Ik weet het ook niet. 8 maanden is lang om nog te herstarten maar sommigen hebben het met succes gedaan. Ik zou eventueel proberen 5 mg per dag (nooit afwisselen!) en dat een maand aanhouden, en dan eventueel verhogen naar 10 mg. Voor mij duurde het na cold turkey 20 maanden voordat ik ook maar enige verbetering ervoer…

dag lender,

ik heb een vraagje, heb je dat stuk wat klaas
op pagina 41 heeft neer gezet al eens gelezen?
dat is zo duidelijk, en dan kun je ook dingen
herkennen…
misschien dat je er wat aan hebt…
voor mij is dit zo’n prachtig stukje,
ik ben ook al 2 jaar verder en snapte er soms
ook niks meer van.
wat doet je hoofd en je lijf??
hier staat het prachtig omschreven…
ik heb het uitgeprint en het stukje al aan
meerdere mensen gegeven, want als je er zelf
niks van snapt, hoe kan een ander het dan
begrijpen he? iedereen krijgt dan een duidelijker
beeld!
gaat het vandaag weer een beetje beter met je?
ik wens je alle sterkte

Reageren

Kijk voor meer ervaringen ook eens op http://www.meldpuntmedicijnen.nl of doe zelf een melding.

Reageren

hee saskia ja ik heb het gelezen ik ben mis aan het overwegen om te herstarten tot 5 mg mis tot 10 en dat dan heel rustig afbouwen zoals klaas beschrijft nu slik ik oxzepam erbij maar dat is ook geen oplossing
bedankt lender

hoe gaat het met jou?

Reageren

hoi lender,

weet je het zeker?
je gaat nu door een enorme hel en ik snap dat
het bijna niet te dragen is…
maar wie zegt dat het bij jou gaat lukken als
je het heel rustig gaat afbouwen…
persoonlijk vind ik het zonde van al je tijd,
die je er nu in hebt gestoken…je bent al
8 maanden verder, dat is toch super!!!
ik ben 2 jaar verder na cold turkey te zijn
afgekickt, het is een diepe diepe hel (geweest)
en het is nog niet de saskia van voor die tijd…
maar ik ben blij dat ik heb door gezet…
maar ja geen mens is hetzelfde, en ik kan
niet voor jou beslissen, vind het alleen zo zonde,
want je komt er echt doorheen…
succes en sterkte met je beslissing wat voor kant
het ook op gaat. groetjes saskia

Reageren

Zie het schokkende verhaal van boyband-zanger Duncan James over zijn strijd om zijn Seroxat-verslaving te overwinnen:
http://seroxatsecrets.wordpress.com/2010/01/16/duncan-james-beats-his-seroxat-addiction/

En het commentaar van de moderator daaronder is maar al te waar en herkenbaar!

[b]Seroxat is indiscriminate in it’s propensity to enslave. Addictive is what seroxat is. Recently i got to know another seroxat victim who was prescribed it for 2 years, her doctor told her if she came off it cold turkey she could die. This is the severity of seroxat addiction, dependence and withdrawal.
A truly nasty chemical, intolerable for human consumption, a drug that should never have been licenced.[/b]

Reageren

he saskia ja ik snap het maar ik ben pas 20 en diet is echt een hel het is niet alleen de afkicken maar goed ik ben hele dag moe enz ontrustig ik denk dat cold turlety 40 mg denk wel veel is,maar ik ben nog wel aan twijfelen.

bedankt lender

Reageren

Hoi Lender,

Ik gebruikte ook 8 maanden geen seroxat meer. Het ging steeds slechter met mij. Ongeloofelijk gespannen en trok het echt niet meer. Paniek, ziek, kon niks meer. Ben weer begonnen met ad. Alleen dan geen seroxat meer. Ik slik nu Lexapro. Nu 4 weken en ik ben weer helemaal opgeknapt! Wil je niks aanpraten. Maar als het echt niet meer gaat dan moet je toch wat. Ik ben er iigv blij mee en ik zie wel hoe en wanneer ik hiervan afbouw. Ik vind het wel even best zo.

liefs manon

Reageren

Ik vind het een verstandige keuze Manon. Even rust en regelmaat.

Reageren

Manon, respect voor je keuze! Ik heb het zelf niet gedaan en zal nooit weten wat het effect was geweest. Voor sommigen werkt overschakelen naar een minder gevaarlijke SSRI wel, voor anderen niet. Bij jou gelukkig dus wel. ALs je ooit besluit om de Lexapro af te bouwen weet je nu hoe dat moet, namelijk langzaam en consistent.

Reageren

Beste mensen,

Ik ben nieuw hier. Sinds enige dagen ben ik in overleg met mijn huisarts Paroxetine aan het afbouwen. De eerste bijverschijnselen doen zich al voor. Ik heb het koud, beef als een rietje en wanneer ik mijn hoofd draai staat de wereld op zijn kop. Ik zit nog geen minuut achter de computer en heb nu al een stijve nek. Zo oud is 47 toch ook weer niet?
Onaangename bijverschijnselen waren echter te verwachten. Het heeft me wekenlang zware depressieve aanvallen gekost voor ze hun verzachtende werking gingen doen. Een middel dat mijn depressie en s***idale gedachten binnen anderhalve maand deed smelten als sneeuw voor de zon, moet een paardemiddel zijn, daar kun je gif op innemen. Wanneer ik het forum tot mij in laat werken ga ik nu de prijs betalen die er voor staat. Ik ben er klaar voor.

Eerlijkheidhalve moet ik erbij vermelden dat ik drie jaar geleden, toen ik er mee startte ook weinig oog had voor de ontwenningsverschijnselen. Ik heb toen fora bezocht die handelden over het moment waarop de paroxetine haar werk ging doen en over de ongewenste bijwerkingen. Ik weet bijna zeker dat ik de waarschuwingen inzake de ontwenningsverschijnselen wel degelijk moet hebben gezien maar ik heb het risico genomen ze tot later order terzijde te schuiven. Nu ik de verschillende bijsluiters lees zie ik wat ik toen niet belangrijk vond. En daar staan behoorlijke niet te verstane waarschuwingen in. Ik zocht een paardemiddel. Het doel heiligde op dat moment de middelen. Negatieve adviezen, en die stonden toen ook al in de krant sloeg ik in de wind. Het was nodig want ik kan met de wetenschap van nu, aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid vaststellen dat ik er zonder die pillen niet meer was geweest.

Laat ik mijn situatie schetsen zoals die zich toen voordeed. Ik probeer het kort te houden. Eind 2007 woonde ik in een kast van een huis, had ik een vrouw,een zoon en een aannemersbedrijf naast mijn activiteiten als kunstenaar. De resultaten waren, hoewel ik in uiterlijke verschijningsvorm een fantastisch leven leidde niet florissant te noemen. Ik kon erg moeilijk met abstracte begrippen als tijd, geld en archieven omgaan en had in dat jaar een aantal certificaten behaald op de aannemersopleiding die specifiek over die onderwerpen handelden. Ik had wat grote karweien aangenomen omdat ik veronderstelde dat de combinatie van deze theorie en mijn praktijkervaring van 20 jaar een uitstekende doorstart konden garanderen. Het liep niet helemaal zoals ik me had voorgesteld, zacht gezegd. Ik liep financieel helemaal leeg en het werd een grote puinhoop. Hoe kon dit? Hoe kon het dat ik nog minder controle had dan eerder? Op een dag ging het licht uit. Ik werkte me kapot en het resultaat was bedroevend. Ik zat in een huwelijkse crisis, het eind was helemaal zoek. Ik concludeerde dat de beindiging van mijn leven de enige oplossing was en ben in paniek naar mijn huisarts gerend. Ik had dergelijke gedachten nog nooit gehad, hoewel mijn leven een aaneenschakeling was van therapieen. Er was altijd hoop op betere tijden als ik mijn best maar deed maar om onverklaarbare redenen was die hoop nu helemaal verdwenen.
Ik kreeg van mijn huisarts paroxetine en moest hem elke dag bellen om zeker te zijn dat ik het zou overleven. Zoals u weet worden de depressieve klachten in de aanloop sterker. En het was al zo erg! Mijn vrouw gooide daarbij de handdoek in de ring, ik ben jarenlang dakloos geweest tot afgelopen november, binnenkort treedt ik toe tot de schuldhulpverlening. Ik ben alles kwijt, mijn huis, mijn huwelijk, mijn auto, alles wat een man sociaal maatschappelijk kan voorstellen. Via de bijzondere bijstand heb ik onlangs voor mijn studiootje wat geld geleend voor wat huisraad, kleren en een bed.

Begrijp me niet verkeerd. Ik ben er niet ongelukkig onder. Sterker nog het is het beste wat me ooit is overkomen. Ik had het alleen nooit kunnen overleven wanneer ik die antidepressiva niet had gehad. Ook daar moet ik echt eerlijk in zijn. Ik heb het risico genomen en zit nu met de gebakken peren. Maar er is weer hoop en dat heeft het me mooi opgeleverd. Ik heb er alles voor over dat te behouden.

Hee, tintelende vingers, dat hadden we nog niet gehad. Het is nog dragelijk. We gaan eens kijken of ik nu sterk genoeg blijk. Quitting paroxetine separates the man from the boys.

Ook ik heb zo mijn akkefietjes gekend met de medici. Na onderzoek bij een groot ziekenhuis in de stad bleek ik wat hen betreft, rijp voor het gekkenhuis. Ik kreeg het advies een vrijwillige opname. Ik wist zeker dat er wat anders met me aan de hand was. Na anderhalf jaar alles lezen over de stofwisseling in de hersenen en de werking van het menselijk lichaam wist ik dat ik een chromosomenafwijking had. Ik heb via mijn huisarts bloedonderzoek aangevraagd en een jaar geleden bleek ik het aan het rechte eind te hebben gehad. Ik heb 47 XXY en heb enige dagen geleden mijn eerste ampullen testosteron gekregen.

De onderste steen is boven. Nu is het tijd om het ziekenhuis aansprakelijk te stellen. Ik heb mijn volledige medische dossier doorgeploegd en ze hadden het moeten weten. Wellicht gaat het nooit tot een schadevergoeding leiden maar ik ben van mening dat je moreel verplicht bent een klacht in te dienen wanneer je niet tevreden bent. Zonder fouten geen vooruitgang maar wanneer men zich niet bewust is van de fouten die zij maken zal er ook geen verbetering optreden. Al leidt mijn claim tot een examenvraag. ‘Meneer H.te R. heeft die en die klachten. Wat heeft hij?’.

Zo, dat is dat. Ook mijn leven is een hel geweest en er staat me nog wel een en ander te wachten wanneer ik dit forum moet geloven. Dat is dan zo. Ook ik heb in de afgelopen jaren een aantal pogingen gedaan te stoppen met dit antidepressivum. Dat mislukte schromelijk. Binnen enkele dagen van aanzwellende depressieve gevoelens en lichte duizelingen, enige tintelingen in de vingertoppen ging ik weer terug op de dagelijkse dosering van 20 mg. Ik bleek te zwak. Maar is dat erg? Nee. Is dat iemand anders zijn schuld? Nee. Ik heb veel medici hun benen uit hun lijf zien lopen voor mij terwijl de regelgeving en procedures hen beperkten en ze niets konden doen. Er zijn heel veel hulpverleners die proberen een oplossing te vinden. Er is gewoon nog heel veel niet ontdekt, er zijn heel veel middelen nog niet uitgebreid genoeg getest, er zijn heel veel aandoeningen waar nog niets over bekend is. De keuze voor medicijnen, diagnoses en zienswijzen zijn nog heel beperkt. Daarbij, zoveel is me na jarenlang medische boeken lezen mij wel duidelijk geworden, zijn er zo ontzettend veel oorzaken die depressieve klachten opleveren als je er maar lang genoeg mee rondloopt. Ik noem er een paar. ADD, ADHD, Borderline, het leven zelf, tegenslagen, huwelijksproblematiek, een beroerde jeugd, en in mijn geval een testosterontekort. Het is een ongelofelijk verhaal dat ik het syndroom van Klinefelter op het spoor ben gekomen. Het is ook voor medici een speld in een hooiberg. De psychologie is pas een eeuw jong!
Moet mijn dokter dan aan de hoogste boom? Nee, natuurlijk niet. Er was gezien de situatie geen andere oplossing. Ontwenningsverschijnselen interesseerden mij niet. Er moest een oplossing komen en wel meteen!

Een ding dat ik in de afgelopen jaren heb geleerd is dat je een zekere mildheid aan de dag moet leggen tegenover jezelf en anderen. Wanneer het nog niet lukt dan ben je nog niet aan een nieuwe situatie toe. Voor een afkickperiode, hoe zwaar die ook is heb je tijd nodig. Je moet sterk zijn en in een uitstekende conditie. Ook dat kost tijd en die tijd moet je jezelf ook gunnen. Kost het je je baan? dan wilden ze je al langer kwijt, kost het je je huwelijk? Dan was het wellicht toch al niks. Vinden je vrienden je maar een zeurpiet? Een vriendschap die eindigt is eigenlijk nooit begonnen. Gaat je bedrijf op de fles? Meestal is er dan meer mis. Ik heb het allemaal meegemaakt.

Het is niet gemakkelijk maar er zijn maar weinig echt leuke en interessant dingen die gemakkelijk zijn. Ook mijn dagen zijn soms zo zwart als de nacht en dat zal niet veranderen. Ik sta niet aan de wal tussen de beste stuurlui. Ik zit er net zoals u middenin. Er komt een dag dat de beste stuurlui de slechtste blijken alleen is die dag er nog niet. Mijn zeemanspet waait af, mijn pijp is uit, maar ik zal ze, de elementen!

Probeer te doen wat je wel kunt doen. Ga gezonder eten, matig alcohol, ga in godsnaam nog een keer in therapie, laat je niet intimideren door de angsten. Die zijn niet van jou, die zijn van de medicijnen. Ga mediteren, ga dingen doen die je al jaren wilt doen maar die steeds blijven liggen.
Maar houd op naar het zoeken naar schuldigen. Niemand heeft schuld. Pillen of geen pillen. Het blijft kiezen tussen twee kwaden. En lukt het je nog niet? Gewoon de dosis op een dragelijk niveau, net zo lang tot het wel lukt. Laat je niet gek maken door enge verhalen.

Groeten en veel sterkte voor iedereen.

Reageren

“Quitting paroxetine separates the man from the boys.”

Dat is een uitspraak die ik zeker zal onthouden! AL moet ik toegeven dat stoppen met paroxetine niet alleen heel veel wilsklracht vereist en de absolute drive om niet afhankelijk van psychiatrische middelen te zijn, maar dat je het zonder financiele steun gewoon ook niet red. Ik ben nu ruim 3 jaar arbeidsongeschikt door de gevolgen van het cold turkey stoppen van 10 mg, een bijna onwerkzame dosis volgens mij toenmalig huisarts…

Verder een heel heftig verhaal Harm! Wat me wel opvalt is dat je eerst vertelt over je vrouw en zoon en later suggereert dat je Klinefelter hebt. Bij mijn beste weten zijn alle Klinefelters onvruchtbaar…
En ja, over je ervaringen met de medici kunnen we twisten. Natuurlijk weten ze niet alles en zijn er ook veel goede artsen. MAar onze valkuil is geweest dat ontwenningsverschijnselen telkens werden afgedaan als terugkeer en/of verergering van onze originele conditie en dat is een fout die ik ze nooit zal vergeven en met een heel simpel vragenlijstje in 5 minuten met 100% zekerheid was te beantwoorden.
En mensen niet voorlichten over het juiste afkickschema is ook misdadig. Ik denk wel dat de bron vna deze misdaad bij de industrie ligt, als alles correct in de bijsluiters had gestaan hadden de artsen het zeker geweten en waren veel slachtoffers ook meteen op de hoogte geweest. Ik denk dat daar de bron van alle kwaad zit.
JE weet nu in elk geval hoe je zo veilig mogelijk moet afbouwen, en zxo te zien is je huisarts wel betrokken, al vind ik het bizar dat ze in 2007 nog steeds paroxetine voorschreef, het middel Lexapro staat al bekend als beduidend minder rampzalig om mee te stoppen.
Veel sterkte!

Reageren

Klaas, ook een zoon die geen bloedverwant is kan een hele echte zoon zijn en ik een hele echte vader…

groet,
Harm

Reageren

Mooi gesproken Harm, en helemaal mee eens!

Reageren

Stoerdoenerij doet tekort aan de mensen die zoveel moeite hebben en het niet zomaar lukt met deze middelen te stoppen. Ik vind deze opmerking enerzijds dapper en moedig maar angst dient altijd gerespecteerd te worden om het te kunnen overwinnen. Houd daarom grote woorden liever voor jezelf.

Reageren