Correctie,
Ik bedenk me dat je niet cold turkey bent gestopt maar vrij langzaam hebt afgebouwd. MAar dus toch nog veel te snel! Wel is je schema minder bizar dan wat je helaas vaak tegenkomt: dosissen overslaan of alterneren en dat heb jij zo te zien niet gedaan.
Blijkbaar hoor jij bij de groep die echt HEEEEL langzaam had moeten afbouwen, 5% per 6 weken, maar daar hebben we nu weinig meer aan.
Ik kan niet veel anders meer zeggen dan: probeer het vol te houden en het wordt echt een keer beter!
ALs ook je familie/gezin je niet gelooft zijn ze vrij om met mij contact op te nemen. Mijn email adres staat nog ergens in deze thread…

Ik zou niet je toevlucht nemen tot commerciele sites die supplementen aanbieden… er zijn er inmiddels teveel die proberen te verdienen aan de misere van de slachtoffers van psychiatrische middelen.
Je kunt wel proberen om magnesium en visolie te slikken. Veel mensen in withdrawal hebben hier baat bij, al deed het bij mij niet zoveel.
En verder is er na een cold turkey helaas weinig te doen.. behalve een bovenmenselijk geduld en hopen op support uit je omgeving.
Tenslotte wil ik je nog Gezondheidscemtrum Bunnik noemen, hier werken prima therapeuten en de orthomoleculair arts is ook op de hoogte van SSRI ontwenning. Al heeft ook zij geen remedie tegen “protracted withdrawal” na een cold turkey omdat die niet bestaat.
In een UITERST noodgeval (maar alleen bij dreigende su*c*de) ZOU je onder zeer stricte begeleiding een minder gevaarlijke SSRI kunnen proberen… Prozac of Lexapro. Daarop stabiliseren en dan alsnog heeel langzaam afbouwen. MAar ik zeg erbij dat ook dit niet zonder risico is en weinig artsen je goed kunnen begeleiden. Je zou het kunnen voorstellen aan de arts in Bunnik als je daar naar toe zou gaan.
MAar als het financieel nog te redden is zou ik het minstens nog een jaar uitzitten, grote kans dat er toch verlichting komt.
Al deze ellende geeft maar weer eens aan hoe rampzalig een cold turkey is en dat er geen weg meer terug is als je eenmaal in de ontwenningshel zit…

Reageren

beste jan b

ik wil hier heel veel vreselijke woorden neer
typen, want je bent het zoveelste slachtoffer..
en geloof klaas en ook mij maar, want wij zijn
net als zoveel anderen op deze site ook door
een enorme hel gegaan…en de een beleefd het
zo en een ander heeft weer andere klachten,
wat mijzelf betreft, ik snap je helemaal, mijn beenspieren doen ook zoveel pijn, ik word na een
jaar nog steeds om de dag behandeld door een
therapeute,die mij masseert en beklopt.
helaas heb ik geen baat bij magnesium en visolie
maar gelukkig is dit voor veel mensen wel een
optie.
ik heb na anderhalf jaar ook wel eens dagen dat
ik de boel kort en klein wil slaan en het uit wil gillen.
het helpt allemaal niks…het enige woord
is GEDULD!!!!!!!!
en dat is nu toevallig niet waar ik mee geboren ben.
ik ksn nu psd mijn eigen voeten weer vegen…
mijn sluitspier was verslapt en daar komt
enigzins de kracht weer in terug…
ik fiets allang niet meer vanwege mijn pijnlijke spieren en het niet genoeg kracht
hebben in de benen.
gelukkig heb ik wel een man met heel veel geduld en hele lieve begripvolle dochters…
als ik die niet had,dan weet ik niet of ik het had gered…
ik heb ook wel eens gedacht waar doe ik het voor als je door de aangezen instanties wordt afgewezen, dat geeft een bitter gevoel…
ik weet jou gezinssituatie natuurlijk niet,
maar denk wel te weten dat ze je hard nodig
hebben!!!
wij kregen vanochten het bericht dat er iemand was veronglukt, terwijl zijn vrouw zwanger is van een tweeling…
hij kan dus nooit weer vechten voor zijn gezin
en dat kunnen wij ondanks de vreselijke pijn
wel!!!ga ervoor er lomen echt andere tijden!!
heel veel sterkte, en altijd op deze site terug komen,want we weten allemaal wat je voelt!!
als ik mij tranen had opgevangen, kon ik wel een schoonmaakbedrijf beginnen…alle emoties zijn ook jaren opgesloten geweest he?
een vriendelijk groet saskia

Reageren

excuus voor de typfouten!!
gr saskia

Reageren

fijne new jaar iedereen en hopelijk herstel iedereen dit jaar lender

Reageren

Klaas en Saskia bedankt voor jullie bemoedigde woorden.

Ook ik begrijp dat er ergere dingen op de wereld zijn en dat er mensen zijn die het nog moeilijker hebben dan ik en helemaal geen vooruitzicht hebben.

Toen ik nog seroxat slikte had het ook al een grote impact op het gezin en mijn vrouw heeft altijd voor 200 % achter mijn gestaan en ook mijn kinderen.

En ook in 2011 zal zij van alles doen om
mijn leven weer op orde te krijgen.
Maar ook voor haar en de kinderen (gelukkig zijn die al de deur uit )heeft dit een grote impact .

Soms ben ik zo radeloos dat ik niet meer weet wat ik moet doen en zij heeft mij altijd opgevangen ook toe ik die rommel slikte maar nu is bij haar ook de rek uit het elastiek.

En als er maar een lichtpuntje was dan hadden we samen weer iets om naar uit tekijken.

Het is zover met mij geweest dat ik in crisis ben beland en zelfs ben opgenomen.

Alleen dat was ook geen oplossing en dat gaf nog meer stress en spanning.

Maar ja wat moet je met een man die helemaal radeloos is en niet weet wat hij mankeerd en dat het lichaam zo raar doet en dat hulpverleners en artsen het ook niet weten.
Ja nieuwe pillen voorschrijven maar daar pas ik voorlopig voor.

Ik heb al maanden nortriline in huis want dat was nog een middel dat ik kon proberen.
Maar daar begin ik niet aan want ik ben niet depressief zeggen de artsen.

Vandaag was ook weer een dag die ik moet doorkomen en zo gaat het elke dag maar voort.
Na een slechte nachtrust was ik weer beroerd wakker geworden en begon het gedonder al in het hoofd de suis was niet om uit tehouden en het liefst zou ik met mijn hoofd tegen de muur willen slaan. Ik word er helemaal gek van.

En dan probeer ik zoveel mogelijk buiten te zijn dat een ander niet aan mij kan storen.
Want het valt niet mee als je man niet meer kan stil zitten en dat zijn hoofd op barsten staat en je kan hem niet helpen.
Wat ze ook doet en uit probeer niets heeft nog wat geholpen.
Oxazepam /diazepam sliken dat is geen oplossing want daar gaat het hoofd helemaal van slag van want het lijkt net of ik daar ook niet tegen kan tegen dat soort medicatie.
En toch moet ik wat zien te vinden die het leven wat draaglijker maken zodat ik weer een beetje kan funcioneren in mijn gezin.
Want ik ben mischien ongeduldig maar ik wil nog zoveel doen en reizen en ik zie de tijd voorbij gaan en daar baal ik van.
En het ergste van alles vind ik dat nu alles om mij draait en er wordt bijna niet meer gelachen in het gezin en er komt niets meer uit mijn handen terwijl ik daarvoor van alles ondernam.
Even leuk bij mijn kinderen op bezoek gaan is er niet meer bij. op vakantie gaan is er in 2010 niet van gekomen terwijl wij normaal 6 maanden per jaar op vakantie gaan met de camper.

Dus ons leventje is ineens helemaal veranderd en dat is moeilijk te accepteren.

Ik blijf zoeken naar een manier om van die klachten af tekomen.
Alleen praten heeft niet geholpenen veel bewegen heeft ook nog geen effect gehad.

Maar mischien komt er een gouden tip.
Magnesium heeft ook bij mij niet geholpen en ook visolie niet.

Als we elkaar blijven steunen dan gaat het mischien wat gemakkelijker en op deze manier via het forum hoef ik niet altijd mijn vrouw met mijn sores lastig te vallen want die weet en ziet elke dag wel aan mijn gezicht en lichaamstaal dat het niet goed gaat en daar heeft zij het ook moeilijk mee.
Want ook zij moet goed op haar zelf passen voordat de rek er helemaal uit is.

Dit was het voorlopig weer.

Reageren

hoi janb

kruip toch nog maar even achter de computer,
omdat het me bezig houdt wat jij hier neerzet…
mij hebben ze het advies meerdere keren gegeven,
om mij niet zo te verzetten, ik kan niet zeggen
dat dat de juiste remedie is/was maar het helpt
wel enigzins om er niet dwars tegenin te gaan.
en natuurlijk zijn er lichtpuntjes, want het komt
ooit weer goed, al vinden we dat nu
onbegrijpelijk…en duurt het veel te lang
met al die pijn…
en wat is een paar jaar op een verder leven
en dan wel een leven zonder deze vette troep…
wees sterk en ga ervoor (ik kon de mensen wel
schieten die dat het afgelopen jaar tegen mij
zeiden) ze weten immers niet hoe erg de pijn
fysiek en mentaal voelt, maar het is wel de
waarheid!!!!ik moet nu naar het uwv,omdat ik
mijn baan ben kwijt geraakt door dit gebeuren
moet nu voor controle naar een arts daar…
toen ik mijn verhaal in een voorgesprek vertelde
schrokken ze erg…
en dat is hoop ik een stapje in de goede
richting, want als zulke mensen aan de weet
komen, wat dit spul veroorzaakt, kunnen
zij stappen ondernemen naar de farmaceutische
industrie…want zij willen geen geld uitkeren
aan iets wat niet had hoeven te gebeuren
dus wie weet, komt er meer naar voren als zo”n
instantie zich ermee gaat bemoeien.
het gaat mij absoluut niet om een of andere
schade vergoeding…maar wel om het recht
en het laten inzien wat er gebeurd met mensen
die dit gebruiken of hebben gebruikt.

groet saskia

Reageren

hoi saskia,

Jij hebt nog een probleem erbij lees ik want jij bent je baan kwijt en moet nog een gevecht aan gaan met het UVW en ik hoop dat je daar een beetje begrip kan krijgen, en weer opzoek naar een nieuwe baan mischien.
Ik heb dat probleem niet want ik hoef niet meer te werken, maar als ik nog een baan zou hebben dan kan ik niet meer werken door deze klachten.
Dus ik heb geen stress om een nieuwe baan of uitkering.
Maar ik kan gewoon niet lijdzaam afwachten totdat er wat veranderd.
Ik blijf zoeken naar een oplossing dat de genezing mischien kan bevorderen, maar of dat nu wel de goede keuze is dat weet ik ook niet.
Want als ik zie hoe iedereen in mijn omgeving er onder lijdt dan kan ik niet stil blijven zitten.
Mijn dochter wil al haar geld geven als het maar weer beter gaat met haar vader terwijl zij er ook hard voor moet werken en het geld niet voor het oprapen heeft , en mijn zoon wil alles voor mijn doen wat ik hem maar zou vragen.
Dus zo is een ieder er mee bezig.
Ik zou oud en nieuw vieren bij mijn dochter maar ik heb toch af moeten bellen op oudjaarsavond omdat de klachten zo erg waren .
Ik voel me dan niet op mij gemak en kan niet weg vluchten als ik mij zo radeloos voelt.

En ik wil nog volhouden zonder deze rotzooi maar als het niet meer te houden is dan zal ik toch een keuze moeten maken .

En daar ben ik nog niet uit en ik heb nog steeds geen goed advies gekregen van een arts of iemand anders .
Want ik wil de aankomende jaren wel weer normaal kunnen leven.

Ook ik leef nu met de dag en elke dag is er een maar ik heb jammer genoeg nog geen dag gehad zonder klachten want als dat zo is dan is er een lichtpuntje.

Ook jou wens ik natuurlijk veel sterkte toe en ik hoop dat het met jou elke dag een stukje beter gaat.

En ook een ieder die bezig is met dit moeilijke proces met afkicken van deze verschrikelijke drugs.

groetjes
janbouw

Reageren

Inderdaad kun je niet veel anders doen dan maar accepteren hoe de vlag er nu bijhoudt… en onthouden dat de WD ooit overgaat hoe ongelooflik ellendig je je ook voelt.
Als je ook te maken hebt met heftige en wringende emoties (bij mij was dat afschuwelijk) zou ik Shiatsu of Kinesiologie therpaie zeker overwegen om de verstoorde energieen weer in sync te brengen. Vroeger zou ik herimo gelachen hebben maar ik weet nu uit de eerste hand hoe de paroxetine een slachthuis maakt van je zenuwstelsel en je emoties.
Ik weet niet of je nog verplichtingen hebt op gebied van werk maar als je ieder jaar een half jaar op vakantie gaat neem ik aan van niet… en dat maakt je situatie toch dragelijker denk ik. Velen in dit schuitje hebben hun leven meoten beeindigen omdat ze absoluut niet meer in staat waren om in hun levensonderhoud te voorzien en dat met een medisch-farmaceutisch systeem dat alle verantwoordelijkeheid ontloopt.
Take it day by day zeggen ze wel op PP… neem veel rust, eet goed en zorg voor beweging. Ik weet dat ook dit de klachten niet eprse verlicht maar het houdt je wel enigszins in conditie. Ik voorspel dat je dit jaar (2011) verbeteringen gaat ervaren, volledig herstel kan langer duren.
We zijn allemaal ernstig beschadigd door dit verschrikkelijke middel en hebben de gevolgen te dragen. Ik ga hier trouwens op korte termijn een Nederlandstalige site over opzetten!

Reageren

Hoi Klaas,

Ik hoef niet meer te werken dus die druk heb ik niet meer.
En ik zal moeten accepteren maar dat is voor mij een groot probleem.
Ik ben altijd een iemand geweest die altijd bezig was en zich nooit verveelde.
Nu zit ik soms te huilen van de spierpijn en van de oorsuizen in mijn hoofd.

Ookde emoties nemen vormen aan die ik nooit heb gehad.
Soms ben ik zo radeloos en kan ik de emoties niet meer inhouden en weet mijn vrouw ook niet meer wat ze moet doen.
En het lijkt wel of ze komen met aanvallen en kunnen op elk moment van de dag voordoen.
Kom ik lekker thuis van een wandeling en het is opeens mis en kan ik mijn zenuwen en emoties niet meer in de hand houden.
En daar word ik radeloos van.

Maar ik blijf hopen.

groetjes

janbouw

Reageren

hoe langer ik stop met de middel hoe meer spierpijn ik krijg me hoofd staat op ontploffen voelt zwaar aan slijm vooral benen voel ik ook erg hoort dit erbij?

lender

Reageren

Lender, kun je de symptomen nauwkeuriger omschrijven? Als je het zo kort en bondig beschrijft is het niet helemaal duidelijk namelijk.

Reageren

dag lender,
als je het stukje op de site leest van
janbou lees je exact dezelfde klachten
als wat jij aan geeft…super vervelend!!!
mijn beenspieren doen vandaag ook enorm veel
pijn, altijd pijn, maar gaat de ene dag wel
beter dan de andere!!!
en steeds maar weer moed verzamelen om door te
gaan en dat valt niet altijd mee he?
maar je bent absoluut niet de enige die diep
in de shit zit door dit middel!!
sterkte ermee!!!
gr saskia

Reageren

even een (kleine) tip…
wat mij een beetje heeft geholpen was op
dat moment, het met olie (olijfolie/babyolie)
of wat ook maar…onder bij de haargrens tot aan
de oren licht masseren (tot de spieren warm
zijn) en daarna bekloppen…op de pijnlijkste
plekken iets langer kloppen.
dit kun je meerdere keren per dag zelf doen,
en geeft enigzins ruimte en verlichting.
en als je iemand hebt om je te helpen, dan kan
diegene met een hand op je voor hoofd tegendruk
geven en dan met de andere hand diezelfde lijn
van de haargrens tot aan en onder de oren
masseren…
ik hoop dat het een beetje verlichting geeft!!

vr groet saskia

Reageren

Ook ik heb de ontrekkingsverschijnselen van Paroxetine ondervonden…tjee…wat een rotspul !
Na 2 jaar het hebben geslikt en na 1 jaar afbouwen,
met hulp van dit forum goed afgebouwd..en na 2,5 mg naar niks nu na 3 weken EEN HEL…wat ben ik misselijk..kan niet op mijn benen staan !
De huisarts zegt dat het niet van de paroxetine kan komen… dus suikergeprikt, echo gehad etc..
want ik heb ook nog hartoverslagen erbij gekregen terwijl ik aan het afbouwen was.
Nu dus 3 weken helemaal clean maar wat een afschuwelijk jaar was dit, continu ziek.. veel ziek thuis van mijn werk en wat er nog gaat komen.
Mensen denk eerst na voor je aan dit soort drugs begint…ook ik heb het gekregen na een klein voorval op mijn werk en ontwetend gekregen van de huisarts.. ik had geen depressie, alleen beetje vermoeid…en nu beleef ik DE HEL van paroxetine !

Reageren