- Dani31 januari 2011 om 21:28
Hoi
Ik ben 3 dagen geleden abrupt gestopt met Paroxetine (40mg), ik had niet echt het idee dat dit iets voor mij heeft gedaan de laatste maanden. Ben er dus gewoon klaar mee, moet zeggen dat na twee dagen erg moe zijn eigenlijk me wel oke voel. Toch snap ik niet dat ze deze troep zo gemakkelijk uitdelen, zeker nadat ik dit topic lees en begrijp dat er nog maanden negatieve bijwerkingen kunnen zijn.
Klaas31 januari 2011 om 21:47@Dani, abrupt stoppen met paroxetine, zeker na langer gebruik, is meestal een slecht idee. Het kan nog weken duren voor de ontwennigsverschijsnelen beginnen maar sommigen komen er inderdaad zonder veel ellende mee weg.
Reageren
MAar als je, net als ik, tot de andere categorie hoort kan een cold turkey een jarenlange nachtmerrie zijn.
Als je komende weken ineens heel rare klachten krijgt zou ik zeker overwegen om te herstarten en veilig af te bouwen volgens de PAxilProgress-methode! En dat is de dosis met maximaal 10% per 3-6 weken verlagen.Dani31 januari 2011 om 22:02Dank voor de reactie, ik hoop er gemakkelijk vanaf te komen. De tijd zal het leren…
Reageren
Maar ik ben boos dat ze deze troep zo gemakkelijk uitdelen. Wat betreft afbouw enzo ben ik erg slecht ingelicht. Daarnaast was ik voor het gebruik hiervan 12kilogram afgevallen die er binnen een paar maanden weer aanzaten… Als je het mij vraagt is Paroxetine momenteel het kwaad..lender31 januari 2011 om 22:07dani ik heb ook 40 mg geslikt een jaar lang en ben ook zomer gestopt wel binnen maand ben nu 5 maanden gestopt en ik vind het zwaar
zit in een hel vind ik maar ja ik was juist 13 kilo aangekomen en nu zijn er weer 12 af terwijl ik nu meer eet. maar ja dat is echt een lichtpunt hoe lang heb jij dit middel geslikt?lender
ReagerenDani31 januari 2011 om 22:19Ik slikte het 6maanden. Maar ik voelde mij met en door de medicijnen nog ongelukkig dan daarvoor, iedereen heeft het over wacht maar af en je komt erwel doorheen. Vervolgens ga wat onderzoek doen, en kom je erachter dat je er nog heel lang aan kan leiden nadat je gestopt ben. Nou ik weet nu genoeg ze moeten die troep niet zo snel voorschrijven, ik heb duidelijk aangegeven dat mijn gewicht een groot onderdeel is van mijn humeur, en vervolgens krijg ik dus troep die gewichtstoename veroorzaakt. Super..
ReagerenTinker31 januari 2011 om 22:44Sorry mensen, niet helemaal “on topic”, maar dit artikeltje moet er even tussendoor.
Zijn er blijkbaar toch veel lui die het spul liever door de wc heen spoelen! 😉
Maar dit wijst ook maar hoeveel ervan wordt voorgeschreven….:Het kan zijn dat het leven in de Saint Lawrencerivier de laatste tijd wat langzamer gaat. De vissen die hier leven, zijn namelijk onder invloed van onder meer Prozac. Dat blijkt uit onderzoek. De dieren worden aan de medicijnen blootgesteld doordat veel bewoners van steden in de omgeving (onder meer Montreal) de pillen of restanten daarvan door de wc of de gootsteen wegspoelen.
De onderzoekers verzamelden vijftig bronforellen en stelden ze bloot aan een mix van rioolwater en schoon water uit de Saint Lawrencerivier. Na afloop werden er analyses van de hersenen, lever en spieren van de dieren gemaakt.
Prozac
De onderzoekers troffen in het lijf van de dieren enkele bekende antidepressiva aan. Onder meer fluoxetine, een stof die beter bekend staat als Prozac. De hoeveelheden waren niet groot: gemiddeld iets minder dan een nanogram per gram vis. Maar toch kan dat een flinke invloed op het leven van de dieren hebben.Hersenen
De wetenschappers toonden in laboratoriumtesten aan dat de hersencellen van vissen die aan antidepressiva zijn blootgesteld minder actief zijn dan gewone hersencellen. Of dat ook veranderingen in het (parings)gedrag oplevert, is nog onduidelijk.Consumenten die regelmatig een visje naar binnen werken, hoeven zich overigens geen zorgen te maken. De hoeveelheden antidepressiva zijn zo klein dat consumenten daar geen hinder van hebben.
Reagerensiempie19821 februari 2011 om 19:04Beste mede afkickers,
ik ben al een heel weekend van slag ik ben nu 2 maanden van de paroxetine af echt met ups en downs. Vandaag had ik een hele erge down dag angst, niet de straat op durven bang dat je nooit meer naar huis gaat, nou heb ik een vraag hoe komen jullie zo een dag door of wat zijn handige tips hiervoor?
groetjes Siempie
ReagerenTinker1 februari 2011 om 19:58Hoi Siempie,
Reageren
Ik heb vandaag ook een rotdag gehad, “grieperig” en ik blijf maar een rotgeur ruiken, heel vies, zoiets als koffie maar dan smerig, en dat maakt je ook echt vreselijk misselijk. Om gek van te worden!
Dus vanmiddag was ik echt in tranen, gewoon zo vreselijk boos en ook wel verdrietig over de hele toestand.
Wat mij dan helpt is heel lang en heet douchen.
Dat kalmeert mij echt.
Is maar een hele simpele tip, maar misschien dat iemand anders nog iets weet en alle kleine beetjes bij elkaar toch helpen?Tinker1 februari 2011 om 20:38Ik heb weer wat verder gelezen over alles hier en ook op Internet zelf meer rond gezocht. Maar het is toch wel ongelooflijk wat je uitvindt! Moet het echt ff kwijt.
Reageren
Mijn eerste man heeft zelfm000rd gepleegd.
Hij slikte pas 2 weken Prozac.
Ik heb wel eens vaker achterdocht gehad, maar nu weet ik het wel heel zeker dat de Prozac er meer mee te maken had dan enig iets anders.
Dan vallen toch in ene veel puzzelstukjes in elkaar.
Eigenlijk is het dan gewoon m000rd.lender2 februari 2011 om 14:30ik dacht laat keer weer van mijn horen maar herken jullie dit ook ik ben nnu 5 maanden van af maar kan wel hele dag huilen voel me duizelig lijkt net dat je neerkanvallen ik neem afentoe een oxzepam om rustig te worden verder slik ik b vitmane en mangsium enz maar het is een hel overal om huile terwijl ik vroeger dat nooit deed nu kan echt vaak huile herkent iemand dat?
lender
Reagerenmanon2 februari 2011 om 15:45Hoi Lender,
Ja dat herken ik wel. Ik ben er nu net als jou 5 maanden vanaf.
Reageren
Maar het gaat op en neer. Zowel met mijn emotie’s als lichamelijke klachten. En ben nu ook weer angstig en gespannen bij….heerlijk… Je zou er toch zo weer naar grijpen zeg. Weet dat het ook geen oplossing is. Maar moet zeggen dat dit wel erg zwaar is zo. Moeilijk is het he! Radeloos wordt je ervan.. Ik weet ook niet meer wat ik moet doen. Zit nu hele dagen thuis 🙁siempie19822 februari 2011 om 15:46hallo mensen, ik denk dat het weer ook echt een grote rol speelt in het humeur van mensen, ik zit bij mijn ouders in huis en die gebruikte geen anti depressiva, maar die hebben ook last van depressie met dit weer.
Vandaag heb ik gehuild ben bij elkaar 1,5 uur wezen wandelen buiten, heb nu bartsende koppijn en pijn in me kaak,ben duizelig in mijn hoofd en heb k** gedachtes die ik niet wil en angst. En ik ben pas 2 maanden gestopt, maar gelukkig is dit niet iedere dag geweest in die 2 maanden.
Groetjes
ReagerenKlaas2 februari 2011 om 16:16De ontwenningsklachten worden zeker niet beinvloed door het weer… bij mij ging het in 2008 na 4 maanden pas echt goed bergafwaarts terwijl het weer net begon op te knappen… Het is puur de afschuwelijks sensaties in je lichaam gecombineerd met de heftige emoties en cognitieve meltdown die dit de ergste ervaring van je ons maakt.
Reageren
Ik heb zeker anderhalf jaar gehuild toen het ontwenningsmonster begin 2008 pas goed zijn afzichtelijke kop opstak, en nu soms nog steeds. MAar ik ben wel een van de allerzwaarste gevallen denk ik, vreemd genoeg was ik bij starten geen ernstig geval, geen andere medicijnen, geen drugs, volgens de huisarts een lage dosis en verder een prima gezondheid maar dat zegt blijkbaar niets bij dit fijne middeltje.
Ik zit nu 3 jaar thuis en kan nog steeds niet fulltime werken, emotioneel is er wel veel vooruitgang maar het afschuwelijk enge martelende gevoel in de borst speelt nog erg op en daar is echt niet mee te werken!
Ik heb geen magische tips, behalve maar erkennen wat er met je aande hand is. En als ik het zou mogen terugdraaien zou ik na 3 of 4 maanden lijden zeker overwegen om te herstarten en met 5% per 6 weken heel langzaam uit te sluipen…siempie19822 februari 2011 om 16:31Ik ben vorige week bij mijn nieuwe huisarts geweest, ik heb gevraagd wat ik moest doen met de medicatie. Hij heeft me een doorverwijs brief gegeven voor psyQ, dit ivm mijn verhuizing van noord holland naar zuid holland. Ik had een lieve pshygotherapeut, maar precies de laatste keer dat ik daar ben geweest was ik helemaal ingestort en slikte toen paroxetine 20 mg, volgens mij heb ik dat eerder verteld.
De dokter zeg ik wil eerst dat ze gaan uitzoeken wat de beste behandel methode is voor je. Maar ik wil niet weer door een hel gaan met medicijnene, want bij mij ging het inwerken wel minder. Duizelig,trillen en de angsten werden eerst ook erger, maar op een dag gaat het dan wel goed. Alleen de laatste maand niet, weer trillen angsten en janken daarom ben ik ermee gestopt ik had het gevoel dat het medicijn averechts werkte en ik niet mijn eigen ik was.
ReagerenTinker2 februari 2011 om 16:33Hoi Klaas,
Reageren
Ik ben nog maar heel kort hier, moet nog veel leren dus ik vertel alleen maar wat mijn eigen ervaring is.
Maar ik had ook vreselijk veel last van een rotgevoel in m’n borststreek. En ook soms alsof er belletjes omhoog borrelden of zoiets, onbeschrijflijk eigenlijk en een heel onaangenaam gevoel. En mijn hartslag schommelde, sloeg soms vreselijk op hol en bonkte vaak zo hard dat ik m’n hartslag kon meten door gewoon de bonken te tellen. Om gek van te worden en proberen te gaan slapen is dan een ramp. Een heel erg onrustveroorzakend gevoel.
De huisarts heeft mij toen op een gegeven moment een bètablokker gegeven, (Metoprolol 50mg).
Niet eens voor die hartslag, maar om te proberen of dat zou werken tegen de constante migraineaanvallen.
Maar dat heeft bij mij echt wonderen verricht. Mijn lichaam voelt veel rustiger, ben ook veel minder snel buiten adem en zo. En de migraine aanvallen zijn ook opgehouden, hoewel ik daar wel meerdere aanpassingen voor heb gedaan.
Ik gebruik het nu al een tijd en hoop natuurlijk niet dat dat ook weer schadelijk is, daar weet ik niet veel over. Maar het werkt wel voor mij, ben echt veel rustiger doordat mijn lichaam rustiger is.
Heb geen flauw idee of het iets voor jou is, maar ik dacht vertel het toch maar.



