Ik zal het altijd blijven adviseren juist dit soort medische zaken altijd met de huisarts te overleggen. Ook al is hij het er niet mee eens, dan weet hij er tenminste van af en staat het in jouw medisch dossier vermeld.

En toch anoniem, snap ik dat patienten steeds meer zonder hun huisarts in te lichten te werk gaan. Want de meerwaarde van een arts valt weg als deze niet goed op de hoogte is en je dus niet goed van advies kan zien, je zelfs tegenwerkt door je niet serieus te nemen!

Het blijft verontrustend dat de huisarts het 1e aanspreekpunt is van patienten, terwijl juist die huisarts lang niet altijd voldoende op de hoogte is (en soms zelfs schrikbarend slecht is geinformeerd, gezien de belachelijke afbouwschema’s waar ze mee komen aanzetten) van alles wat dit middel met iemands lijf en geest kan aanrichten. Zo hoorde ik een psychiater zeggen op TV dat huisartsen in 4 op de 5 gevallen niet in staat zijn om een klassieke depressie herkennen.
De documentaire gaf aan dat het “moeilijk” is om van AD af te komen, maar hóe moeilijk het echt is en hoeveel tijd je ervoor uit moet trekken werd helaas niet verteld, omdat dit nog steeds niet voldoende tot de artsen is doorgedrongen. Echt onvoorstelbaar, als je na gaat hoe voorzichtig het afbouwen dient te gebeuren en echt te schandalig voor woorden dat je hier als patient zélf achter moet komen, maar dan is het vaak al te laat en zit je al in de afkickhel.

Ook vele (ongewenste) bijwerkingen van dit middel zijn nog niet voldoende onderzocht of bewezen en worden dus simpelweg ontkend door artsen, zoals het dik worden of de vele spierpijnen. “Je voelde je beter dus ging je vanzelf meer eten”, wordt doodleuk opgemerkt. Dat je zelfs tijdens streng lijnen en veel sporten nog geen grammetje verliest wordt eenvoudig buiten beschouwing gelaten. Het ligt hoe dan ook aan jezelf en nooit aan het middel.

Kortom, ik begrijp de kwaadheid en de enorme frustratie van mensen hierover maar al te goed….!!

Reageren

Niets aan toe te voegen Lette!
Anoniem zal het vast niet slecht bedoelen maar zou er beter aan doen om eens de (huis)artsen te bekritiseren die de waanzinnige afkickverschijnselen van SSRI
s ontkennen en met volledig foute afkickschema’s aankomen. En dat terwijl de kennis reeds enige jaren beschikbaar is.
Ik heb ook bijna een eind aan mijn levenn moeten maken omdat ik door de ontwenning jarenlang niet kon fuinctioneren en als je dan ook nog eens zodner geld komt te zitten en op straat komt te staan terwijl je iedere dag gruwelijke diarree hebt en 5x per dag moet kotsen zijn er weinig alternatieven meer….
MAar gelukkig had ik een financiële backup en een moeder die me wel gelooft. Helaas is niet iedereen zo gelukkig.
Vele zelfm00rden zijn te wijten aan SSRI’s en waren niet nodig geweest als de patiënt goed was voorgelicht over het extreem verslavend karakter van deze pillen en hen het correcte afkickschema wordt onthouden.
Wie hebben hier baat bij? Het klinkt misschien als een complot therorie, maar niet iedere complottheorie is onwaar.
De mensen die in de jaren ’30 waarschuwden voor het gevaar van H*tler en dat de Joden een gruwelijk lot te wachten stond werden ook vaak voor onruststokers uitgemaakt…
Reeds in 2002 waren er publicaties in The Guardian en uitzendingen op de BBc over de rampzalige gevolgen van paroxetine. Het feit dat dit allemaal in de doofpot is gegaan en artsen alles blijven ontkennen lijkt toch wel heel erg veel op een onfrisse zaak waar over de lijken van onschuldigen die geen andere misdaad hebben begaan dan hun huisarts om hulp vragen ten ze er niet meer uit kwamen, grote sommen geld wordt verdiend…
De artsenwereld zou zich ontzettend diep moeten schamen voor het SSRI schandaal!

Reageren

Nog een opmerking voor Anoniem: omdat huisartsen en psychiaters nog steeds op grote schaal het extreem verslavend effect en de gruwelijke ontwenningsverschijnselen van SSRI’s en Seroxat en Effexor in het bijzonder ontkennen worden de klachten van de patient vaak gelabeld met een of andere stoornis uit de DSM manual, zoals “bipolaire stoornis”, of simpelweg depressief. En dat komt dan in je dossier te staan en zie dat maar weer eens recht te krijgen…
Het probleem ligt in eerste plaats bij de dokters die deze rotpillen voorschrinven en de gewetenloze en geldbeluste industrie die daar achter zit. Niet alle artsen zullen van kwade wil zijn (de meesten niet denk ik) maar hun denken wordt wel ingeperkt door de leugenachtige mantra’s van de farmaseutische industrie.
Van een goede arts zou ik meer “thinking out of the box” verwachten. Ofwel gewoon het verstand laten zegevieren en oog hebben voor oorzaak en gevolg die bij SSRI’s gewoon niet meer te ontkennen zijn als je je niet 100% afsluit voor de waarheid.
Kortom heel veel te winnen bij de medische wereld. Verder zouden artsen eens verplicht “The Power of Now” van Eckhart Tolle moeten lezen. Het pijnlichaam, opgebouwd door stressvolle en pijnlijke ervaring uit het verleden is oorzaak van heel veel ziektes, niet het minst ook depressieve en angststoornissen.
En het behoeft geen verder betoog dat de weg naar -ECHTE- genezing niet zit in het verdoven van het pijnlichaam met chemische middelen maar door het oplossen ervan door aandachtstraining, acceptatie en stress-release.
De Chinezen wisten dit 4000 jaar geleden al. Nu nog de westerse medische wereld…
Overigens heeft de medische wetenschap ook veel goeds gedaan en nog steeds. En als ik een echte ziekte heb zal ik niet aarzelen om een specialist te bezoeken: tandartsen, oogartsen, maag/darm artsen en cardiologe doen natuurlijk prima werk. Maar de psychiatrie is een macabere medische nageboorte die geen enkele positieve bijdrage levert aan de volksgezondheid, nodeloos mensen fysiek en spiritueel vernietigt met hun verslavende drugs en op schandalige wijze meewerkt aan de zelfverrijking van de farmaboeren.

Reageren

Hallo collegas,

Het gaat vandaag weer ff goed met me, net lekker 1,5 uur buiten wezen wandelen,zo een beetje huishouden gaan doen…bah.

Nu heb ik voor a.s. dinsdag een afspraak gemaakt bij een homeopatische arts, zijn er mensen die er ervaringen mee hebben? Ze vertelde door de telefoon dat ze eerst naar mijn verleden wil gaan kijken(logisch)dat is ook mede de oorzaak dat ik nu zo ben.

Nou heb ik nog een vraag, zijn er onder ons ook mensen die bang voor de toekomst zijn en hoe gaan jullie daar mee om. Ik heb nu op dit moment ook geen werk, maar wel mijn kleine natuurlijk, maar ik ben bang om alleen te zijn, omdat hij als hij 4 word naar de kleuterschool gaat.Ik heb voordat ik wist dat ik zwanger was altijd keihard gewerkt en sinds ik moeder ben,kon dat niet omdat papa het liet af weten en ik beperkt kon werken en weinig vrije tijd had voor mezelf.

groetjes

Reageren

hallo,

als ik jou stukje lees, is het idd goed dat de homeopatisch arts de dingen van jou wil weten…
daar draait het in de homeopatie namelijk om…
de mens zelf…en dat is zo belangrijk, veel belangrijker dan het toe dienen van een seroxatje
of iets dergelijks!!
en wees vooral eerlijk, juist dan kun je een heel
eind komen…en het zal niet zomaar werken, want het begint bij de basis en daar gaat het om en dat moet vaak veel verder weg komen!!
als ik toen wist wat ik nu weet, was ik meteen naar
een homeopaat toe gegaan…maar nu is het ook voor mij te laat,en ga ik net als een hele boel anderen
door een ongelofelijke hel…
en wat de toekomst betreft, volgens mij is iedereen
daar weleens bang voor…maar ik heb wel geleerd
om bij de dag te leven…gister bestaat niet meer
morgen weten we niet…alleen vandaag is de DAG!!
probeer het maar,als je het zo kunt bekijken
kom je een heel eind…en succes bij de homeopaat
volgens mij zit je dan op de goede weg…zonder chemische toevoegingen!!! groetjes saskia

Reageren

zo als jullie weten ben ik nu 4 maanden gestopt met seroxat/paroxtine maar mijn vraag is ik heb nu last van koorts gevoeloos overgevengevoel hoort dit bij afkickverschijneselen of is dit gwn griep het voelt wel anders dan griep aan

lender

Reageren

Moeilijk te zeggen Lender of dit uberhaupt nog afkickverschijnselen zijn van de Paroxine of dat je een griepje o.i.d onder de leden hebt . Ik lees hier veel reacties dat artsen niet goed weten waar ze over praten mbt paroxine en aanverwanten. Diezelfde ervaring ondervind ik ook en dat is niet bedoeld om artsen in het verdomhoekje te plaatsen , maar een patient is en blijft gewoon de ervarings-deskundige bij uitstek . Een dokter heeft er wel voor gestudeerd , prima en is op een bepaalde manier deskundig , maar hij kan uiteraard niet alles tot in de finessen weten m.b.t een bepaald middel , daar moet je het daadwerkelijk voor ervaren hebben en dus blijft immer de patient de deskundige bij uitstek die de werking van een bepaald middel echt voelt in z`n lichaam . Het moet gewoon een goed samenspel wezen tussen arts en patient .

Reageren

hoi lender,

dit wat jij voelt hoort idd bij de afkick-
verschijnselen…
ik voel met je mee, vorig jaar december ben
ik 24 uur per dag zo ontzettend beroerd
geweest, puur door de vergiftiging van de
paroxetine….
ik ben toen 10 kg afgevallen…maar was volgens
de huisarts (zoals gewoonlijk) geen gevolg van
het afbouwen…
wel dus!!!
het is echt super vervelend, maar het gaat
over!!! ik wilde je dit nog even vertellen,
dat je werkelijk niet de enige bent.
schrale troost? ik hoop het en ik wens jou en
iedereen een goed nieuwjaar….

Reageren

Mijn mening over hoe de artsen hier mee omgaan heb ik al genoeg verkondigd dus nu maar even niet… Ik denk dat ik hoor bij de allerzwaarste protracted withdrawal gevallen, nu na 3 jaar nog steeds arbeidsongeschikt en dat is tamelijk zeldzaam. Maar ik voel nog steeds van alles gebeuren in mijn lijf, mijn lichaam is nog steeds keihard bezig om de schade van de paroxetine te herstellen. Ik ken meerdere cases van lotgenoten die pas in hun 4e of, heel zelden, 5e jaar zubstantiele vooruitgang ervoeren!
Ik hoop ergens volgend jaar volledig herstel te kunnen melden, met de kanttekening dat als IK nog herstel, iedereen het kan…
En allen ook een fijne jaarwisseling en het beste voor 2011!

Reageren

[b]Klaas schrijft:[/b]
[quote]Mijn mening over hoe de artsen hier mee omgaan heb ik al genoeg verkondigd dus nu maar even niet… Ik denk dat ik hoor bij de allerzwaarste protracted withdrawal gevallen, nu na 3 jaar nog steeds arbeidsongeschikt en dat is tamelijk zeldzaam. Maar ik voel nog steeds van alles gebeuren in mijn lijf, mijn lichaam is nog steeds keihard bezig om de schade van de paroxetine te herstellen. Ik ken meerdere cases van lotgenoten die pas in hun 4e of, heel zelden, 5e jaar zubstantiele vooruitgang ervoeren!
Ik hoop ergens volgend jaar volledig herstel te kunnen melden, met de kanttekening dat als IK nog herstel, iedereen het kan…
En allen ook een fijne jaarwisseling en het beste voor 2011![/quote]

Klaas ik schrik er wel een beetje van dat je na 3 jaar nog steeds klachten hebt van de paroxetine.
Precies 1 jaar geleden heb ik de laatste mg seroxat in genomen na meer dan 10 jaar seroxat te hebben geslikt en de verschijnselen zijn nog steeds heel erg.
De afgelopen weken was het weer een hel met veel spierpijn in de bovenbenen en vooral het hoofd is een groot probleem.
Ik ben nog geen dag zonder klachten en ik kan niet meer goed functioneren in mijn gezin.

Er is zo,n grote druk in het hoofd en de suis is soms zo vreselijk hard dat mijn oren daar zeer van doen en de tranen komen uit de ogen.
Ook nog steeds grote onrust in het lichaam en de zenuwen gieren af en toe door het lichaam.
Soms zijn de verschijnselen zo erg dat het hoofd op springen staat en dat de hoofdhuid van de hitte gaat vervellen.
Ook mijn mondslijmvlies doet dan heel erg zeer en de aften komen plotseling opzetten en wazig zien.
Het hele hoofd klapt uit elkaar.
Al deze klachten had ik niet toen ik nog seroxat slikte en is begonnen na de afbouw.
Ik heb nu wel alle artsen en bloedonderzoeken gehad kno/internist/neuroloog/reumatoloog/ en niemand wil de link leggen op de seroxat want die is al lang uit het lichaam , maar wat het wel kan zijn dat weet men ook niet.
Ja en bij de GGZ word ik ook al niet wijzer want die leggen het verband hekemaal niet.
Het zullen wel spanningen zijn en dan kan je weer nieuwe pillen krijgen.
Want met praten is er nog geen klacht weg gegaan.
Maar ik wordt er langzamer helemaal gek van, want er is ook totaal geen voorruit gang , al zie ik maar een lichtpuntje dat er iets verbetering in zit dan geeft dat moed.
Wat ik ook doe wandelen /fietsen / enz niets helpt. Soms moet ik zelfs huilen van de spierpijn in mijn bovenbenen. en ik heb alles geprobeerd magnesium /b12 pillen enz enz maar geen effect.
ja sinds ik ben gestopt zijn de emoties wel terug gekomen maar mijn levensplezier is wel weg en met seroxat kon ik nog aardig functioneren maar dat is nu helemaal weg.

Dus ik ben wanhopig en zit nog steeds te dubben wat ik moet doen en wat is wijsheid.
Soms denk ik weleens wat heeft het nog voor zin.
Als ik het verhaal van klaas lees van 3 jaar en nog niet opgeknapt dan word ik daar al moedeloos van want ik denk dat ik dat niet vol gaat houden en of mijn gezin dat gaat trekken is ook nog maar de vraag want het legt wel een hele grote druk op het gehele gezin.

Af en toe moet ik zelfs weer even een dag terug vallen op een diazepam want het is dan niet uit tehouden.

Ja en ik zie nu al tegen het nieuwe jaar op , want hoe lang zal ik dit uit kunnen houden.

Elke dag weer strijd leveren tegen die verdomde lichamenlijke klachten en ik weet ook wel dat er mensen zijn ziek zijn zonder helemaal geen voorruit zicht maar daar schiet ik even niets mee op.
Niemand ziet het bij mij aan de buitenkant maar ze moesten een weten hoe het aan de binnenkant is.

Dus wie geeft mij nog een beetje hoop.

Reageren

JanBouw ik heb nu even weinig tijd maar ik kan je vast verteleln dat een jaar niet vele is in termen van hersteln van de seroxat schade. Velen ervaren pas hun eerste verbetering na anderhalf tot twee jaar.
En het argument van “het is al uit je lichaam” is de ultieme valkuil… ontwennigsverschijsneeln van harddrugs BEGINNEN pas als het uit je lichaam is!
En dat onderschrijft meteen de ongehoorde onkunde van bijna de hele medische wereld… men weigert om Seroxat als een harddrug te zien omdat het een goedgekeurd middel is met een mooie merknaam…
MAar je kalchten komen zeer beslist van de seroxat en omdat je er al een jaar vanaf bent is herstarten en aftaperen waarschijnijk geen optie meer.
Maaar de withdrawal wordt een keer beter maar het kan geweldig lang duren… en velen verliezen in de tussentijd inderdaad baan, gezin of meer.
MAar wat er ook gebeurt. ga NIET terug naar deze medicijnen!!!!
Misschein verlies je je gezin, baan of spaargeld maar je krijgt je lichaam ooit een keer terug al kan het nog een jaar of 2-3 duren. Het offer is enorm maar we zitten nu eenmaal in dit schuitje en het systeem is niet aan onze kant.
Ik kan met de beste wil van de wereld neit begrijpen dat artsen zo ongelooflijk stom zijn… seroxat verandert je hele hersenchemie en het herstel gaat NIET over hoe snel het uit je lichaam is MAAR hoe snel de fysisch-chemische veranderingen in je hersenen weer ongedaan zijn gemaakt. En dat duurt HEEEEL VEEEEL langer dan het uitscheiden van de paroxetine zelf.
MAar dit verschil begrijpen vergt enige kennis en bovenal denkvermogen en dat is blijkbaaar boven het niveau van veel artsen…

Reageren

En nog even dit, hoewel de medische welred een gigantisch bord voor de kop heeft kun je ze eens het Withdrawal Protocol van prof. dr. David Healy laten zien. Te vinden via Google als PDF bestand.
Hier worden all klachten gedetailleerd in beschreven en er staat letterlijk in dat herstel 2-4 jaar kan duren.

Reageren

Allereerst allemaal de beste wensen voor 2011! Al zijn er er nog niet doorheen, denk aan de prijs in de verte!
JanBouw, ik weet dat je nu op een heel zwaar punt zit maar kijk niet teveel naar mij als slecht voorbeeld… ik heb na 3 jaar wel degelijk voortgang geboekt al is het herstel zeker nog neit volledig.
Volgend jaar zul je ongetwijfeld verbeteringen ervaren, als je ineens een moment hebt waarop de symptomen (veel) minder zijn ervaar je een “Window”… (bij mij gebeurde dat na ca. 18 maanden voor het eerst) daarna kunnen de klachten alsnog in alle hebigheid terugkeren maar het is wel een teken van hertel, dat helaas niet lineair verloopt. Hoe ben je trouwens gestopt?

Reageren

[b]Klaas schrijft:[/b]
[quote]Allereerst allemaal de beste wensen voor 2011! Al zijn er er nog niet doorheen, denk aan de prijs in de verte!
JanBouw, ik weet dat je nu op een heel zwaar punt zit maar kijk niet teveel naar mij als slecht voorbeeld… ik heb na 3 jaar wel degelijk voortgang geboekt al is het herstel zeker nog neit volledig.
Volgend jaar zul je ongetwijfeld verbeteringen ervaren, als je ineens een moment hebt waarop de symptomen (veel) minder zijn ervaar je een “Window”… (bij mij gebeurde dat na ca. 18 maanden voor het eerst) daarna kunnen de klachten alsnog in alle hebigheid terugkeren maar het is wel een teken van hertel, dat helaas niet lineair verloopt. Hoe ben je trouwens gestopt?[/quote]

Aller eerst een ieder een gezond 2011 toegewenst.

Ik ben in jan 2009 begonnen met afbouwen
De dosis was 20 mg per dag.
Ik heb toen capsules laten maken bij de apotheek van 5mg .
De maanden jan en febr en maart 15 mg per dag.
April mei juni 10 mg per dag.
juli aug sept 5 mg per dag.

daarna weer capsules gemaakt van 2,5 mg
Okt 2.5 mg
nov 2.5 mg
1e week dec 2 mg
2e week 1.5 mg
3e week 1.mg
4 e week 0.5 mg

1 jan 2010 gestopt.

Vandaag is het weer hevig in mijn hoofd de suis is zo erg hard en het rechteroor doe er gewoon zeer van.
De tranen komen uit de ogen en de bovenbeenspieren doen zeer en branden.
OOK nog steeds elktrische schokjes door het hoofd.

Als ik de discussie hier volgt zal ik wel te snel hebben afgebouwd maar dit leek mij de beste
manier want ik wist van dit forum toen niet af en de huisarts wilde al in 4 weken afbouwen en ik heb er een jaar over gedaan en daarom verbaasd het mij dat ik nog zoveel klachten heb.

Maar ik heb ik kan nog steeds geen stukken kunnen vinden van nederlandse artsen die deze onttrekkings verschijnselen onderkennen dat deze na 1 jaar of langer nog steeds kunnen voordoen.

OOk heb ik geen arts kunnen vinden die daar ook maar verstand van heeft.

Zelfs bij de GGZ kunnen ze dit niet begrijpen.

Dus je loopt tegen een muur op.

Ik heb wel verleden week een mri scan laten maken om toch maar uit te sluiten of er toch niet iets zit in het hoofd omdat ik weken het hoofd heb moeten afkoelen omdat deze 24 uur per dag en 2 maanden lang bloedheet was.
Ik ga maandag voor de uitslag want waarom heb ik nog steeds zo,n harde suis dat de oren er zeer van doen en dat de tranen uit je ogen lopen.

Want ik wil wel lichamelijke afwijken uitsluiten.

Maar mischien heb jij nog een adies wat ik nog zo kunnen doen of een medicijn op natuur basis.

Want ik sta voor elk idee open mits het zinvol is.
Want op internet worden wel allerei dingen en therapie aan geboden maar ik heb nog niets gevonden op mijn klachten.

Want zodra je google krijg je wel tientallen cursussen of vitaminen pillen maar google je ook op een andere kwaal dan kom je ook weer op die dezelfde sites terecht.

En mijn engels is niet zo goed dat ik stukken uit de usa goed kan lezen en begrijpen.

Dus ben ik afhankelijk van het nederlands.

Reageren