Nou we staan niet alleen, zelfs de directie van Seroxat-fabrikant GSK maakt zich bezorgd om ons! Zie onderstaande brief aan alle Seroxat-gebruikers…
(Uiteraard zeer sarcastische bedoeld, maar geeft wel perfecte beschrijving van de duivelse val waar we in zijn gelopen)

[b]From the home office of GlaxoSmithKline’s CEO:[/b]

Jean-Pierre XXXXXX
349 Pond View Road
Devon, PA 19333

[i]Dear Paxil/Seroxat Victim,

Not only did GlaxoSmithKline con you into taking PAXIL (Seroxat in the U.K.) — along with your healthcare provider who unwittingly prescribed it — untold numbers of you are addicted to it now. Which is a good thing since we at GSK are addicted to corporate profits (see GlaxoSmithKline 1997 confidential company document* at right) and, quite frankly, could care less about the pain and misery, the suffering and even death, that Paxil has spawned — as a direct result of our fraudulent promotion of the drug.

In fact, as far as GSK is concerned your health and well-being is on a par level with that of a disposable lab rat. On second thought maybe that’s a little too harsh; I’m not suggesting we don’t value you … far from it. After all, lab rats don’t have healthcare plans or bank accounts that can pay to have Paxil prescriptions filled. Yes?

If you’re like many Paxil users at some point you figured out you couldn’t stop taking “the drug” without experiencing oftentimes severe and distressing symptoms … electroshock sensations radiating throughout your head for instance. And that, of course, is just for starters. Isn’t it great! For us, I mean. See, you have to keep taking Paxil to make the discontinuance, I mean withdrawal, symptoms stop. (We had to start using the word “withdrawal” a few years ago after some do-gooder lawyers from California sued us.)

Of course, many of you risked it all to escape from our “Alcatraz in a pill bottle” — and lived to tell about it. And thousands of you are suing us in the U.S. and Britain … all because of that one little silly word. (Hundreds of you have also sued us because someone in your family killed themselves right after they started taking Paxil, or while they were trying to stop taking it, but we’re quietly settling all of those cases out of court so let’s not even talk about that. Its not a pleasant subject.)

I’ve got a lot more I’d like to share with you in this open letter and indeed I will likely expand it a bit more later on, but I’m getting all misty eyed at the moment as I think of all the dedicated Paxil addicts working hard and dutifully taking their daily dose of rat poison, I mean, Paxil — so GSK can continue raking in billions of dollars in Paxil profits every year. It’s a beautiful thing you know. Our scheme, that is.

Anyway, let’s have some fun shall we? Happy smiling faces and all that. Immediately following this letter you’ll find some of the neat stuff GSK is working to bring to your cyber doorstep. We hope you enjoy it, and believe it’s the least we can do. It’s all about being a good corporate citizen.

Finally, before I forget … on behalf of all of us at GLAXOSMITHKLINE I’d like to say “”thank you” — and don’t forget to “EAT MORE PAXIL” (Otherwise I won’t be able to afford upkeep for my assortment of multi-million dollar homes (and ski bungalows: one in Aspen, Colorado and another in the French Alps), maintain my Leer jet, my sports cars ( a Lamborgini and a Porsche), monthly restocks of my wine cellar … you get the idea.

Sincerely,

J.P. XXXXXX, CEO
GlaxoSmithKline [/i]

aan mensen zoals erica hebben we hier
helemaal niets!!!
erica verdiep je eerst eens in de wereld, waarin
wij onvrijwilig beland zijn…
en kom dan met zinnige uitspraken op deze site…
natuurlijk zijn we boos, zou jij ook zijn als
je je werk bent kwijtgeraakt (en daardoor je huis)
alleen omdat we door deze afkickhel gaan,
waarin normaal functioneren onmogelijk is!!
of denk je dat we hier voor de leut onze
frustratie’s neerzetten?
ik wilde wel dat ik nooit met deze site van
doen zou moeten hebben…maar gelukkig is hij
er wel…
we vechten allemaal keihard, en als jij het met
bepaalde dingen niet eens bent, snap ik niet
waarom je dan deze site opzoekt…
of ben je weer eens een van de belanghebbenden
van de farmaceutische industrie???

Reageren

SAskia ik snap je helemaal. Ik denk niet dat Erica het perse slecht bedoelt. Ik had vroeger, ca. 10 jaar geleden een vriend die ook aan een middel zat, mogelijk zelfs Seroxat. Er was steeds iets met hem aan de hand, dan ging het weer “goed” met hem, dan was hij ineens weer “overspannen” en ik had geen begrip voor het feit dat hij telkens dingen op het laatste moment afzegde, zelfs de dingen waar we altijd van genoten (uitgaan, rockconcerten bezoeken).
Ik denk dat ook voor hem de meds al een rol gespeeld hebben. En ik zou zeofl misschien niet geloven dat je een goedgekeurd “medicijn” zo ontzettend schadelijm kan zijn dat mensen gedwongen worden om z*lfm**rd te plegen door de bijwerkingen en/of afkickverschijseneln.
Dat moet je meegemaakt hebben of van zeer dichtbij gezien hebben om echt te kunnen bevatten.
MAar ik raad mensen als Erica wel aan om deze thread eens goed door te lezen en tot je laten doordringen dat mensen totaal gehandicapt raken door de slopende effecten van deze rotzooi. En dat dat onze straf is voor het volgen van “doktersadvies” en wij toch echt de slachtoffers zijn en niet de daders!
[b]Don’t blame the victims!!![/b]

Reageren

Ik vind dat jullie gelijk hebben dat jullie slachtoffer zijn geworden. Volgens mij vraagt Erica zich af hoelang jullie slachtoffer willen blijven en wat jullie er zelf aan doen.

Reageren

Snap wat je bedoeld Persman, maar dat is het punt ook juist. Erica doet alsof we hier NIETS doen, alleen “jammeren”.
Terwijl ik weet dat, wat mijn situatie betreft, ik nu 8 maanden van de antidepressiva af ben en alleen de laatste 3 a 4 maanden al MEER voor elkaar heb gekregen dan in alle 18 jaar bij elkaar dat ik de rotzooi slikte! En dat TERWIJL IK ME LICHAMELIJK NOG ZIEK VOEL????? Want de afkickverschijnselen zijn wel minder nu, maar ze zijn er nog steeds.
Maar langzaam maar zeker wordt het mij ook steeds duidelijker wat voor rotzooi het is geweest voor mij, en hoeveel schade het heeft gedaan en nog doet.
Mijn leven staat alles behalve stil. Ik vecht me rot, net als de anderen hier. Heb ik altijd gedaan anders was ik hier niet meer geweest.
Maar met de vooruitgang (en het “wakker” worden) groeit dus ook het besef over wat er werkelijk is gebeurd. Dat ik iets van 18 jaar van mijn leven verdoofd heb rondgelopen, met psychische problemen die totaal niet aanwezig waren toen ik begon met deze medicatie??? En die als sneeuw voor de zon ook weer verdwenen nadat ik gestopt ben???
Ik had een lichte vorm van dwangneurose, dat was de originele diagnose, en die heb ik nog. Ik was nog nooit depressief geweest, had nog nooit angsten gehad of paniektoestanden, nog nooit hallucinaties, nog nooit een enkele gedachte aan z*lfm**rd, en zo gaat de lijst verder. Het begon met epileptische aanvallen van de Anafranil die, zo werd mij beloofd, de dwanggedachten helemaal weg zou nemen. Die epileptische aanvallen werden in eerste instantie al afgedaan als “extreme paniekaanvallen”. De reeks andere medicamenten die volgden bespaar ik je, om uiteindelijk 12 jaar geleden op Seroxat terecht te komen. Ik heb er al die jaren psychisch door gesukkeld, wisselende klachten gehad, afhankelijk van het soort medicatie dat weer eens geprobeerd werd. En elk nieuw bijverschijnsel werd netjes bijgeschreven als “symptoom” met een keurige naam in mijn dossier. “Complexe problematiek” werd alles bij elkaar genoemd, omdat niemand kon verklaren waar alle verschillende verschijnselen vandaan kwamen en ook weer bleven als ze verdwenen, gek genoeg wel net als ik wisselde van medicatie. Maar tegen die tijd was ik al te verdoofd om in de gaten te hebben hoe het werkelijk zat.
Nu ben ik meer dan een jaar gestopt met de antipsychotica en 8 maanden met de antidepressiva, en ik heb geen spoortje van depressieve gevoelens meer gehad, mijn geheugen is terug, er zijn geen angsten meer, ik heb weer zin in mijn leven, kan de draad eindelijk weer oppakken, doe met veel plezier vrijwilligerswerk wat nooit lukte, ben weer aanwezig in de samenleving, moet ik doorgaan?
Maar het komt waarschijnlijk nooit meer goed met mijn hart. De veel te hoge hartslag werd steeds afgedaan als “spanning” en nog veel ingewikkeldere termen. Na voortdurend aandringen om er toch eens naar te kijken werd er zelfs doodleuk hypochondrie toegevoegd aan de lijst met “aandoeningen” ipv een hartfilmpje te maken. Tot er na al die jaren EINDELIJK eens een invallende huisarts achterkwam dat mijn hartslag toch wel onnatuurlijk hoog was. Toen, een enkele WEEK na het stoppen met de antidepressiva was ie al 45 slagen per minuut minder op het hartfilmpje. Daar gingen alle theorieën over spanning en “onbewuste dwanggedachten”!!!
Theorieën die ik, omdat ze door alle psychiaters steeds opnieuw volgehouden werden, wel was gaan geloven! En waar ik zogenaamd extra medicatie, de antipsychotica, voor nodig had volgens diezefde psychiaters. Die dit bijverschijnsel vervolgens alleen erger maakten. De cirkel is rond en je begint echt te geloven dat je ongeneeslijk gek bent…
Apothekers waar ik bij informeerde over hartslagproblemen waren zeer terughoudend en zeiden maar steeds dat “de psychiater het toch wel zou weten”. Wat moet je dan nog?
En dit is maar een gedeelte van het verhaal.
En de rotte afkickverschijnselen die ik nu nog heb, door de verkeerde voorlichting over hoe om te stoppen komt daar dan nog eens bovenop.
Boos? Woedend? Die woorden schieten hopeloos te kort!! Er zijn gruwelijk veel fouten gemaakt, er is totaal niet geluisterd en de medicatie heeft meer kapot gemaakt dan alle dwanggedachten waar het mee begon bij elkaar.
Ik heb de gedachten nu nog, op dezelfde manier en intensiteit als ze begonnen. Kan er prima mee leven, het grootste probleem dat ik had om mee te beginnen was dat ik nog nooit ooit van dwanggedachten gehoord had en ze eng vond. Therapie en uitleg was meer dan afdoende geweest, zo ernstig zijn ze niet. Ze zijn niet eens elke dag aanwezig!
Om dan te lezen dat iemand zegt dat ik, en de anderen hier, eindelijk eens uit hun “slachtofferrol” moeten stappen raakt kant nog wal. Het is zelfs uiterst kwetsend.
Zoals Klaas al zei: [b]LEES DIT FORUM EERST EEN DOOR VOOR JE OORDEELT!!!!!!!! [/b]

Reageren

Respect Tinker!
Jouw hellerit door de psychiatrie en de medicijnen is zo te zien nog erger dan de mijne… ik heb “maar” 5 jaar verloren door de Seroxat en wil dit nog niet eens als puur verlies zien, het is een hel geweest en soms nog, maar heb ook heel veel geleerd en mooie mensen ontmoet.
En wij weten nu tenmisnte wat deze middelen aanrichten en dat de psychiatrie een bende ontwetende schurken is. Ongetwijfeld zijn er uitzonderingen maar dat zijn degenen die het lef hebben om in opstand te kmen tegen het door en door rotte systeem, en helaas zijn dat er (nog) veel te weinig.

En verder heb ik weinig aan je verhaal toe te voegen. We zijn slachtoffer gemaakt door ons vertrouwen in de medische stand die ons een levensgevaarlijke sen zeer schadelijk pil voorschreef voor onze – tijdelijke- levensproblemen en plukken nu voor jaren de zeer wrange vruchten van een ernstig beschadigd zenuwstelsel dat ons allerlei beperkingen oplegt die we voordien niet eens hadden kunenn verzinnen.
En we kunnen niets anders doen dan heel vee geduld hebben, elkaar steunen en de tijd zijn genezende werk laten doen. Er is geen shortcut, geen magische fix, we varen in dit schuitje en moeten maar hopen op verder herstel…

Reageren

Ja Klaas, klopt, we moeten gewoon verder en ik zou ook niet anders willen.
De reactie van sommige mensen maakt mij zo nu en dan echter woest. Ze beseffen totaal niet hoeveel slachtoffers er vallen door deze medicatie. Kijken alleen naar de mensen die er wel baat bij hebben.
In mijn leven is het toch echt anders gelopen, mijn eerste man heeft zelfs z*lfm**rd gepleegd nadat hij 15 dagen eerder met Prozac was begonnen. Hij had problemen, maar destijds werd stellig ontkent dat de Prozac er enig iets mee te maken had. In de tussentijd is het zo vaak gebeurd dat mensen er een eind aan maken vlak na het beginnen met dit spul, dat het niet meer weg te moffelen valt.
Hopelijk gaat dit ook gebeuren met de problemen die er zijn als je stopt. Ik ben alleen erg bang dat er nog ontelbaar veel mensen door deze hel moeten voordat de samenleving dit door heeft en accepteert.

Reageren

[i]Volgens mij vraagt Erica zich af hoelang jullie slachtoffer willen blijven en wat jullie er zelf aan doen. [/i]

Ook ik sluit me helemaal aan bij jouw verhaal Tinker, had het niet beter kunnen verwoorden!
Als Erica zich afvraagt wat wij er zelf aan doen, hoeft ze alleen maar even dit hele topic door te lezen, een duidelijker antwoord kun je niet krijgen.
Ik denk dat 2 zaken soms onterecht door elkaar worden gehaald: het feit dat je kwaad bent om wat een middel kan aanrichten en hoe gevaarlijk onwetend artsen zijn, betekent nog niet dat je als een slachtoffer zielig in een hoekje gaat zitten huilen om al het leed dat je is aangedaan. Iedereen hier vecht terug en hoe, met als gevolg dat we allemaal op de goede weg zijn, hoe zwaar die weg ook is.

Reageren

Vind het elke keer weer angstaanjagend als ik lees wat deze rotzooi met onze lichaam en geest doet. Het liefst wil ik dan per direct van de parox af, maar dat gaat niet he. Ben deze week begonnen met afbouwen. Na 2 dagen de vloeibare Seroxat te hebben geprobeerd, toch besloten met tabletjes van 10 mg. te gaan breken. Wil per 4 weken 2,5 mg. omlaag gaan.

Denk wel dat ik van geluk mag spreken dat ik de ‘waarheid’ van paroxetine ontdek nu ik ruim anderhalf jaar weer gebruik, en niet, zoals sommigen van jullie, jaren en jaren achter elkaar… Pfff.

Door dit forum ben ik eens heel goed gaan nadenken en tot het verbijsterende inzicht gekomen dat bepaalde heftige emoties en gemoedstoestanden misschien niet ‘bij mij horen omdat ik nou eenmaal zo ben’, maar langzamerhand zijn ontstaan/verergerd na het stoppen met paroxetine.
Dat ik niet ZO ellendig weg zou zijn gezonken als ik uberhaupt nooit aan die troep was begonnen…
De dalen werden dieper dan ooit, na eenmaal parox gebruikt te hebben. Zo diep, dat ik op een gegeven moment mezelf en mijn emoties niet meer aankon, en als enige uitweg…. inderdaad: paroxetine zag. Gesterkt in deze oplossing door de huisarts (die het voorschrijft alsof het paracetamol is). Als ‘patient’ ga je denken dat je dit spul ‘nou eenmaal nodig hebt’.

De een heeft geen verschijnselen, de ander belandt regelrecht in de hel, dat verschilt per persoon. Maar door dit forum vorm ik een nieuwe kijk op alles.

Net als jullie ben ik vreselijk boos en verontwaardigd.
Ik ga nu mijn best doen mijn gevoel terug te krijgen en op eigen kracht (nu echt!) volop genietend in het leven te staan.

Ga zo door allemaal!

Visje

Reageren

volgens mij is persman dezelfde persoon als
erica, en beantwoord ze haar eigen vraag?
hoe toevallig kan het zijn dat er meteen iemand
op reageert die erica gelijk geeft…

Reageren

Zou ook leuk zijn als Erica zou kunnen laten weten wat ze van onze reacties vindt. Ben eigenlijk wel benieuwd naar hoe ze onze situatie en aanpak daarvan nu ziet?
Of er iets aan is verandert/duidelijker is geworden?

Reageren

Geen idee of Persman en Erica dezelfde zijn, ik denk het eigenlijk niet. We moeten er ons maar bij neerleggen dat velen, zelfs naaste familie, geen idee hebben van de onvoorstelbare hel van een SSRI afkick…
Het gevoel van een losgeslagen geest in een onherkenbaar lichaam moet je gewoon zelf ervaren hebben of van heel dichtbij hebben gezien. Het is niet perse kwade opzet denk ik en dat maakt het voor ons zo moeilijk.
Enig voordeel van deze hellerit die zijn weerga niet kent is dat alle toekomstige tegenslagen vergeleken hierbij een “walk in the park” zullen zijn…

Reageren

Ja Klaas, ik moet wel toegeven dat ieder stukje vooruitgang, ieder moment dat mijn leven weer even wat “normaler en alledaagser” lijkt, voor mij absoluut niet meer “normaal en alledaags” voelt, maar Hemels!
Het is maar hoe je het bekijkt.
De huisarts zei tegen mij dat het nog wel 2 jaar kan duren, wat natuurlijk niet echt leuk is om te horen. Maar er zit wel vooruitgang in.
Ik ben niet ten dode opgeschreven of ongeneeslijk ziek. Hier komt ooit een eind aan. Zijn genoeg mensen die het geluk dat te kunnen zeggen niet hebben.
Pffff…..en dat terwijl ik net hondsberoerd ben vandaag…..;)

Reageren

hallo help!!!!

ik wordT echt kentter gek knetter echt niet normaal

ben nu 8 maanden van af wat een helllllllllllllllllllllllllllllll
cold turkey kan ik het niet hervaten op een laag 5 MG en dan weer wenen en daarvan afbouwen want dit is echt zo klote sorry
ik zit helemaal te trilleen

Reageren

wat rot voor jou dat jij jou zo voelt, ik ken het gevoel. ik ben na 5 weken weer begonnen met 20 mg om zo het stofje weer goed aan te voelen, zodat ik op de juiste manier af kan bouwen. Maar ik weet niet of dit na 8 maanden ook nog kan. Volgens mij kun jij met 5 of 10 mg beginnen in overleg met jouw huisarts. Maar sommigen hier hebben na 8 maanden geen of weinig last meer van bijwerkingen. ik vind het dus erg moeilijk om jou advies te geven. Ik wens jou veel sterkte toe!

Reageren