@ HalfWayToHeaven;

als je googelt op “stoppen antidepressiva spierpijn” kom je spierpijn overal tegen als bijwerking na het gestopt zijn en ik las ook ergens dat het zelfs bij geleidelijk afbouwen optreedt. De precies reden van deze bijwerking zal ongetwijfeld ook wel ergens te vinden zijn.

Ik had het deze zomer zo erg dat het zelfs mijn vakantie verpestte, had erge spierpijn in de onderbenen en ik kon amper lopen, terwijl ik daar normaal zo van houd. Toch maar even langs de huisarts gegaan, die natuurlijk ontkennend knikte (HELE DIEPE ZUCHT) toen ik vroeg of de spierpijn iets te maken kon hebben met het stoppen van antidepressiva.

Hoi lette.Indd staat het in de bijsluiter.Maar dat het na 2 maanden nog zo erg is!!Trouwens tijdens mijn gebruik van de seroxat had ik al last van stijve spieren en trekkingen in m,n mond.Contact opgenomen met m,n psyc,en die zei tot m,n stomme verbazing dat ze nog nooit van deze bijwerkingen had gehoord.Inmiddels bij de neuroloog geweest omdat ik door die stijve spieren ws een zenuwbeknelling id nek heb.Morgen moet ik door de mri.Trouwens de neuroloog zag m,n trekkingen ook,en die zei direct:dat zijn de bijwerkingen vd medicatie.Moet vanzelf weer wegtrekken..Indd om gek van te worden

Reageren

@vrouwantje; wat rot zeg, die klachten van jou! (En ja hoor, ook jij weer een onwetende psych., zúcht!) Ik had die spierpijnen (begonnen altijd als ik een piepklein stukje gelopen had) ook al tijdens het gebruik van de antidepressiva en dus ook in de maanden na het gestopt zijn. Voelde me nog schuldig tov mijn lijf omdat ik veel te weinig aan sport deed en dacht nog dat het daar aan lag, dat mijn spieren niks meer gewend waren of zo. Ondertussen weet ik wel beter!

Nu ben ik bijna ruim 10 maanden gestopt en ik heb gelukkig nergens meer last van. Schrale troost dus voor mensen die er nog middenin zitten, maar het gaat uiteindelijk wel weg. Tenminste…ik hoop van harte dat dit bij iedereen van ons zo is!

Reageren

die spier trekkingen horen idd bij het afkicken…
zoals je het op dit forum kunt lezen hebben
mensen dit in hun hoofd, bij mij moeten ze
er om denken als ze aan de andere kant van de tafel
zitten dat ze niet een schop van mij krijgen.
mijn benen schieten soms met hele ongecontroleerde
bewegingen de lucht in…soms wel lachwekkend..
maar vaker oervervelend!!!
sterkte ermee.

Reageren

Autobiografisch schrijven kan depressie voorkomen. Veel mensen met depressieve gevoelens zijn bitter over wat het leven hen heeft gebracht. In een door Twentse psychologen ontwikkelde cursus leren zij om ook over positieve gebeurtenissen in hun leven te schrijven. Bij meer dan de helft van deelnemers verdwenen de depressieve klachten, zo blijkt uit het eerste grootschalig onderzoek naar autobiografisch schrijven.

Bron: http://www.psy.nl/meer-nieuws/nieuwsbericht/article/autobiografisch-schrijven-kan-depressie-voorkomen/

Reageren

Het zal allemaal best dat er curcussen zijn die helpen tegen depressies,maar waar ik zo van baal is dat de nazorg zwaar te wensen over laat.Neem nu die afkickverschijnselen,en ik praat voor mezelf.Daar word ik gewoon weer depresief van.Door die trekkingen in m,n mond wat ook nog es pijnlijk is laat de je moed al gauw zakken.En dan heb je ook nog een psyc die van geen toeten of blazen weet.Moedeloos word je dr van

Reageren

ben het helemaal eens met wat vrouwantje hier
neerzet…
deze site is er vooral op gericht om onze
klachten en frustratie kwijt te kunnen…
en als jij er steeds maar weer mee aan komt
anoniem, dat het te wijten zou zijn aan de
zwakke psyche van de mens, dan heb je het
ook heel vaak mis…ik weet niet hoe vaak
het hier al vermeld is, maar er zijn heel veel
mensen die dit middel voorgeschreven hebben
gekregen, voor een relatief lichte klacht…
als wij allemaal de gevolgen hadden geweten
waren we hier nooit en dan ook nog een keer
nooit aan begonnen en hoefde deze site ook
niet te bestaan.
er staat nu een artikel bij ons in de krant,
dat de huisartsen hier,,diegene die al jaren
aan de octazepam diazepam etc etc zijn, te
benaderen en dan met hulp van de huisartsen
een schema op te zetten dat ze veilig kunnen
afbouwen…
ik hoop en wens dat ze na een gedegen
onderzoek ook zo ver zullen komen om dit
bij anti depressiva te doen en dan vooral
bij paroxetine/seroxat, want dat is toch een
van de zwaarste middelen om van af te kicken!!
maar wie weet gaan we een hoopvolle toekomst
tegemoet!!!

Reageren

Wat is het stil.
Gaat het met iedereen zo goed…………. of juist niet…….?

Reageren

Fysiek gaat het mij niet zo slecht maar mentaal toch weer een terugval. Ik zie ik terug op de bizarre dingen die ik tijdens mijn ontwenningsperiode gedaan heb, waarbij het op agressieve en gevaarlijke wijze contact zoeken met mijn oude pestkop wel het ergste is. En hierbij heb ik hem zelfs met de dood bedreigd. En niet 1x maar meerdere keren. Totdat hij eindelijk een advocaat op mij afgestuurd heeft en het is mijn eigen schuld.

Onderstaande komt van een nieuw en zeer ondersteundend Engelstalig forum voor lijders aan het withdrawal syndroom van SSRI drugs. GEsproken wordt van “neuro-emoties” die kunstmatig zijn door het effect dat de drugs op onze hersenen heeft gehad. En dat het belangrijk is deze te herkennen als “niet echt” en er dan ook niet naar te handelen. Helaas heb ik dat te vaak wel gedaan 🙁

[i]For many reasons, our emotions are on a hair-trigger, amplified, and perseverative. We probably don’t even know all of what’s going on physically yet, but it includes diminished prefrontal lobe executive functions, rebound amygdala, dysregulated HPA, over-active adrenals, etc.

The neuro-emotions include —

neuro-fear
neuro-anger
neuro-guilt
neuro-shame
neuro-hurt
neuro-regret
neuro-self-criticism
neuro-grudge-holding

…and more!

It is very, very confusing to have these intense neuro-emotions and try to remember that they are not what they appear to be. Emotions are compelling. Emotions during recovery from psych meds are even more compelling.

Sometimes, the neuro-emotion is really totally artificial. Some of my neuro-fears have been so unlikely to come to pass as to bear no resemblance to reality or to my personal history.

But, I think a lot of the time, part of what makes it so confusing is that there is a grain of reality to the neuro-emotion. For example, some situation might make you a bit angry under normal circumstances, but the neuro-anger is huge. This is when it’s very difficult to
1) catch it in the first place and notice this is a neuro-emotion,
2) convince ourselves, yes, this is really a neuro-emotion, not a real emotion, 3) contain the emotion, try not to act on it, or channel the energy into something safe and constructive — like exercise or journaling or building a birdhouse. 🙂

Whenever you’re having an intense, disturbing feeling, try to remind yourself that, right now — even if it does have something to do with reality — it is largely a neuro-emotion that you wouldn’t be feeling if you were fully healed. And you *will* be fully healed. It’s happening! Get ready!
[/i]

Reageren

Bedankt voor deze bijdrage Klaas, heel herkenbaar ook!

Vooral die “neuro-emoties” die kunstmatig zijn door het effect dat de drugs op onze hersenen heeft gehad…bij Paxil Progress heb ik hier ook al eens over gelezen en er werd stoppers gewezen op het feit dat je je moet realiseren dat niet alles wat je voelt of ervaart “echt” is, maar een regelrecht gevolg van het effect van de drug en het stoppen ermee. Ook de heftigheid van de emoties hangt hiermee samen. Het heeft mij in ieder geholpen afgelopen jaar, toen ik er zelf nog middenin zat, om dit te lezen en ook bij stoppers in mijn omgeving zie ik soms dat ze totaal veranderen en anders (heftiger) reageren, onredelijk of achterdochtig zijn, minder tolerant zijn en/of zich meer ergeren en zo zijn er nog wel meer voorbeelden, ook vanuit mijn eigen ervaringen.

Het hoort er allemaal bij helaas, ook die regelmatige terugval. Voor mij geldt helaas hetzelfde, zat de afgelopen tijd ook (psychisch) weer in een moeilijke periode. Het gaat in golfbewegingen blijkbaar en steeds als je ook maar denkt dat je er weer bent, wordt je weer even flink teruggeduwd en dat is moeilijk om te accepteren.

Wens je sterkte met je terugval en hoop dat je je snel weer wat beter voelt!

Reageren

Ik ben dus door de mri geweest en zoals ik al verwachte,was er niks te zien.Heb nog wel bloed moeten prikken en krijg daar vrijdag de uitslag van.Die erge spierpijn en krampen maken het soms erg ondragelijk.Kan het wel kloppen dat het na bijna 3 maanden stoppen nog steeds zo aanwezig is.Volgens mijn vriendin moet dit nu wel overzijn maar dat is dus niet het geval.Heeft iemand hier ervaring mee hoelang die spierpijnen kunnen aanhouden.

Reageren

Ik zou toch eens magnesium proberen. Die verlagen de spierspenning. Voor mij werkt dit perfect.

Reageren

Heb magnesium hydr 724.Dit slik ik 4 maal daags.Mag ik weten hoeveel jij gebruikt.Slik het nu 2 weken maar voel nog geen verbetering.En ook heb ik clonazepam gekregen voor die trekken int gezicht.Je zou denken dat deze de spieren ook wel ontspannen maar dat gebeurd dus ook niet

Reageren

Ik heb even terug gekeken of ik je verhaal kon vinden, maar vond niets. Kun je vertellen hoe en hoe snel en met welke dosis verlaging je bent afgebouwt/ gestopt?
ben je niet te snel gegaan en wellicht kun je nog een stapje terug doen.
A

Reageren

Ik heb een lage dosis van 8 mg vloeibaar gehad omdat ik heftig reageer op medicatie.Heb het in samenwerking gebruikt met seroqel 100mg.Deze heb ik netjes afgebouwd,en toen afgebouwd met seroxat tot 5mg.Afgebouwd in 2 weken.Ps gebruikte eerst alleen seroqel en moest toen de seroxat erbij nemen.Toen kreeg ik dus klachten als stijve spieren en trekkingen in m,n mond tong.Ben gestopt op 5 mg seroxat(dit moest vd psyc,omdat ik dus die trekkingen kreeg)Heb zowel de seroqel als de seroxat 3 mnd gebruikt.

Reageren