Dank je voor jouw lieve en zorgzame reactie Klaas.

Anoniem, ik denk dat iedereen hier zo zijn eigen manier heeft om met de worsteling af te komen van de AD om te gaan. De een gebruikt “stoere” taal, de ander lijkt misschien te schreeuwen om niks.
Ik denk dat we IEDEREEN in z’n waarde moeten laten.
Ik heb trouwens ook respect voor de mensen die beseffen dat weer beginnen met AD voor hen (op dat moment) de enige oplossing is, en niet de boel eerst in het honderd laten lopen. Dat vergt ook moed.

Reageren

elmer hoe toevallig kan het zijn dat je
na dit verhaal van harm, meteen weer reageert??
dit is een verhaal wat mij doet voorkomen
dat het een opgetekend vehaal van de
pharmaceutische kant is!
als het niet zo is dan mijn excuus!

Reageren

Beste Miranda,

Ik had na mijn schrijven alle reacties verwacht maar deze slaat werkelijk de klok!
Ik kom niet uit het pharmaceutisch kamp. Ik ben alleen van mening dat je niet al te eenzijdig moet kijken naar een probleem maar een onderzoek moet doen over de volledige bandbreedte. Ik heb in mijn duizelingwekkende tocht door dit leven medici maar ook anderen en onvoorstelbare fouten zien maken. Maar ik heb in mijn professionele leven als aannemer ook onvoorstelbare miskleunen begaan. Ik zou boter op mijn hoofd hebben als ik zou ontkennen dat ik ten tijde van mijn volledige instorting nu drie jaar geleden verschillende klanten heb laten zitten in de puinhoop van hun verbouwing en dat ik het vertrouwen heb beschaamd dat zij in mij gesteld hadden. Ik heb mij heel diep in de schulden moeten steken om collega’s de werken te laten afmaken. Dat was voor hen, maar ook voor mij een zwaar gelag. Ik ben alles kwijt geraakt en zit heel diep in de schulden. De oorzaak te liggen bij een ongeneselijke aandoening die mij om onverklaarbare redenen ten deel is gevallen. Ik blijf op zoek naar oorzaken maar niet naar schuldigen. Die zijn er namelijk niet. Ik heb gewoon hele dikke pech.
Even een kleine bloemlezing die deze kwaal voor de rest van mijn leven met zich meebrengt: slecht werkend geheugen, concentratiestoornissen, een traag werkend taalvermogen wat maakt dat ik niet goed kan zeggen wat ik wil (behalve op schrift), onvruchtbaarheid, mankerend tijdsbesef, borstvorming, chronische vermoeidheid, depressies, ik kan niet plannen, mijn leven is een aanhoudende chaos, botontkalking, obesitas, beenwonden gaan niet dicht, een slecht gebit, spataderen, aambeien, ik kan niet goed inprenten en weet na drie jaar nog steeds niet zeker of ik dagelijks mijn medicijnen al dan niet heb ingenomen, etc. etc. Dat ik daar op mijn 47ste achter moet komen terwijl de aandoening al in 1947 bekend was en hij notabene 1 op de 750 mannen voorkomt en ik veel van deze symptomen niet had gehad wanneer ik op puberleeftijd met de medicatie was begonnen. Ik kan daar mijn ouders, de pharmateutische industrie, de militaire dienstkeuring de schuld geven, mijn huisarts van toen is dood. Het levert mij niets op.

Wat mij wel iets oplevert is een breed persoonlijk onderzoek van hoe om te gaan met de situatie waarvoor ik mij gesteld zie. Acceptatie van een aandoening die niet over gaat is best moeilijk, zo ervaar ik. Ik zal de rest van mijn leven medicijnen moeten gebruiken. Ik weet niet precies waarom ik dat vind maar ik heb er bezwaar tegen. Maar in de afgelopen weken merkte ik dat ik zo moe was dat ik niet eens meer de trap op kan komen, dat ik meer vergeet dan vroeger en dat mijn dagen worden verpest door het besef dat dat alleen maar erger wordt. Net zoals ik drie jaar geleden voor antidepressiva koos omdat er geen andere oplossing was waar ik vertrouwen in had, zo heb ik enige dagen geleden gekozen voor testosteron met de wetenschap dat dat mogelijk slecht is voor mijn hart omdat de vicositiet van het bloed mogelijk toeneemt. Dat is een heel groot risico omdat ik de indruk heb dat de ideeen over deze bijwerkingen bij de Farmaceutische kant nog niet zijn uitgekristalliseerd. Maar ik neem het risico op de koop toe. Mijn kwaliteit van leven is zoals ik het nu beschouw, ver beneden de maat. Dan maar hartkwalen in de toekomst. Het is mijn keuze en met de consequenties die het heeft zal ik moeten leven, ook straks wanneer die niet gelukkig uitpakken. De kans dat de problemen die het mogelijk oplevert mij niet ten deel vallen is namelijk ook heel aannemelijk!

Wanneer je levenskwaliteit onder de maat is zonder de medicijnen die je nu slikt en er is geen alternatief wat bijwerkingen, onttrekkingsverschijnselen en ander ongerief 100% uitsluit dan ben ik van mening dat je het middel moet gebruiken. Je moet altijd op de zaken vooruit proberen te lopen maar wanneer je merkt dat je je ontzettend laat bang maken door de uitwerking op langere termijn terwijl je nu zonder je afschuwelijke depressies en angsten kunt leven dan zou ik niet afbouwen maar doorgaan tot later order. Ik zou eerst iets doen aan die angst voor je besluit te gaan afbouwen. Dat is mijn mening. ook ik ben een aantal keren eerder gestopt maar dat leverde mij angsten op gevoelens van neerslachtigheid. Ik heb er krankzinnig hard aan gewerkt om mijn kijk op de wereld, het heelal en de rest te weizigen. Ik heb nu het gevoel dat, ookal heb ik ze nu ook dat ik nu sterk genoeg ben. We gaan het meemaken. Wel moet mij van het hart dat toen ik vannacht de angsten toeliet in heel hun omvang een deel van mijn lichamelijke klachten verdween en de nacht over mij kwam als een warme deken. Ik heb sinds dag heerlijk geslapen.

Het feit dat je mij niet vertrouwt in de oprechtheid van mijn verhaal vind ik op zich niet zo heel erg. Zoveel mensen, zoveel meningen. Ik ken jou niet, je kent mij niet. Ongefundeerde opvattingen vind je overal. Wat ik wel wil opmerken, zeker niet met de intentie te kwetsen of het nu wel zo een goed moment is om te stoppen. Het levert je een vertroebeld beeld op van de werkelijkheid. Als vanzelfsprekend zijn je excuses aanvaard. Zoals ik al zei, iedereen maakt fouten. Dokters, specialisten, aannemers en mensen op fora. Waar gecommuniceerd wordt worden fouten gemaakt. Goed luisteren, aandachtig lezen en iets even laten bezinken alvorens te reageren is ook communicatie.

Surfend over internet leverde mij een bemoedigend stuk op in de medische media waar de in’s en out’s van onttrekkingsverschijnselen en afbouwschema”’s worden behandeld in een advies aan behandelend artsen.

http://docs.google.com/viewer?a=v&q=cache:td0YQ7X-PtcJ:igitur-archive.library.uu.nl/phar/2008-0519-201513/hugtenburg_03_onttrekkingsverschijnselen.pdf+onttrekkingsverschijnselen+ssri&hl=nl&gl=nl&pid=bl&srcid=ADGEESiurJuqh7yqcZvHrPfFXdV5szeqn4k3u-FVkKPyi9Y6t4Genk5_DBjnkVXMyh_OWbF9tMqwo9HhCqFUWlFb4_PLyg4lKEFVui8QlMik-r4HdITmkHQiyEB6oP-YBVRng6FSN5nF&sig=AHIEtbSSWKu0CVzN3g6oJuWsawv88em-Wg

Groeten en nogmaals sterkte aan iedereen.

Harm

Reageren

beste harm,
ik had al in mijn stukje gezet, als ik het fout
heb dan mijn (welgemeende) excuus…
sterkte met alles wat je nog door moet maken,
dat is niet niks!!!

Reageren

Jammer dat dat stukje van Googledocs weer spreekt over ontwenningsverschijnselen die binnen een week of 3 over zijn… duidelijk dus niet geschreven door iemand die in contact staat met ervaringsdeskundigen.
Wij weten dat je leven mogelijk voor jaren op de kop staat na stoppen met deze levensgevaarlijke psycho-actieve stof…

Reageren

Ik zei ook ‘bemoedigend’, want dat is het. Het artikel dateert van 2003. Dat is geruime tijd geleden. Men mag aannemen dat er ook hier ontwikkelingen hebben plaatsgevonden. Ik lees ook dat het overstappen op een middel dat minder onaangename onttrekkingsverschijnselen kent dan paroxetine een oplossing kan zijn om daarna verder af te bouwen. Dat veredelt mogelijk het risico dat je jarenlang met problemen kampt. Ook stelt men dat het veilig en volledig afbouwen aanmerkelijk beter gaat wanneer de behandeling is voltooid. Sporen van depressies en andere aandoeningen kunnen kennelijk veel leed veroorzaken bij het afbouwen van een kuur met paroxetine. Daarbij zullen er altijd mensen zijn die wegens hun genetische aanleg voor depressies of angsten hun hele leven aan een medicijn gebonden zijn, over de genetische aanleg voor verslaving maar niet te spreken.
Dat de Farmaceutische industrie daar achter zit is in mijn optiek flauwekul. Paroxetine is generiek en er zijn wegens de verlopen octrooien sinds GFK vele producenten van dit middel.

Ik heb overigens in geen enkel artikel gelezen dat ‘coldturkey’ een sterk aan te bevelen methode is. In de bijsluiters van jaren her wordt reeds van voorzichtig afbouwen gesproken, hoe diffuus de oplossing mij inderdaad ook toeschijnt. Hoewel jouw behandelend arts je mogelijk een verkeerd advies heeft gegeven is het altijd verstandig de al dan niet minimale adviezen op te volgen. Dat je niet helemaal bij de tijd bent wanneer je begint met een dergelijk middel kan ik mij voorstellen. Ik heb het zelf doorgemaakt. Je pakt wat je pakken kan vooral wanneer je in een crisissituatie bent beland.
Dat je wanneer je stopt op het moment dat je behandeling volledig is afgerond, je weer volledig toerekeningsvatbaar bent ‘coldturkey’ de medicatie staakt, vind ik op zijn zachtst gezegd onverstandig. Je komt bovengemiddeld intelligent op mij over. Je bent welbespraakt. Hoe kan het zijn dat je je zo hebt laten inpakken?

Reageren

Op zich goede vraag Harm!
Ik beschouw mezelf als bovengemiddeld intelligent, ben afgestudeerd chemicus en automatiseerder. Dus waarom ben ik er zo gigantische ingetuind?
Deels inderdaad door totaal verkeerde voorlichting. Mijn huisarts zei dat het middel niet verslavend was en dat 10 mg een zeer lage dosis was. In die tijd bestond de 10mg tablet nog niet eens dus was het niet mogelijk om zonder kunstgrepen lager te doseren dan 10 mg door een 10mg tablet te breken. De 10mg tablet bestaat sinds 2005, van de suspensie had ik toen nog nooit gehoord.

Dat ik van minstens 5 cold turkey pogingen niet geleerd heb verwijt ik mezelf zeker. De symptomen waren zo extreme dat ik gedwongen was weer te gaan gebruiken om niet in een lange ziekmelding te komen. En dan kwam ik binnen enkele dagen weer onder de vreemde roes van de paroxtine en waren de gruwelijke verschijnselen snel weer vergeten. Ook hield de huisarts me voor “dan maar lvenslang te slikken” en dat leidde ertoe dat ik niet meer naar hem terugging omdat ik dit gewoon niet wilde.
Toen ik dan voor de laatste keer stopte, inderdaad weer cold turkey, werd ik zoals verwacht weer ziek. Toen ik na ca. 4 maanden een sterkke verslechtering ervoer werd mij door een psychiater verzekerd dat het niets meer met de seroxat te maken kon hebben omdat “dat al uit mijn lichaam was”. Mijn eigen logica zei iets anders (ontwenninsverschijsnelene beginnen toch juist als het “uit je lichaam is”) maar als niemand je gevoel bevestigt wat moet je dan nog?)

En tenslotte kwam er bij mij rond die tijd ook een zeer traumatische herinnering naar boven aan een psychopatische jongen die mij rond mijn 19e op heel enge wijze had lastig gevallen. En dacht ik gedurende lange tijd dat dat de reden was voor mijn bizarre klachten… achteraf was dit zeer obsessief denken over deze gebeurtenis ook een verschijnseln van SSRI onttrekking!
En ik kon ook niet meer helder denken in die tijd. TEl dit bij elkaar op en misschien begrijp je dat het anderhalf jaar duurde voor ik eindelijk de juiste informatie vond op internet maar toen was het allang te laat om nog veilig af te bouwen…
En je zegt terrecht dat je “pakt wat je pakken kan” als je er helemala doorheen zit. Voor mij was het toen van het grootste belang om mijn baan te behouden ( na 3x in 2 jaar mijn werk verloren te hebben) en dan zoek je inderdaad een snelle oplossing. En dat zou niet perse erg zijn geweest als het niet zo ellendig zou zijn om met dit middel weer te stoppen als je leven weer in ander vaarwater is… Ik had inmiddels allang een adnere baan maar ben deze nu kwijt omdat ik ruim 3 jaar niet meer kan werken door het slopende effect van de withdrawal.
En GSK wist dit allang maar heeft het bewust stil gehouden en meegewerkt aan het in stand houden van het idiote standpunt dat alle klachten na stoppen met deze middelen altijd terug te voeren is op je “originele conditie) en nooit op de pillen zelf…

Reageren

Beste Klaas, bedankt voor je openhartige verhaal. Mij is veel duidelijk geworden. Hoewel ik geen baan heb wacht mij morgen een drukke dag. Ik kom er zeker op terug, gewoon omdat het een boeiende uitwisseling van ervaringen belooft.

Groeten, sterkte en een goede nacht,
Harm

Reageren

Onderstaande nieuwe website is een “satellietsite” van het nieuwe en zeer behulpzame forum “Surviving Antidepressants”. Opgericht door een medelid uit Frankrijk, ik heb onlangs de Nederlandse vertaling voor mijn rekening genomen.

http://www.antidepressant-withdrawal.fr/nl/home.html

Reageren

Goedenavond,
Ben sinds zondag 08-05-2011 gestopt met Paroxetine, zonder het medicijn af te bouwen. Ik heb de AD 12 jaar gebruikt, nadat ik in een echtscheiding terecht was gekomen. Ik was depri en kon opdat moment niet meer functioneren. Door mijn omgeving!! ben ik naar de huisarts gegaan en heb hem ZELF gevraagd en gekregen om seroxat(hoe dom kun je wezen). Na een aantal weken ging ik me steeds beter voelen, en kon ik ook weer werken. Ik had me dus helemaal niet geinformeerd naar de bijwerkingen en evt afkick verschijnselen.
Na een jaar kwam ik weer een hele lieve vrouw tegen en ben inmiddels 10 jaar met haar getrouwd.

Dit is in een notendop het verhaal van het gebruik van de AD.

Nu het afkicken,(cold-turkey) Mijn problenen in het geestelijke vlak zijn niet teruggekomen echter de lichamelijke problemen zijn in een woord verschrikkelijk.Hoofdpijn, misselijk, draaierig, elektrische schokken in je hoofd, griep verschijnselen(3x zo erg).
Ondanks dit alles ga ik door en voel al na een week dat deze verschijnselen wat”zachter”worden. De moed zakt mij in de schoenen dat als ik op dit forum lees dat er mensen zijn die na 6 mnd gestopt te zijn nog steeds deze verschijnselen hebben. Maar ik ga door dat is wat ik me heb voorgenomen.

De doc van ZEMBLA over dit product heeft mijn ogen geopend, als jullie die nog niet gezien hebben kijk dan maar een in uitzending gemist. Dat geeft jullie de kracht om te stoppen.

Ik wens iedereen heel veel succes met het stoppen met dit GIF
Groet,
rosoli

Reageren

Rosoli,

Ook ik heb destijds zelf om Seroxat gevraagd aan mijn huisarts, wist al dat het een paardemiddel was, maar kon toen nooit vermoeden hoe moeilijk het is om ervan af te komen en hoe verslavend het middel feitelik is. Hoe dom kun je zijn zeg je, maar 10 jaar geleden was dit alles nog niet bekend, dus ben niet te hard voor jezelf.
Ook mij hielp het middel destijds door een zware periode, ik kon gewoon door blijven werken ipv thuis te belanden met burn-out klachten (al was een tijdje de ziektewet ingaan waarschijnlijk een veel natuurlijkere manier geweest om met mijn klachten om te gaan, maar dat is achteraf praten).
Maarreh….cold turkey stoppen, waarom? Ik wil je niet bang maken, maar als je alles hier leest weet je wat abrupt stoppen kan aanrichten….langzaam afbouwen (minimaal een jaar voor uittrekken) is echt de enige veilige manier!
Maar respect voor je keuze om met dit spul te stoppen, het is idd gif voor je lijf omdat vele gevolgen (ook niet die van de lange termijn) nog lang niet bekend of goed onderzocht zijn. Ook helpt het na jarenlang gebruik vaak al lang niet meer en slik je het dan alleen nog maar omdat je afkickverschijnselen krijgt als je stopt.
Wens je veel sterkte en suk6!

Reageren

Beste Klaas,
Wat een afschuwelijk verhaal vertelde. Ik heb er de gehele dag aan gedacht. Ik zie wel overeenkomsten tussen jouw verhaal als het mijne. Ook ik ben slachtoffer geworden van een aantal vergissingen met grote consequenties. Drie jaar geleden kwam na een intensief psychodiagnostisch onderzoek in een groot universitair ziekenhuis hier in de stad naar voren dat ik trekken zou vertonen van een aantal hardnekkige persoonlijkheidsstoornissen en wegens mijn lange therapeutische geschiedenis (als patient) zou een tenminste driedaagse therapie ter lengte van een jaar mogelijk een oplossing kunnen bieden. Anderhalf jaar later na een minstens zo intensieve zelfstudie die jij ongetwijfeld ook hebt doorgemaakt diagnostiseerde ik bij mjzelf Klinefelter. Nu komt het: het bloedonderzoek dat nodig was om deze afwijking aan te tonen kon als enige in dit deel van Nederland in datzelfde ziekenhuis worden aangetoond. Een paar verdiepingen boven de psychiatrische afdeling bleek een hele afdeling te gehuisvest te zijn die alle faciliteiten in huis had die de oorzakelijkheid en behandeling van mijn aandoening kon aantonen! Ik heb zelfs een aantal uiterlijke kenmerken die door een medicus kunnen worden herkend als een geval van Klinefelter. Hoe kon het dat niemand dat heeft opgemerkt?

Volgens mij ligt dat natuurlijk in de eerste plaats aan degenen die mij behandelden, hoewel ik niet kan zeggen dat ik niet door hele vriendelijke en betrokken psychiaters ben onderzocht. Ze hebben er alles aan gedaan om mij binnenstebuiten te keren. Zij hebben alleen het verkeerde pad gevolgd.

Inmiddels heb ik wel inzicht gekregen in hoe dat zo kan komen. Ten eerste is er geen wetenschappelijke richting waarbij de tijdgeest een belangrijke rol speelt als bij de psychiatrie. Wat in het ene tijdsgewricht als onwenselijk gedrag wordt ervaren kan enige tientallen jaren later als zeer wenselijk gedrag worden ervaren. Homoseksualiteit is lang als ziekte beschouwd en veel mensen zijn dor die gevoelens in ernstige moeilijkheden geraakt. Waar vroeger medicijnen en een psychiatrische opname als oplossing werd geboden is nu een psychotherapie voldoende om met de kaliteiten om te leren gaan. Tegenwoordig is assertiviteit bij vrouwen vooral bij henzelf zeer wenselijk gedrag. Het feit dat je niet goed genoeg bent omdat je niet goed voor jezelf op komt leidt in sommige gevallen tot ernstige depressieve verschijnselen waar men maar niet uit komt. In deze samenleving schijnt het leven zich maakbaar toe. Wat je vroeger in je leven niet voor elkaar kreeg schreef je toe aan een daad van God. Tegenwoordig lijkt het alsof je overal zelf de oorzaak van bent. Neurologisch onderzoek heeft inmiddels aangetoond dat veel van dergelijke oorzaken reeds bij en voor de geboorte vast ligt. Wanneer het blijkt dat jij volgens de bijsluiter van de medicijnen diegene bent die aan het kortste eind trekt en je een op de duizend gebruikers blijkt die ernstige bijverschijnselen heeft bijvoorbeeld dan is dat een hard gelag. Je bent het immers zelf die het risico genomen heeft. Niemand kon je redelijkerwijs garanderen dat dat jou niet ten deel zou vallen. Je bent deels geflest door jezelf.

Je bent jezelf echter ook verplicht om daar iets aan te doen. Je kunt hier met elkaar zoeken naar een schuldige maar je kunt ook een nieuw topic openen op dit forum waar je ervaringen uitwisselt over het rouwproces wat je door moet. Zoals ik en jij zijn er ook anderen op dit forum die in meer of mindere mate te maken hebben met het verdriet dat veroorzaakt wordt door een aandoening die je om onverklaarbare redenen ten deel is gevallen. Ook ik heb mijn gehele geschiedenis moeten herschrijven. Met de wetenschap dat ik hoogbegaafd blijk met een leerstoornis, een van de symptomen van dit syndroom kijk ik terug naar een schoolperiode waar ik alle schooltypes heb gehad, ik voor luiwammes ben uitgemaakt, en flink gepest ben op de lTS vanwege mijn kinderlijke en vrouwelijke uiterlijke kenmerken. Ook mijn toekomst ziet er niet rooskleurig uit wanneer ik blijf hangen in het zoeken naar schuldigen, ik me geflest blijf voelen en mijn door frustratie gevoede paranoïde gevoelens dat het medische kamp mij moedwillig heeft laten zitten in de ellende niet bestrijd. Ik moet afscheid nemen van mijn ambities die ik had en wanneer mij dat is gelukt nieuwe ambities en levensdoelen formuleren.

Daarbij hebben ziekenhuizen, producenten en medici te maken met de structuur van ons systeem. Specialisatie heeft enerzijds een enorme kennis opgeleverd over de verschillende aandoeningen die er zijn maar heeft ook opgeleverd dat de verschillende specialisten niets van de andere specialisaties afweten. Men breekt het hoofd hoe dat dan wel moet zonder dat de kwaliteit van de specialisaties inboet.

Bovendien is daar nog een ernstige oorzaak. Tussen mensen wordt gecommuniceerd. Zeker wanneer het de psychiatrie betreft. Er zijn zo ontzettend veel psychische aandoeningen waar men angstige gevoelens en depressies ervaart. Om de ene van de andere te onderscheiden moet je als patient ongelofelijk precies kunnen onderscheiden wat je precies voelt en is het aan een behandelaar om te begrijpen wat de patient precies ervaart. In dat communicatiespectrum zit een zekere kans dat de patient niet goed duidelijk kan maken wat deze precies voelt en ervaart en schiet het inlevingsvermogen van de behandelaar tekort. Sommige aandoeningen brengen met zich mee dat de gevoelens van onrust bij een patient veroorzaakt worden door een psychische aandoening. Het kan ook zijn dat de patient denkt dat hij depressief is, dat hij denkt dat niemand hem begrijpt. In mijn geval dacht men aan een narcistische persoonlijkheidsstoornis omdat ik alles beter wist. Narcisten weten ook altijd alles beter. Hoe hadden zij kunnen weten dat ik het aan het rechte eind had? Ik leek volkomen in de war en vertoonde inderdaad ook alle kenmerken van iemand die dat was. Ik stond aan de vooravond om alles te verliezen, sliep niet meer vanwege de angst voor het onbekende en was enorm labiel. De antidepressiva heeft me werkelijk door deze hel gesleept. Zonder dat middel had ik het eenvoudig niet gekund. Ik weet zeker dat ik kennis genomen moet hebben van de gevaren. Er zat niks anders op. Wanneer men mij had verteld dat dit een zwaar verslavend middel was had ik het desalniettemin genomen. Er was gewoon op dat moment geen alternatief voor handen. Men zag, heeft de situatie als dreigend ingeschat en gehandeld. Ik ben ze er elke dag dankbaar voor en daar blijf ik bij. Alle ontwenningsverschijnselen ten spijt.

Misschien kom ik er nooit meer af, dat is dan zo maar ik weiger mijn vertrouwen te verliezen in mijn behandelaars. Ook ik ben stronteigenwijs, Klaas!
Dat zegt niet dat ik het hierbij laat. De consequenties die ik moet dragen zijn aanzienlijk zoals je inmiddels weet. Binnen enige weken stel ik het ziekenhuis aansprakelijk samen met een advocaat omdat ik vind dat de mensen die de aantoonbare fouten hebben aan mij, face to face verantwoording moeten afleggen. Zij dienen op hun fouten gewezen te worden. Ik vind dat de medische tak moet verbeteren en wanneer ik mij uitsluitend profileer op fora als deze verandert er niets. Zonet vond ik een artikel dat in niet te verstane woorden duidelijk maakte wat ik bedoel. Ook dit vind ik een bemoedigend artikel.

http://vorige.nrc.nl/opinie/article2176706.ece/Stop_met_zwart_maken_farmaceutische_industrie

Klaas, ik nodig je hierbij uit om een gesprek aan te gaan hoe je leert leven met een aandoening waar je nog lang last van zult hebben. Hoe leer je leven met fouten van anderen die jouw bestaan negatief hebben beïnvloed. Hoe leer je leven met de karaktertrekken die een deel van de problemen hebben veroorzaakt? Hoe leer je leven met een gewijzigde toekomst. Ik stel mijzelf bijvoorbeeld aanhoudend de vraag of verleden en toekomst wel zo belangrijk zijn. Verleden is geweest. Je kunt er niets aan wijzigen. De toekomst bestaat nog niet dus dat doet ook niet ter zake. Het heden is het enige wat telt. Het gaat er om wat ik nu beleef en dat ik mijn dagelijks bestaan niet laat vergallen door spoken uit het verleden en de toekomst. Hoewel ik me verre van comfortabel voel schep ik er bijvoorbeeld plezier in in het schrijven van dit soort berichten. Ik ben ontzettend nieuwsgierig naar de verhalen van anderen en ik hoop daarvan te iets leren. Aan de dynamiek van het heden heb ik de handen vol.
Gisteren liep ik door het stadspark. Wat ik daar zag maakte een diepe indruk op me. Ik kan niet zeggen dat de paroxetine mij heeft verdoofd of dat er sprake was van een roes. Ik heb ook in de afgelopen jaren uitstekende kunstwerken gemaakt omdat een lichter leven ook inspirerend is. Maar de schoonheid, de kleuren van het voorjaar in alle schakeringen groen troffen mij net zo diep als de gevoelens van onrust die ik nu voel. Ook de gevoelens die eens mijn depressies veroorzaakten komen nu keihard binnen. Het is kiezen tussen twee kwaden en twee goeden. Daartussen zit niet zoveel verschil. Met of zonder paroxetine. Het heeft beiden zijn kwaliteiten. Voor mij wordt het echter tijd om op te houden. Ik krijg nu andere medicijnen waarbij antidepressiva niet zo goed samenkunnen. Ik vind het om eerlijk te zijn best vervelend om er mee op te houden. Het maakte het leven aangenamer. Ik kan niets anders zeggen…

Reageren

[b]Ik ben 3 dagen gestopt met paroxentine, ik heb hem maar 4 maanden gebruikt! voor angst. Alleen in die 3 dagen kreeg ik wel prikelgevoelens door me lichaam wel een vreemd gevoel ik ben weer begonnen ik ga rustig aan afbouwen. 😉

Reageren

Pfff, ook een hele tocht Harm, die jij achter de rug hebt!
Maar wat de medicatie betreft ben ik het toch niet helemaal met jou, of het artikel eens. Als het zo is dat nog steeds niemand honderd procent zeker weet hoe iets bij verschillende mensen werkt, of hoe het bij welke kwaal wel of niet werkt, en wie wel en wie niet afkickverschijnselen krijgt naderhand, dan behoord de patient hier over geinformeerd te worden. Dan behoord er eindelijk eens in die bijsluiter te staan dat in bepaalde gevallen de afkickverschijnselen ernstig kunnen zijn. OOK als er op de fatsoenlijke manier afgebouwd is, volgens de regels.
Ik heb het 4 keer langzamer gedaan dan de voorschriften zeiden, absoluut niet cold turkey. En toch zit ik met lichamelijke problemen.
Bovendien is het ook zo dat fouten die in het verleden gemaakt zijn, door bijwerkingen die toen niet bekent waren en zodoende fout geinterpreteerd werden, recht gezet moeten worden.
Als de internist een vergissing maakt en een stofwisselingsstoornis vast stelt, terwijl het alleen voedselvergiftiging is, de patient vervolgens de verkeerde medicatie krijgt met alle gevolgen van dien en zieker wordt is dat tragisch ja. Maar zoals je zegt, dat kan gebeuren. Maar als diezelfde patient het toch weet te overleven, moet die fout op zijn minst in het medisch dossier gecorrigeerd worden. Anders blijven andere artsen eeuwig rekening houden met een stofwisselingsstoornis en passen daar hun diagnose en medicatie op aan. Dat gebeurd ook in dit soort gevallen.
Hetzelfde geldt echter niet voor psychiatrische diagnoses. Die blijven eeuwig in je dossier staan. Zelfs BOVENAAN in je dossier staan. Of ze wel of niet terecht waren. Of ze wel of niet van 100 jaar geleden zijn. Er is een groot verschil tussen een inzinking door externe oorzaken en een aangeboren stoornis waar je nooit meer vanaf komt. Sommige zeggen dat het verder niet uitmaakt, het gaat goed, maak je niet druk. Maar mij maakt het wel uit. Heel veel zelfs. Het is insult after injury.
Maar maak dat maar eens duidelijk.
Wat een strijd! Maar ik ben nog lang niet klaar.

Reageren