opnieuw weer als ik lees dat er nog mensen op deze manier denken te kunnen af bouwen. Lees deze hele thread eens door, kost even tijd maar dan ben je heel wat wijzer!
Gelukkig ben je toch weer gaan slikken, begrijp ik uit je laatste stukje. Neem een goede raad aan; bouw hééééééééééééél langzaam en gelijkmatig af.

PS overigens respect voor het feit dat je er alleen voor staat en het alleen moet doen, voor mij en velen hier gold hetzelfde….
En die emotionele rollercoaster, die is heel herkenbaar. Zelfs bij langzaam afbouwen zul je gaan merken dat al je gevoelens terugkomen en je veel emotioneler bent dan je normaal zou zijn. Alles normaliseert zich uiteindelijk, maar dat kost tijd. Ik ben nu, na ruim een jaar te zijn gestopt, nog steeds veel gevoeliger dan normaal, leef echt op de toppen van mijn gevoel. En dat betekent eerder ups, maar helaas ook downs. Het voordeel is echter dat je weer echt voelt en echt leeft, ipv als een zombie het leven aan je te laten voorbij gaan…

Reageren

Dannk jullie wel voor het snelle resgeren, Wil er vanaf, maar geaag wel zo relaxt mogelijk dus.
ps mijn echte naam is margriet

Reageren

Lette,

Wat jij beschrijft, die emotionele achtbaan waar je in beland (zelfs maanden) na het stoppen, herken ik. Alleen moet ik het nog steeds op me in laten werken dat dit met de parox. te maken heeft. Nu ik het weet, denk ik: natuuurlijk! Maar het blijft vreemd en ook een beetje eng om te beseffen dat het werkelijk zolang duurt voor de effecten helemaal verdwenen zijn..
Ik zie er echt naar uit om weer echt te voelen, al zal ik me deze keer mentaal proberen voor te bereiden op de weg die nog volgt NA de afbouw.

Hoelang weet jij deze dingen al? En hoe kwam je erachter?
Een paar weken geleden wist ik nog niet van het bestaan van dit forum.

Reageren

Dag allemaal,

Ik vind de woorden van Tinker en van de anderen echt heel bemoedigend. Ik blijf schrikken van de consequenties die het afbouwen met Paroxetine op sommige mensen heeft. Dit vereist moed en volharding en aan jullie woorden ontleen ik veel steun, hoe verschillend onze problemen ook zijn.

Zelf ben ik een dikke week geleden van 20mg naar 10mg gedaald. Op deze dosis blijf ik nog wel enige maanden zitten, dat lijkt mij het veiligst. Omdat ik tegelijkertijd ben begonnen met een medicijn wat om een hele andere rede een opwekkende werking heeft kan ik niet zo goed beoordelen welke bijwerkingen waarbij horen. Dit middel bestrijdt, wanneer ik hem inneem ook de chronische vermoeidheid waar ik aan leidt. Zij het slechts tijdelijk: binnen drie uur na de pil stort ik volledig in elkaar en word ik tot een norsige, humeurige oude bok.
Wellicht dat het euforische gevoel en de extreme gevoeligheid ook komen door het feit dat ik zeker weet dat dit de juiste pillen zijn en ik hiermee een redelijk normaal leven ga leiden ergens in de toekomst in relatie tot de laatste jaren. Wat er ook gebeurt, ik stort bij het minste en geringste in huilen uit. Dat is eigenlijk niet zo erg. Ronddobberend in dit tranendal weet ik dat dit bijdraagt aan mijn herstelproces. Uitgesteld leed dient op enig moment te worden verwerkt. Dat moment is (hopelijk) nu aangebroken. Daarbij zijn het van die prachtige glanzende, transparante parels, knaloranje van kleur in verhouding tot die muffig witte pilletjes paroxetine, wat kan het leven toch prachtig zijn;)!

Wel weet ik dat de heftige gevoelens die je kunt hebben nadat je met paroxetine bent gestopt in een extreme vorm kunnen toenemen, zowel de positieve als de negatieve. Mij lijkt dat niet zo gek. Dat komt omdat je jarenlang de werkelijke problematiek voor je uit schuift. Hoe kun je immers weten wanneer je bijvoorbeeld in mijn geval, de depressies en ongefundeerde angsten voorbij zijn zolang je nog je antidepressiva gebruikt? Je voelt immers niet alles en je kunt tijdens de kuur niet goed beoordelen of je van je problemen af bent of niet. De enige indiacatie die steek houdt is de proef van het stoppen, tijdelijk of permanent. Wanneer de gevoelens van euforie en onbehagen toenemen zal ik voor mijzelf moeten erkennen dat er nog resten van mijn aandoening aanwezig zijn en zal ik wellicht besluiten de dosis weer te verhogen en een therapie voort te zetten. Je kunt dus niet weten of je het leven weer aan kunt tijdens de paroxetinekuur.

Mijn leven is intussen veranderd. Drie en een half jaar geleden wist ik nog niet wat me werkelijk scheelde (en ook niet wat me te wachten stond ;). Nu weet ik dat wel. Toen mijn leven helemaal in elkaar stortte sliep ik zo nu en dan onder de brug, heb een half jaar in een kelder geslapen en een half jaar op een boot zonder gas, water en licht, zonder riool en zonder inkomen. Her en der logeerde ik bij vrienden die een plekje vrij hadden. Nu heb ik weer een piepklein studiootje, een bijstandsuitkering ipv een eigen zaak, bijzondere bijstand gekregen voor wat spulletjes in plaats van een kast van een huis afgeladen met luxegoederen. En ik heb sinds een maand of zeven weer een vriendin die zelfs met me wil trouwen (ik zei nog, doe dat nou niet, maar ik waardeer haar om haar volhardendheid;) Daarbij heb ik geleerd wat er in het leven werkelijk toedoet, heb ik geleerd om in alle eenzaamheid zielsgelukkig te kunnen zijn en heb ik met mijn angsten leren leven door ze, wanneer ze zich voordoen ze te accepteren dat ze er zijn en ze onder ogen te zien.

Vooral dat laatste is een moeizaam proces geweest maar zeer effectief. Enerzijds heb ik veel boeken gelezen en over de werking van de hersenen en daarmee van de herkomst van angsten en depressies kennis genomen, anderzijds boeken over de Tao te Ching en vipassana meditatie wat ik iedereen hier zonder meer kan aanraden. Kennis is macht en macht over jezelf is essentieel bij het overwinnen van je angsten en van de woede die sommige gebeurtenissen in je leven parten kunnen spelen. Je leert ook de juiste controle over jezelf te hebben en vooral in het geval van angsten te zien als iets dat niet noodzakelijkerwijs bezit van je hoeft te nemen. Eigenlijk een soort zakelijke afstand t.a.v. alles wat je overkomt en wat je voelt, hoe negatief en beangstigend je het ook toeschijnt.

Mijn weg naar beneden en weer die omhoog heeft mij ook geleerd dat die niet bestaat. Er is geen dal en geen berg, er is alleen maar verder, met vallen en opstaan. Je kunt in een lichaam dat niet optimaal werkt gelukkig zijn en misschien wel meer dan je dat ooit was.

Het grootste ding wat ik geleerd heb is dat alles waar hier over geschreven wordt een maatschappijbreed gegeven is waar je op de een of andere manier mee moet leren leven. Waar ik ook ben geweest, overal zijn mensen werkzaam die niet het vermogen hebben om creatief met de regelgeving om te gaan. Vorige week heb ik vernomen dat men bij de Sociale dienst mijn hele dossier kwijt is, althans het deel van mijn voorgenomen reintegratie en ik met dat traject helemaal opnieuw moet beginnen. Ik heb in de afgelopen jaren alle loketten van de hulpgevende instanties gezien en kreeg overal nul op rekest omdat de bureaucratiesche systemen zo complex zijn dat niemand weet hoe ze werkelijk werken. De communicatietechnieken zijn met de komst van de digitale infrastructuur zo geraffineerd geworden maar is nagenoeg niemand die dat tot zijn of jouw voordeel kan keren. Het lijkt alsof de stroperigheid alleen maar is toegenomen. Ik heb een half jaar zonder inkomen gezeten omdat mijn situatie er niet een was zoals de situatie van ‘de meeste mensen’. Alles is gericht op ‘de meeste mensen’. Maar ‘de meeste mensen’ bestaan helemaal niet. We komen evenveel met ekaar overeen als dat we van elkaar verschillen.

Het zit er dik in dat het probleem met het afkicken van Paroxetine allang is onderzocht en erkend maar dat het op hoeken van bureaus van mensen ligt die omkomen in de aanvragen. Het kan nog jaren duren voordat de problemen wereldwijd worden erkend en dat de informatie tot in alle hoeken van de medische wereld bekend zijn. Wanneer mijn dokter kennis moet nemen van alle nieuwe ontwikkelingen die er zijn, zou hij niet eens aan zijn werk als dokter toekomen! Er moet teveel informatie worden verwerkt door mensen die het te druk hebben met hun werk. De wereld slibt dicht met informatie.

Ik las onlangs een stuk van Dick Swaab in de krant, de schrijver van ‘wij zijn ons brein’. Hierin stelt hij dat er verschrikkelijk veel en vooruitstrevend onderzoek wordt gedaan maar dat de uitkomst ervan pas voor volgende generaties actueel wordt. Enerzijds was ik blij met een dergelijke realistische uitspraak maar anderzijds rouwde ik om het idee dat deze verbeteringen mij niet meer ten deel zullen vallen. Tegelijkertijd realiseerde ik mij dat dat ook geldt voor hen die ons voor zijn gegaan. Er hebben veel mensen in het verkleden onvoorstelbaar geleden voor de gezondheidszorg die ik nu geniet, hoe beroerd ik mij soms ook voel.

Op de Happinezkalender op de plee van mijn vriendinnetje stonden op zaterdag 21 mei het volgende oud indiaanse gezegde wat ik erg troostrijk vind:

‘We erven de aarde niet van onze voorouders, maar lenen haar van onze kinderen.’

Daarom sluit ik mij aan bij Klaas en bij Tinker en al die anderen die hun leven in het hier en het nu op een aanvaardbaar niveau te krijgen en wens ik iedereen daarmee succes, veel moed en prachtig weer. Ik ben zelf natuurlijk ook nog niet klaar maar begin het als een uiterst boeiend proces te ervaren om te leren leven in het nu. Zo en van nu gesproken, ik ga nu samen met Doerak, mijn hond (ik ben zijn mens;)een wandelingetje maken in de lentezon, hoe langzaam ik mij ook vooruit beweeg. Ik wordt namelijk al moe bij het idee.

Sterkte aan iedereen!

Reageren

@Visje;
ik kwam er in 2004 achter, na mijn 1e serieuze afbouwpoging. Ik wist toen al dat je langzaam moest afbouwen, maar nog niet hoe langzaam. Dus ging het flink mis en omdat ik nog niet wist hoe verslavend antidepressiva zijn, maakt ik de denkfout van velen, nl. concluderen dat ik deze middelen blijkbaar “nodig” had en ik te maken had met een “terugval”.
En dus ging ik weer slikken met het idee dat ik deze medicijnen waarschijnlijk mijn leven lang nodig zou hebben.

De bijwerkingen gingen me echter steeds meer storen en de verbetering in mijn stemming en het positieve effect op mijn angstklachten waren al lang verdwenen, het beruchte “poop out” effect.

In 2010 was een kennis van mij aan het stoppen en dat ging goed, ze slikte bepaalde supplementen en was heel langzaam aan het afbouwen. Ze wist veel van wat het middel allemaal in negatieve zin kon aanrichten in je lijf en hoe verslavend het was. Voor mij stond vast dat ik haar voorbeeld ging volgen. Ondertussen ging ik me op internet steeds meer inlezen over dit onderwerp, ik besefte dat ik het middel alleen nog maar gebruikte omdat de ontwenningsverschijnselen te voorkomen, geen goede zaak.

Dus ging ik ditmaal wel goed (heel langzaam en gelijkmatig) afbouwen. Ik wist ondertussen ook dat alle klachten tijdens het afbouwen voortkomen uit ontwenningsverschijnselen en niks te maken hebben met terugkeer van oude klachten, dat maakte dat ik het kon volhouden.

Omdat ik relatief gezien toch nog te snel heb afgebouwd, kreeg ik toch wat klachten, al waren die lang niet zo erg als die van de cold turkey stoppers uiteraard. Maar door die klachten kwam ik hier terecht, om ervaringen te delen. Psychisch was het geen makkelijke periode en nog heb ik het zwaar af en toe, maar ik voel me veel beter dan vorig jaar rond deze tijd (net gestopt) en ook lichamelijk is er sprake van enorm herstel.

Eindelijk weer echt voelen, eindelijk weer mijn oude uiterlijk (en slanke lijf;)) terug, eindelijk verlost van enorme spierpijnen en eindelijk niet meer hoeven schrikken als ik foto’s van mezelf zie (niet te geloven hoe opgeblazen ik eruit zag, vooral de laatste jaren, hellup!). Eindelijk weer controle over mijn leven en me bewust van alles, zonder als een medicijnzombie mijn leven aan me voorbij te laten gaan….

Reageren

[i]Wel weet ik dat de heftige gevoelens die je kunt hebben nadat je met paroxetine bent gestopt in een extreme vorm kunnen toenemen, zowel de positieve als de negatieve. Mij lijkt dat niet zo gek. Dat komt omdat je jarenlang de werkelijke problematiek voor je uit schuift. [/i]

Sluit me hier helemaal bij aan Harm! Ook mooi en herkenbaar (!) wat jij schrijft, dat gevoel van in alle eenzaamheid zielsgelukkig kunnen zijn. Als het goed voelt in je hoofd, doet je leefsituatie van dat moment er niet toe. Hoe het is je hoofd voelt is nu eenmaal veel bepalender….

Heb ook hele goede ervaringen met vipassana meditatie trouwens, een dikke aanrader!

Tot slot: veel respect voor hoe jij nu bezig bent om je leven opnieuw vorm te geven, je bent in staat je goed te verwoorden en jouw inzicht in jezelfd en de buitenwereld zal je zeker helpen op je verdere weg!

Reageren

Hallo allemaal,

Zal me even voorstellen.
Moeder van 4 dochters, 47 jaar, slik sinds 15 jaar antidepressiva. Laatste 10 jaar paroxitine.
Misbruikt, aangerand, dochters hetzelfde lot.
Sinds 2002 gescheiden, nu gelukkig in relatie.
Had dwangneurose en na laatste bevalling post natale depressie samen met overlijden vader e.d. zaken. (achteraf 3x een pnd)
Jaren overleefd, geheel afgekeurd, ben nu sinds een jaar aan het afbouwen met alle andere meds.
Had 11.5 tabletten p.d. Nu nog 3 stuks p.d.
Heb eerder een poging gedaan om af te bouwen maar weet nu waar ik zo ziek van ben geworden, afbouw paroxitine dus….
Want tot nu toe gaat het afbouwen van alle andere meds goed.
Wel afkickverschijnselen maar vergeleken met toen, makkie.
Maar goed, het zwaarste moet nog komen begrijp ik uit deze site.
Wel verhelderend hoor.
Alle ‘klachten’ die jullie benoemen had ik destijds ook met het afbouwen van de paroxitine.
Ik heb een vraag, heeft iemand van jullie ervaring met het eerst nemen van een andere antidepressiva die makkelijker af te bouwen is om daarna die weer af te bouwen? En welke komt daarvoor eventueel in aanmerking? De wetenschap moet nu toch ook ‘betere’ alternatieven hebben gevonden na zoveel jaren lijkt me?
Succes iedereen en dank voor het lezen.
Hartelijke groet.

Reageren

zo wat erg om te horen erg om dat mee te maken en vooral ook dat je dochters dat hebben meegemaakt wat bedoel je met misbruikt aangerand snap ik wel ik wil je veel sterekte wensen lender

Reageren

Hallo lender,

Incest wordt het ook wel genoemd.
Toch zijn we hier absoluut niet zielig hoor.
De meiden doen het allemaal goed, ondanks alles.
Ik heb mezelf ook heel lang op de achtergrond moeten zetten en de meiden voorop. De oudste twee zijn al enige jaren uit huis, de jongsten doen nu allebei eindexamen op dit moment. Heb wel therapie gehad maar vooral veel geleerd door te lezen….inzicht in mezelf.
Nog een halve alprazolam eraf en dan is mijn plan om met de paroxitine te beginnen…..ik ben me nu aan informeren hoe, want ook ik heb twee jaar geleden volledig de plank misgeslagen door snelle afbouw, ik wist het niet.

Dus hoop nu goed advies te krijgen op bovenstaande vraag.
Zonnige groet.

Reageren

oke nu snap ik het wou effe duidelijk weten over dit verhaal wel erg hoor incest familie ook duidelijk heid over je vraag kijk pagina 40 of 41 daar legt klaas heel duidelijk uit hoe je moet stoppen doe het niet coold trukeyt want je gaat sowieso door een hellllllllllllllllllllll.

ik ben er nu bijna 9 maanden van af en ga door eeen helll.

lender

Reageren

Hoi lender,

Ja ik heb alle berichten zo’n beetje doorgelezen en heb me nu pas aangemeld haha.
Dus in theorie weet ik nu hoe het moet, ben er nog niet helemaal aan toe omdat ik nog met andere meds aan het afbouwen ben.
Hoe heb jij het aangepakt dan? Wel cold turkey?
Ik heb dit zo’n twee jaar geleden ook gedaan en ben een heel jaar ‘ziek’ geweest, alle klachten die hier ook beschreven worden.
Ik kon absoluut niet eten en werd ook door de misselijkheid broodje mager.
Ik ben 1.73m en woog toen nog 53 kilo. Ik ben dus nooit aangekomen in gewicht door paroxitine. Wat ik hier zo lees lijkt daar eerder uitzondering dan regel?

Jij voelt je nog steeds ziek, welke klachten heb jij nog en slik je al negen maanden niets meer?

Dank je wel voor je reactie. Groetjes

Reageren

hoi lender,

ik zie iets moois bij jou op het verschijnen
van deze site…namelijk dat je zonder
fouten dit berichtje typt…en dat betekend
dat er verbetering in je hoofd komt!!!
gefeliciteerd!!!
hoe gaat het verder met je?
nog steeds paroxetinevrij?…
als dat zo is dan neem ik mijn petje voor je af!
fijne dag verder.

Reageren

he saskia ja nog steeds ja het gaat wel redelijk wat bedoel je zonder fouten ik snap hem niet hoe gaat met jou?

Reageren

Ook van mij weer even een berichtje, heb al een tijdje niet geschreven.
Ik ben nu 17 maanden geleden gestopt en de lichamelijke klachten zijn nog steeds aanwezig.

Ook ben ik bij een prof onder behandeling die verstand (heeft) van langduring gebruik van de seroxat en de lichamelijke klachten na het gebruik.
Ik ben daar nu een 3 keer geweest er wordt eerst uitgebreidt bloed onderzoek gedaan om te kijken wat voor afwijkingen er zijn na het gebruik.
Het waren onderzoeken wat in het lab niet veel voorkomt want er moest druk overleg worden met de prof en lab waarom hij deze onderzoeken liet doen.
Nog steeds nu 3 weken geleden zijn nog niet alle bloeduitslagen binnen.
Ook is de Mri scan opgevraagd om te kijken of hij wel afwijkingen kan zien gezien de klachten die ik nu nog steeds heb.

Hij heeft al wel gezegd dat de paroxetine het hele lichaam heeft ontregeld en dat ik zelfs nu op bepaalde medicijnen heel heftig reageert.
Zelfs oxazepam,diazepam/frisium kan ik slecht verdragen en jagen mij ook op, dus is dat ook geen optie voor mij.
Dus is er een probleem welke pil mij rustig kan maken als de zenuwen weer toe slaan.
Want ook het gehele zenuwgestel is van slag en daarom ook zenuwpijn de seroxat heeft dat jaren onderdrukt zodat ik soms nog niet eens de grond meer voelt met mijn voeten.

Ik heb nog steeds aanvallen van heftige spierpijn in mijn bovenbenen dat ik dan met moeite de trap op en af kan lopen.
Ook mijn hoofd barst bijna uit elkaar , alle spieren worden samen getrokken zodat de tranen uit je ogen komen en dan gelijk de kaak spieren en een zeer pijnlijke mond dat je de wangen bijna niet kan bewegen van de pijn.

Ook nog steeds met die hoofdpijn heftig suizen en fluiten zodat je er gek van wordt en dat gaat dan 24 uur per dag door.
Of van die zaps door je hoofd en deze komen nog steeds elke dag .

Dan gieren opeens weer de zenuwen door het lichaam en is dan niet meer onder controle te houden en is het rusteloos heen en weer lopen.
Ook opeens gaat de huid op mijn hoofd vervellen en in mijn gezicht , het hoofd wordt dan bloedheet en ook de oren dan moet je gewoon koelen met een natte doek.

Ik ben dan de gehele controle over het lichaam kwijt.
Dit is nu 17 maanden aan de gang en nog geen arts heeft een middel gevonden dat de klachten want dempt.
Ik wil ook voorlopig ook geen ad slikken , maar er is ook geen arts die wat voor wil schrijven sinds ik het serotonine symdroom heb gehad na de fevarin omdat deze minder onttrekkingsverschijnselen had.

Als ik het achteraf bekijk heb ik spijt dat ik ben gestopt met de seroxat , daar had ik ook klachten van toen ik dat slikte maar ik kon nog redelijk functioneren en dan waren er periodes bij dat ik geen klachten had.
Nu staat mijn hele leven op zijn kop , het gehele gezin lijdt er enorm onder en ik weet soms niet waar ik het moet zoeken.
Ik heb alle onderzoeken lichamelijk gehad want in het ziekenhuis legt niemand het verband met het stoppen van de seroxat , zelfs bij de GGZ geloven ze deze fabel ook niet, want na 6 weken zijn er geen ontwenningsverschijnselen meer.
Maar wat het wel is kunnen ze ook niet zeggen.

Verder heb ik alle pillen en vitaminen wel gehad maar die hebben totaal geen verbetering gegeven.
Want er wordt wat geschreven op het internet over deze pillen en er zullen best een paar mensen bij zijn die er wat baat bij hebben , maar meestal is het weg gegooit geld.
Zelfs passifora / of valeriaan of wel ander middel dan ook maakt mij niet rustig.

Zelfs de gewone pijnstillers helpen niet tegen deze hoofdpijn en mondpijn en spierpijn.
Ik heb nu nog de tramadol /morfine en dan is het over met de medicatie .

ja en dat na het stoppen van de seroxat.
Ik heb mijn gehele leven nooit geen hoofdpijn en spierpijn gehad,of erge suisen en fluiten in mijn hoofd.

Ik hoop dat die prof wat vindt en mij mischien een middel (geen AD) kan geven dat het leven weer aangenaam maakt of is er iemand die deze klachten herkent en iets heeft op een therapie wat kan helpen.

Want soms zie ik het niet meer zitten maar gelukkig heb ik nog een gezond verstand en zie ik mijn gezin.

En verder wens ik een ieder die aan het afbouwen is of al is afgebouwd veel sterkte toe en ik hoop dat wie nog moet beginnen dat die na dit verhaal toch door zetten want niet iedereen krijgt deze heftige klachten.

Reageren