het is ook nog helemaal niet zeker of het kindje er iets aan kan over houden , hier zijn nog geen genoeg onderzoeken naar gedaan , tijdens mijn zwangerschap heb ik ook paroxetine geslikt 20 mg en kind heeft helemaal niks van ontwenningverschijnselen gehad .

2000:
burn-out na drukke periode werk en prive(verhuizing/geboorte dochter 2e kind/drukte op werk). Vijf maanden thuis gezeten. Seroxat gaan slikken 20 mg
Daarna nooit meer echt de oude geweest. Vaak licht depressief, niet meer kunnen ontspannen.
2003:
terugval, 4 maanden thuis. Daarna weer gaan werken, maar wederom vaak licht depressief, niet meer kunnen ontspannen.(geboorte zoon 3e kind/drukte werk)
2010:
weer terugval, 4 maanden thuis. Daarna weer gaan werken, maar wederom vaak licht depressief/gespannen, niet meer kunnen ontspannen.
Ik ben in behandeling bij psycholoog, Daar geleerd stresssituaties de baas te worden, structuur aanbrengen in prive als werk, en zeker leren inzien waar mijn valkuilen liggen. Voel dat de seroxat weinig tot geen toegevoegde waarde heeft, en besluit langzaam af te bouwen. Afgelopen week heel veel paniekaanvallen/onrust. En ben nu zo onrustig dat ik niet kan werken. Sinds twee dagen ziek gemeld. Ik denk dat de situatie gedeeltelijk met afbouwen te maken heeft, maar zeker ook met het feit dat ik niet in staat ben om te ontspannen.
Ik heb seroxat geleidelijk afgebouwd van 30 mg naar 5 mg, maar heb duidelijk het gevoel dat de stap van 10 naar 5 mg te snel is. Ik heb deze tijdelijk teruggezet op 10 mg om hopelijk op korte termijn minder klachten te hebben. Indien dit stabiel wordt, dan wil ik verder gaan afbouwen(10% per 6 weken). Vandaag veel last van paniekaanvallen, en wordt daar echt gek van. Ik twijfel nu of dit bijverschijnselen zijn van het afbouwen of toch een persoonlijkheidsprobleem. Ik weet het even niet. En ik wil niet te horen krijgen dat ik maar weer 30mg moet gaan slikken ofeen ander middel. Om de echte paniekaanvallen te kunnen dempen gebruik ik 10 mg oxazepam. Herkennen jullie dit, laat me eens weten hoe jullie hiermee omgaan.

Reageren

Oeioeioei, weer een slachtoffer van de chemische industrie. Je hebt zeker nooit met een therapeut nagegaan waar jouw depressieve gevoelens vandaan komen, of je hebt dit wel gedaan maar nooit tot helemaal op de bodem gegaan, denk ik.
Op dit moment zou ik mij zeker houden aan de erg voorzichtige afbouwschemata waarover hier gesproken wordt, omdat dat het meest inzicht geeft in terugkerende psychopathologie of ontwenningsverschijnselen.

Reageren

Wimpie,

Jij schrijft mijn verhaal. Exact hetzelfde !!

Je moet weten dat, de problemen waar jij aanvankelijk seroxat voor kreeg bij afbouwen en zelfs na gestopt te zijn, in verhevigde mate terugkomen !! Dat geldt dus ook voor jou.

Lees mijn reactie op Jacobus eens, waar je kunt lezen, dat ik een web-site heb over AD en het afkicken ervan.
Ook moet je weten, dat het hele serotonine-verhaal nergens op gebaseerd en nooit bewezen is, maar de farmacie zag er een gouden toekomst in. Dat zien we nu dan ook gebeuren.

Heeft de arts , die jou seroxat voorschreef, jou ooit nazorg hierover gegeven of hoefde je alleen maar, zoals de meeste van ons, eens in de drie maanden de herhaal-receptenlijn te bellen ?

Ik ben u precies 10 weken AD-vrij: heb hele goede en hele slechte dagen met onrust en paniek, maar de periodes dat ik hele goede dagen heb worden steeds langer. Ik heb afgebouwd in 15 maanden.

Jij gaat nu iets te snel, dus doe je terecht een stapje terug. Op mijn web-site heb ik een aantal hulp-middelen staan, die mij zeer beslist helpen en waarvan ik 100% zeker weet, dat er een paar zijn die jou ook zullen helpen.

Als jij verder weet, waarom jij je nu zo kl… voelt en dat dat afkick-verschijnselen zijn, dan hou je dit echt vol.

Diverse artsen en psychologen zullen aanraden opnieuw AD te slikken omdat kennelijk de aanvankelijke problemen niet opgelost zijn.
Trap daar aub. niet in !!!

Je bent aan het afkicken en daar horen die verhevigde verschijnselen bij. Lees mijn reactie aan Jacobus en zie de hint die ik geef. We mogen hier geen directe links geven nl.

Ik beloof je, dat jij meer dan ooit overtuigd zult zijn dan ooit, om te stoppen met seroxat, als je leest wat het met je doet en hoe gevaarlijk het is.

Ik was een zombie. De problemen , waar ik Paroxetine voor kreeg, zijn niet weg. Integendeel, ze zijn veel erger geworden. Ben mijn huis kwijt en ben nu letterlijk en figuurlijk aan puinruimen. Het goede nieuws is, dat ik weer volop geniet met echte emotie’s, kippenvel, tranen in de ogen als ik iets moois zie. Ik ben er weer als mens, als mezelf, zoals ik echt ben en ga de confrontatie aan met 10 jaar zombie-zijn en de vreselijke resultaten daarvan.

Reageren

hallo allemaal,

ik heb zo een vreemde klacht, ik ben 13 jaar aan de paroxetine, en wilde hier graag vanaf (door alle verhalen) ben een half jaar aan het afbouwen geweest en ben daarna in zo’n verschrikkelijke hel terecht gekomen, dat de psychiater mij adviserde om de dosis te verhogen hoogst waarschijnlijk zou ik hier niet buiten kunnen…..labiel als ik ben op dit moment ben ik er weer mee akkoord gegaan, en nu komt het bizarre, ik ben 55 jaar en heb opeens erg last van stuwing nee nee begrijp me goed ik kan absoluut niet meer zwanger zijn, maar wil wel graag van mensen horen die dit ook mee maken….ik vind het te zot voor woorden, maar weet momenteel ook geen andere weg dan met deze bende door te gaan….ben wel helemaal wanhopig gr anoeska

Reageren

Hai Anoes, heb je de bijsluiter gelezen? Als je al zo lang paroxetine slikt, mag ik toch aannemen dat je dit gedaan hebt!

Reageren

Anoeska,

Ik ben 56 jaar, nu 10 weken van de Parox. af, na 15 maanden afbouwen. De enige reden, dat ik dit volgehouden heb en nog hou, is omdat ik onderzoek gedaan heb naar afbouwen en stoppen met Paroxetine of welk ander SSRI dan ook.
Dan leer je, dat bijwerkingingen in verhevigde mate terugkomen als je afbouwt en zelfs als je gestopt bent. Hoe ellendig je je dan ook voelt: blijf je realiseren dat het afkick-verschijnselen zijn.

Jouw klacht is zeker niet vreemd. Jouw psychiater echter wel.

Afbouwen van Paroxetine is veel erger dan het gebruik van Paroxetine, maar het kan echt !!! Jouw psych. snapt niet, dat jouw ellendige gevoelens tijdens het afbouwen horen biju het afbouw/stop-proces. Of hij wil het niet snappen.

Jij kunt absoluut buiten Paroxetine. Besef aub. dat afbouwen van deze troep angst, depressive gevoelens en veel andere negatieve gevoelens oplevert. Ga eens zoeken op YouTube naar de gevaren van Paxil. (Paroxetine).

Reageren

Deze conclusie is incorrect.

Alleen de psychiater kan in samenspraak met de patient vaststellen of de hevigheid van symptomen bij afbouwen te wijten zijn aan het ontwennen of de onderliggende pathologie.

Het is wel zo dat ontwenningsverschijnselen van Paroxetine erg naar kunnen zijn en los kunnen staan van onderliggende pathologie.

En ik ben het ermee eens dat na 20 jaar gebruik het mogelijk moet zijn te proberen de dosering aan te passen, mits er vooruitgang in de therapie is behaald.

Reageren

Sluit me weer helemaal bij Rose aan: dat je nu labiel bent en in die hel bent terecht gekomen komt door het afbouwen en nergens anders door. Stoppen met deze middelen maakt je labiel, somber en geeft ook nog een heleboel lichamelijke klachten. Je hormonen raken er ook volledig van in de war, omdat AD veel meer met lichaam en geest doen dan de bedoeling is.
Jouw verhaal is er helaas 1 als vele anderen. Ik blijf het daarom ook herhalen net als Rose; weet en besef dat het puur de ontwenningsverschijnselen zijn die je je zo laten voelen. M.a.w.; jij ben het niet, het is het afkicken!
Sterkte ermee!

Reageren

[i]Alleen de psychiater kan in samenspraak met de patient vaststellen of de hevigheid van symptomen bij afbouwen te wijten zijn aan het ontwennen of de onderliggende pathologie.[/i]

Dit zou volledig correct zijn, ware het niet dat psychiaters, net als huisartsen en psychologen, lang niet altijd voldoende op de hoogte zijn van de hevigheid van de ontwenningsverschijnselen van deze middelen en dus, net als de patient, ten onrechte concluderen dat de klachten terugkomen.

De belachelijke afbouwschema’s waar sommige artsen mee aankomen (afbouwen in een maand of sneller) spreken helaas voor zich….

Reageren

Het lijkt erop dat mijn rol op dit forum met verve door anderen is overgenomen… 🙂 En dat is prima want ik wil het achter me gaan laten. Ik ben het op alle fronten eens met Rose en Lette, met 1 nuancering. Onlangs ben ik erachter gekomen dat een groot deel van mijn pijn wordt veroorzaakt door een zeer traumatsiche ervaring van ruim 20 jaar geleden. Deze ervaring, die niets minder was dan een afzichterlijke vorm van misbruik door een enkele jaren oudere jongen, heeft mijn zelfvertrouwen en wereldbeeld danig beschadigd en mij mede tot de PAxil/Seroxat gebracht. De afkickverschijsnelen waren niet mals maar hadden ook overlap met de enorme emotionlele pijn van het trauma. Nu 3 jaar na de laatste dosis denk ik dat het pure ontwenningsdeel grotendeels voorbij is, maar de echte verwerking van het trauma eingelijk pas begint.
“Behandeling” met een SSRI als Seroxat is geen behandeling. Dit is chemische bestrijding van emotionele pijn, en hoe langer dat doorgaat, hoe rotter en smeriger de onderliggende emotionele “pathologie” (wat een rotwoord trouwens in dit verband!) wordt. Grijp dus nooit naar een SSRI maar ga met een goede therapeut aan de slag om weer bij je gevoelens terug te komen. En dat kan een weg van jaren zijn, ik ben al ruim 2 jaar bezig maar het gaat met 1 stap vooruit en 2 stappen terug…
MAar afkickverschijnselen en emotionele pijn kunnen echt door elkaar lopen en moeilijk van elkaar te onderscheiden zijn. Een psychiater kan dit ook niet, je eigen gevoel is hier echt leidend. Meestal begint het proces met pure afkickverschijseneln en sluipt de emotionele pijn daar later nog eens tussendoor.
En nu hoop ik echt dit forum achter me te laten… ik werk nu met “healing” en “reading” sessies aan het loslaten van de pijn van de gruwelijke vernedering die ik heb ondergaan en dat gaat nog energie genoeg kosten!

Reageren

Begrijp wat je bedoelt Klaas! Zoals ik en ook Roos al hebben gemerkt heb je na het stoppen met AD niet alleen te kampen met afkickverschijnselen, maar blijkt ook dat alles dat tijdens het medicijngebruik onderdrukt is geweest gewoon weer naar boven komt, zodat je er alsnog mee moet dealen. En dat valt niet mee, zeker niet omdat je door het afkicken toch al niet op je best bent!
Geeft maar weer aan dat AD niet genezen maar puur onderdrukken en je van de regen in de drup komt, omdat je oorspronkelijke klachten na het stoppen zelfs heviger terugkomen dan ooit.
Het is niet mis wat jij hebt meegemaakt en ik wens je heel veel sterkte bij de verwerking ervan, je bent op de goede weg! Het verwerken van zoiets is nu eenmaal nodig, onderdrukking brengt geen genezing maar echte verwerking wel…
Ik ga morgen naar een haptonoom, heb hierover veel goed gehoord en ben benieuwd of het iets voor mij is. (Iemand hier ervaringen mee trouwens?)
Groetjes,
Lette

Reageren

Klaas,

Het is vreselijk dat dat met jouw gebeurd is. Ik hoop heel erg, dat jij nu de behandeling krijgt, die je 20 jaar geleden al had moeten hebben i.p.v. SSRI’s.

Ik heb erg veel stress , maar weet precies waar dat van komt. Moet mijn huis verkopen en weet niet waar ik terecht kom, vind ik heel erg moeilijk. Maar nu houd ik me voor: over een half jaar is dit allemaal voorbij en heb ik, hoop ik, een huisje met een tuintje waar ik een nieuwe start kan maken. Die spanning is er en hoort erbij; sterker nog: het is normaal !! Er zijn dagen dat ik een soort berusting vind in die onzekerheid, omdat ik zelf niets meer aan de situatie kan veranderen. En soms slaat de paniek dan weer toe en ben ik helemaal van de kaart, maar ik heb geen moment gedacht om weer AD te nemen, waardoor ik juist in deze situatie terecht ben gekomen. Ik beschouw het dan ook als een onderdeel van het genezings-proces. Puinruimen na AD.

Op 24 sep. begin ik gesprekken bij PSY. Eerder heb ik hier al gezegd, dat als ze mij voorstellen om toch opnieuw aan de AD te gaan, ik daar gelijk weg ben. Heb nl. gezien op internet, dat het ook een redelijk pro-AD instelling is.

Ja, Klaas, ik kan me goed voorstellen, dat de therapie heel veel spanning oproepen en energie zullen vergen, maar je bent nu wel op de goede weg en dat weet je.

Laat aub. nog eens van je horen.

Reageren

hierbij wil ik je heel veel dank zeggen voor het feit dat je ontzettend je best hebt gedaan op dit forum…je hebt zoveel mensen geholpen…en het is goed dat je nu op dit moment voor jezelf kiest, we zullen je woorden en adviezen wel gaan missen…
het is niet niks geweest wat jij voor zoveel mensen hebt betekend…ik hoop dat je weet,dat jou reacties altijd fantastisch zijn geweest, met zoveel weerstand(van anoniem)…. vergeet dat maar.
ik en ik denk heel veel mensen met mij hebben diep respect voor je. hierbij wens ik je alle goeds voor de toekomst, en hoop dat de gesprekken die nu gaan volgen, je echt gaan brengen wat nodig is voor een algemeen herstel. het allerallerbeste vriendelijke groeten ilona

Reageren

Bedankt voor jullie woorden… en ik zal hier vast nog wel eens komen kijken. Voor mij is er ook nog een lange weg te gaan, niet alleen kwa herstel van de Seroxat afkick maar ook voor mijn misbruik-ervaring waar ik ook zelf zeker niet altijd goed mee om ben gegaan. Ik heb de laatste jaren meer dan eens contact gezocht met de persoon die mij zo akelig heeft behandeld (zelfs onlangs nog) terwijl hij mijn aandacht niet eens waard was en dit ook gevaarlijk was… maar gevoel en ratio zijn niet altijd in balans en zeker niet als er haatgevoelens in het spel zijn.
Ik heb me (te) lang laten leiden door haat en daarmee mezelf onnodig in extra problemen gebracht, zeker nu ook de persoon in kwestie zich (weer) van mij bewust is.
Ik ga mijn best doen om die deur nu toch op een dubbel slot te doen, de sleutel weg te smijten en een nieuw leven te beginnen en dat zal nog niet makkelijk zijn.
Iedereen hier veel sterkte en wie weet hebben we nog eens contact!

Reageren