Tinker,

Ook hier welkom ! Wij “kennen” elkaar al van de email. Ik vind het erg fijn, dat je hier terecht bent gekomen. Mensen die afbouwen en stoppen en met onze klachten te maken krijgen en niet weten dat het afkick-verschijnselen zijn, gaan vaak weer volledig gebruiken. Artsen blijven maar roepen, dat die troep niet verslavend is, wij weten beter.

Het is ongelofelijk moeilijk om ervan af te komen.

En idd, de extra spanning die allerlei onderzoeken met zich meebrengen terwijl er nooit iets gevonden wordt, is heel erg.

Dit forum is ook voor mij van onschatbare waarde; het heeft mij door heel veel moeilijke momenten heen gesleept.

Alleen wij weten, door welke hel we heen gaan.

Hallo allemaal,

Ik heb al een tijdje niks meer gepost, maar volg dit forum elke dag.
Ik ben nu 5 maanden van de paroxetine af. Het gaat echt met ups en downs.
Waar ik elke dag last van heb zijn misselijk maagpijn en spanning. Hebben jullie dat ook? Zal dit nog van de afkick zijn of is dit gewoon mijn werkelijke ik?

Gr. Manon

Reageren

5 maanden is neit veel in termen van herstel na SSRI gebruik. Veel mensen ervaren pas na een jaar of 2 een positief verschil.
Ik heb nu na meer dan 3 jaar weer een terugval gekregen die, net als meestal, werd ingeluid door heel rare tintelingen in de hartstreek. En dat in een periode dat de druk tot werkhervatting steeds toeneemt… soms vraag ik me af of ik ooit nog zal herstellen en welke verschrikkelijke beslissing ik moet nemen als dit niet zo is. Ik probeer maar te vertrouwen op dr. David Healy dit zegt dat herstel tot 4 jaar kan duren en soms nog meer. MAar ik moet bekennen dat ik me aan het eind van mijn Latijn voel en soms het blijtje er maar bij neer wel gooien en toegeven dat de Seroxat-duivel zijn vernietigende werk heeeft gedaan en er geen herstel meer komt.
MAar mijn leven geven aan de Seroxat is wel een heel grote en defintieve stap en ondanks alles heb ik nog eens sprankje hoop dat dit ooit een keer voorbij is… Maar hoeveel hoop moet ik nog hebben na bijna 40 maanden?
Sorry maar ik zie het echt even niet meer zitten 🙁

Reageren

Klaas, kan me zo goed voorstellen dat je er onderhand moedeloos van wordt, nu je weer een terugval hebt. Ik hoop zó dat je straks, na vier jaar, toch echt de definitieve verbetering kunt verwachten, want dit is bijna niet om vol te houden, na alle ellende die je toch al hebt doorstaan.

Zoals je weet is het bij allemaal stukken minder ernstig, omdat ik langzamer ben afgebouwd. Na 5 vreselijke maanden ging ik dan eindelijk opknappen en voel me nu beter en sterker dan ooit.
Maar juist omdat ik nu weer wakker ben geworden in mijn hoofd (en de “betovering” tgv de drug is verdwenen), besef ik pas wat dit middel allemaal met mijn lijf heeft gedaan en daar heb ik het momenteel heel moeilijk mee. Ben echt razend!!!

Was afgelopen weekend even heel blij, want ik ben 10 kg afgevallen zonder te lijnen, 10 van de 16 kg die ik door dit kl*te “genees”middel ben aangekomen zijn er vanzelf weer aan het afgaan. (En mijn collega’s EN de huisarts me maar glazig aankijken als ik aangeef dat ik NIET aan het lijnen ben, alleen maar ben gestopt met het “genees”middel dat me zo dik heeft gemaakt.) Maar er is meer met mijn lijf aan de hand momenteel (voert te ver om hier over uit te weiden) en dat alles houdt rechtstreeks verband met mijn AD gebruik.
Begin me steeds meer te realiseren wat het mijn lijf allemaal heeft aangedaan en gekost. Wat me het meest frustreert is hetzelfde wat jullie hier ook allemaal aangeven; dat niemand (ook artsen niet) hiervan op de hoogte zijn en dat je er zelf door op internet te gaan zoeken achter moet komen wat de oorzaak is van bepaalde bijwerkingen, ALS je die al vindt, want veel verklaringen zijn nog slechts vermoedens. Maar het is wel MIJN lijf dat deze troep jarenlang heeft binnen gekregen en waarmee dit allemaal is gebeurd en dit kl*temiddel wordt nog steeds in volop voorgeschreven aan onwetende salachtoffers, net zo ontwetend als wij destijds… Schandalig…

Reageren

PS Klaas; ik hoop heel erg dat je nog volhoudt, weet dat ik makkelijk praten heb, maar je leven aan de Seroxat geven is denk ik wel het slechtste wat je kunt doen!! Al begrijp ik zo goed dat dit in je opkomt omdat je het echt even niet meer ziet zitten. Kan je alleen maar zeggen; houd vol!!! Ook voor jou komen betere tijden, dat gevoel heb ik in ieder geval heel sterk.
Héél veel sterkte!!!!! (Hoop dat ze in Bunnik je kunnen helpen, ook hiermee!)

Reageren

Bedankt Lette voor je opbeurende woorden… ik kom nog steeds in Bunnik en de behandelaar doet nog steeds goed werk maar kan ook niet voorkomen dat de akelige neurologische symtomen steeds terugkeren. We moeten er mar het beste van hopen maar de tijdsspanne van de withdrawal is wel om knettergek en moedeloos van te worden! En of het met afbouwen te maken heeft… Cold Turkey is natuurlijk nooit een aanrader maar ik denk dat het voor mij zowiezo een zaak van heel lange adem was geworden, al zou per mg afbouwen de klachten zeker minder heftig hebben gemaakt.
En ja ik deel ook je woede en frustratie over het feit dat we deze rommel gekregen hebben zonder enige waarschuwing of voorlichting. En dat het nu nog steeds gebeurt. Ik hoop echt dat ik er uiteindelijk bovenop komen, weer aan het werk kan en serieus werk kan maken vanmijn plan om hier een site over op te zetten. Al is Rose daar ook al mee bezeig geweest. Mijn idee is meer een site naar voorbeeld van PP en echt mensen begeleiden met afkicken. Maar op het moment lukt het allemaal even niet…. 🙁

Reageren

Wat knap dat jullie de rust, de tijd en de aandacht, en het geduld kunnen opbrengen voor deze zwakke plek in jullie systeem.
Volgens mij is dit de enige manier om van deze zwakke plek jullie sterke kant te maken zodat jullie er echt later in jullie leven helemaal geen last meer van gaan ondervinden maar zullen profiteren van al het werk dat jullie er nu instoppen. Echt bijzonder om dit topic te lezen, een heel goed voorbeeld van moderne bewuste patiënten die zelf aan het roer staan van hun eigen zorg op een manier die hen het beste past. Petje af!

Reageren

hoi klaas,
ik voel met je mee… ik voel me momenteel
even helemaal K..!!!
al een paar dagen dat ik ook het gevoel heb
gaat dit ooit weer over???
iedere keer als het goed gaat, denk ik ook
dat ik er weer ben…nou mooi niet dus!!
ik moet even iets vertellen, ik heb gedroomd,
en dat ging over het volgende…
er was een grote zaal en daar zaten allemaal
mannen in (waarom er geen vrouwen waren weet
ik niet)
ik stond voor de deur en keek door een luikje
naar binnen…ik zag opeens mijn huiartsen
zitten en die klaagden net als iedereen
dat ze zo beroerd waren…ik zei dat is niks
hoor komt gewoon door de paroxetine:) jullie
krijgen allemaal een beschuitje en dan
gaat het zomaar weer over…en klage jonge
ik had geen medelijden, maar reageerde
keihard!!! erg dat ik dit in mijn dromen al heb
terwijl ik helemaal niet zo in elkaar steek
qua karakter…
maar klaas we moeten erweer voor gaan,
vanavond komt mijn therapeute weer en dan
geloof ik na de behandeling altijd weer in
het herstel…maar de afgelopen dagen dus
echt niet!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
succes en we gaan weer verder met vechten he?
want we zijn nu zover en we laten ons
niet (meer) door deze rotzooi klein krijgen!!!
groetjes saskia

Reageren

Saskia we moeten idnerdaad blijven vechten al is dit wel de meest ongrijpbare duivel om tegen te vechten… het enige dat je kan doe is erkennen dat we in dit schuitje zitten, blijven werken aan de oorspronklijke oorzaken en ons lichaam tijd, waanzinnig veel tijd kunnen om te herstellen van de puinhoop die de paroxetine aangericht heeft.
Mijn therapaut zegt ook dat hij mij vooruit ziet gaan en mijn moeder en vrienden zeggen dat ook. MAar daarom is het des te meer frustrerend als er weer een “Wave” komt en je weer voor weken in de lappenmand zit. De meeste zware gevallen die ik ken zeggen toch dat ze met 3 jaar hersteld zijn en dat maakt mij nog eens een extra worst case scenario.
Voor mij nadert nu het punt dat ik afscheid neem van mijn werkgever na 3 jaar ziekte en is de financele toekomst zeer onzeker. De UWV arts wil me niet afkeuren en misschien is dat maar beter, eenmaal afgekeurd kom je misschien heel mioelijk van dat stempel af. Daarom hoopte ik ZO dat het onderhand over zou zijn maar niet dus. Ik krijg in elk geval respijt tot juni en moet dan maar met de moed der wanhoop proberen ergens werk te vinden. Het enorme dilemma is dat ik eignelijk al best veel kan maar de overprikkeldheid me tot wanhoop drijft. En daar zijn vast wel weer medicijnen voor maar ik durf voor geen prijs meer een chemisch middel in mijn lijf te stoppen, en heb bovendien alle vertrouwen in de artsen op dit gebied verloren…
Maar we moeten inderdaad volhouden, hoe langdurig en zwaar het ook is.

Reageren

Ik wens Klaas sterkte met deze reality check en heel veel succes bij een carrière en leven dat wel goed bij hem past! En dank je voor al jouw adviezen. Blijkbaar heeft deze uiteenzetting met dit geneesmiddel jezelf beter doen leren kennen en weet je nu beter waar jouw capaciteiten en kansen liggen. En je weet ook beter wat niet bij jou past. Durf je daarvoor afscheid te nemen van jouw financieel-maatschappelijke status en durf je nu echt te doen wat jij echt wilt doen?

Reageren

Het lijkt wel of iedereen een slecht weekend heeft gehad, ik heb ook een paar nare dagen beleefd zelfs vandaag nog, boos,huilbuien en flashbacks van de tijd met mijn ex, het is er nog niet uit, maar het komt wel goed…want iedere keer komt het goed.

Reageren

Tjeerd was het maar zo eenvoudig… ik ben in hart en nieren een echte “beta” en daarom leek het vak van computerprogrammeur op mijn lijf geschreven. En ik heb daar ook zeker wel succes in gehad maar de hardheid van de detachering en de soms vreselijke “managers” hebben me tot dit punt gebracht. En, hoe ironisch, ik begon net na heel veel uren studie in eigen tijd flink bij te komen kwa vakkennis en ervaring toen de afkickhel van dit middel begon en alles onder me uit viel.
Ik hoop nog steeds mijn loopbaan als ICT’er te kunnen vervolgen maar zal wel leren van eerder ervaringen en wil dan ook en vaste plek zoeken waar ook zoiets bestaat als waardering en wederzijds respect. Helaas lukt het nu nog niet wegens de klachten die ik nog steeds toeschrijf aan het afkicken omdat ik ze voordien niet had.
En ik hecht op zich niet echt aan financieel-maatschappelijk status maar vaste lasten moeten wel gewoon maandelijks opgebracht worden en daarvoor zul je toch een redelijk betaalde baan moeten hebben…
Een echte reality check dus inderdaad… ik heb nog geen idee waar dit heen gaat maar we moeten maar vertrouwen houden dat het ooit goed komt.

Reageren

Klaas wat ellendig, wou dat ik je helpen kon.
Maar jij klinkt voor zover ik berichten van jou gelezen heb enorm sterk! Vechtlustig ook.
Mijn man is ook ICT’er en een aantal jaren geleden 4 jaar lang werkeloos geweest na een burn-out. Niet de ideale situatie om weer werk te vinden. Op dat moment zaten beide kinderen ook met grote psychische problemen en was het met de ene zo erg dat we s’morgens met angst en beven in zijn slaapkamer gingen kijken of hij nog leefde. Zat zelf ook niet goed in m’n vel, depressief, en financieel was het plaatje om te huilen. Heb heel vaak gedacht dat we er nooit doorheen zouden komen, of dat ik het zelf niet zou redden.
En TOCH Klaas, TOCH zijn we er doorheen gekomen. En van de pillen af. De kids ook. Zij gelukkig, na kort gebruik, zonder al teveel problemen.
Probeer het toch vol te houden, je bent al zo’n eind gekomen. Spuug je gal op dit forum, de mensen hier zijn meer dan bereid je te helpen, doe wat je moet doen, maar probeer het vol te houden!!
Ik heb enorm veel respect voor je, en hoop heel hard dat het blijft lukken.
Sterkte!!

Reageren

Tinker het respect is wederzijds! ALs je in de ellende van een ontwennings “Wave” zit voel je je echt alleen staan maar mede dankzij deze thread weet ik dat we allemaal onze sores hebben die enorm zijn versterkt door het afkicken van de SSRI waardoor al eerder sluimerende problemen heftig de kop op steken.
Ik weet dat ik onder deze ellende nog voldoende kwaliteiten heb die mijn reintegratiecoach ook ten volle erkent. MAar ooit zal hij ook resultaat willen zien en het lijkt nog ver weg. MAar ik weet ook dat mensen soms snel kunnen opknappen.
Onlangs eens gelezen over het syndromm van Asperger en ik herken daar zoveel in van mezelf! MAar ook weer niet alles, het blijft tenslotte een etiket waar je nooit 100% aan voldoet. Maar ik moet denk ik onder ogen zien dat ik een probleem heb met weerbaarheid en faalangst, maar werk daar al hard aan met mijn therapeut. Het zijn nu toch nog de rare symptomen die het onmogelijk maken om te solliciteren hoewel ik nog steeds aanbiedingen krijg en ik van anderen hoor dat er voldoende werkplekken zijn waar ik zo in zou kunnen instromen… mits het fysiek weer mogelijk is!
Ik kan het kwa financien nog minstens een jaar uitzingen en wie weet wat er in die tijd verder verbetert!
Wens jou ook alle succes en ben blij dat het met je man/kinderen weer zoveel beter gaat!

Reageren

Dankjewel Klaas
Ik heb dit forum echt net op tijd ontdekt want mijn ene zoon heeft last van Gilles de la Tourette in een, gelukkig, lichte vorm en had al een doos Orap (antipsychotica) in huis om mee te beginnen! Pffff…. heb hem het een en ander doorgestuurd en hij gaat alternatieven zoeken nu. Is toch dankzij jullie allemaal hier, dankjewel daarvoor en weet dat jullie strijd dus ook anderen helpt.

Graag zou ik zelf willen weten of hier ook mensen zijn die na het stoppen totaal geen psychische klachten hebben? Of sterker; alleen vooruit gegaan zijn op dat gebied? Dus alleen lichamelijke klachten hebben? Of komt dat later toch nog?
Ik ben begin mei vorig jaar met antipsychotica gestopt (Orap, 2mg) en heb in oktober de laatste antidepressiva (Zoloft, 100mg) genomen.
Moet bekennen dat ik nog niet alle reacties van dit draadje heb gelezen, maar ben tot nu toe nog niets tegengekomen hierover.

Reageren