Beste Justin,

Het is inderdaad onbegrijpelijk maar helaas heb ik er ook geen verklaring voor. WEl zijn er toch meer artsen die het serieus nemen dan vroeger en ook steeds meer artsen die geen paroxetine meer voorschrijven. Het is ook allang geen eerste keus middel meer.

MAar helaas heb je pech gehad met een psychiater die niet alleen totaal onverantwoordelijk te werk gaat maar ook zijn/haar onkunde weigert in te zien/toe te geven en ook niet wil meewerken aan second opinion.

Volgens mij heb je gewoon vrije artsenkeuze en ben je daarom vrij om een ander te zoeken. Wel heb je dan weer een verwijzing nodig en dus de steun van je huisarts.
Ik zou eens kijken of je psychiater dr. Jim van Os uit Maastricht kan spreken. Ik ken hem zelf niet maar heb er zeer goede dingen van gelezen. Zijn naam staat ook onder het artikel over de afbouwstrips van de stichting Cinderella.

Heel veel sterkte en je kan ervan herstellen ook als is het soms na een rit door de hel…

Klaas

@Justin,
Tenslotte nog dit, je schrijft:
“Helaas moet ik momenteel van mijn eigen huisarts deze psychiater zelf benaderen om een second opinion te regelen, zodat hij me kan aangeven bij wie ik terecht kan.”

Ik zou ntegne je huisarts zeggen dat je het vertrouwen in deze psychiater volledig kwijt bent omdat hij je een middle heeft voorgeschreven dat reeds lang te boek staat als uiterst verslavend en gruwelijk om af te bouwen en je daar nooit voor gewaarschuwd bent. Dat gecombineerd met het feit dat hij/zij daar absoluut niet over wil praten en tegen beter weten in je neurologische schade door dit middel gooit op je “originele conditie” (stress).

Op veel suppotsites ;lees je trouwens dat dit een veel toegepaste strategie is van corrupte psychiaters. Eerst de patient de meest verslavende SSRI geven (Seroxat of Efexor) en als de patient dan te maken krijgt met de uiternate nare ontwenningsverscijnselen, dit glashard ontkennen en een volgend middel aanbieden.
En zo raakt de patient steeds verder verstrikt in een web van polymedicatie en is de farmaceutische industrie de lachende derde…

Helaas is dit geen complottheorie maar voor velen de bittere realiteit. Je was daar bijna ook ingetrokken maar gelukkig ben je zelf op onderzoek uitgegaan. MAar helaas zit je nu wel met de schade.
MAar je hebt een goed argument om met deze psychiater nooit meer contact te willen en dat zou ik de huisarts zeker melden. Ook zou ik ene klacht indienen dat je hier noet voor gewaarschuwd bent terwijl het al meer dan 10 jaar bekend is!

http://www.theguardian.com/news/2002/jul/27/uknews
http://www.theguardian.com/uk/2001/jun/11/highereducation.medicalscience

Klaas

Reageren

Hoi Klaas,

Als eerst bedankt voor je medeleven en meedenken. Het klopt inderdaad dat het advies van mijn eigen huisarts eigenlijk ook de wereld op z’n kop is. Ik moet zelfstandig en zonder zijn hulp contact leggen met mijn behandelend psychiater om via hem een andere psychiater aangewezen te krijgen. Als je er over nadenkt dan is het advies van deze second opinion toch ook niet meer onafhankelijk als hij een collega voor mij regelt waar ik terecht kan? Juist je eigen huisarts moet hierin voor je klaar staan en meehelpen maar ook daar wordt ik al te makkelijk afgescheept naar mijn idee. Nu is het zo dat ik vandaag toch gebelt heb en contact gehad hebt met de vraag voor een second opinion al wilde ik liever met deze psychiater lang niks meer mee te maken hebben. Hij vertelde me dit nog nooit meegemaakt te hebben en verteld me dat m’n huisarts hier fout zit. Gaat weer allemaal lekker dus. Nu maar weer de huisarts bellen en hem eens vertellen dat hij me of moet gaan helpen of dat ik opzoek ga naar een andere huisarts. Hij gaat bovendien zonder diepgaand met mij te spreken makkelijk mee in het cymbalta advies. En als ik dat weiger ben ik degene die lastig is en niet wil luisteren. Dus ook zijn vertrouwen ben ik deels verloren. Het onbegrip in deze klachten is zo frustrerend. Je gaat aan jezelf twijfelen of je deze klachten nog wel kan linken aan het stoppen van AD door hun adviezen terwijl je het zeker weet en daarnaast voel je je een aansteller worden doordat geen deskundige iets kan vaststellen. En dan zit ik in de ziektewet en wordt ik beoordeeld door een arboarts maar denk maar niet dat hij naar deze klachten wil luisteren. Zo komen er nog wat verplichtingen van buitenaf bovenop terwijl je nu na stop medicatie ineens nauwelijks meer kan functioneren. Hopeloos!

Iig bedankt voor je artikelen en ik ga deze dingen zeker printen en onder de neus van m’n huisarts duwen. Het wordt tijd dat er eens goed naar me geluisterd word.
Nog even een andere vraag in deze tijd naar herstel.. Is het verstandig een pammetje te nemen om wat verlichting te vinden in deze klachten? Niet dat ik dat graag doe maar als het echt niet gaat is het fijn te weten iets achter de hand te hebben. Dat is natuurlijk wel per persoon verschillend maar hoop alleen niet dat dit ook weer schadelijk is of gevolgen heeft.

Groet, Justin

Reageren

Trouwens die arts Jim van Os uit Maastricht is naar mijn idee ook een goede keus. Ik heb wat dingen over hem opgezocht en maakt een goede indruk met kennis van dit soort zaken. Ik heb inmiddels zijn mailadres weten te vinden dus ga eens een mailtje opstellen met dit verhaal en ben benieuwd wat zijn kijk hierop is en of hij hier eventueel iets in kan betekenen.
Justin

Reageren

@Justin,

Ja ik weet als geen ander wat je doormaakt want ik heb het zelf ook allemaal doorstaan… de huisarts die niet luistert, arboarts die je niet gelooft en voor aansteller uitmaakt etc. etc.

Het ergste is inderdaad dat je steeds weer met nieuwe middelen aankomen en als je weigert ben jij de “eigenwijze patient die niet luistert en niet gehlopen wil worden”… De omgekeerde wereld maar helaas realiteit.

Je hebt heel goede redenen om niet aan de Cymbalta te gaan, kijk maar eens wat de FDA (Amerikaanse medicijn regulator) erover heeft geschreven. IS ook berucht vanwege vreselijke ontwennings verscijnselen, lees ook de patient anecdotes. En neem vooral mee naar je huisarts. Als die dan nog niet overtuigd is weet ik het ook niet meer… Helaas willen sommigne niet overtuigd worden.

http://www.fda.gov/downloads/Advisor…/UCM172866.pdf

Ik hoop dat je contact met dr. Jim van Os kan krijgen en dat hij je wil ontvangen. Dit zijn de situaties dat mensen die op zich willen overleven door pure ontkenning, arrogantie en onkunde van artsen tot een wanhoopsdaad gedreven worden en zover moet je het echt niet latne komen.
Ik zou ook de artikelen printen voor dearboarts, zelfs al staat hij er niet voor open, je mag wel eisen dat hij het serieus neemt en het aan je dossier toevoegd. ALs je rechtsbijstand verzekering hebt kun je daar misshcien een beroep op doen als je niet gehoord wordt.

Ik heb onlangs een vooraanstaand psychiater gemaild en deze schreef mij het volgende:

[i]”Het is erg dat u dat hebt moeten meemaken en u bent helaas niet de enige. Toen de SSRI’s beschikbaar kwamen, dachten psychiaters (en niet alleen psychiaters) dat het middelen waren met maar weinig bijwerkingen en waar je zonder veel problemen mee kon stoppen. We weten nu natuurlijk beter en ik ben het met u eens dat het veel te lang heeft geduurd voor we dat hebben willen inzien.”[/i]

Uit pricavy overwegingen zal ik zijn naam hier niet noemen maar het is dus inmiddels goed bekend en kan niet langer ontkend worden!

Ik heb verder niet echt adviezen, benzodiazepines hebben mij niets geholpen om de klachten te verminderen, het heeft helaas jaren gekost om te herstellen en mijn carriere is voorlopig tot stilstand gekomen. MAar ik heb het gelukkig overleefd en dat moet dan maar je eerste doel zijn.

Klaas

Reageren

Steeds meer gruwelijk nieuws komt naar buiten over Paxil aka Seroxat (paroxetine). Het is nu pofficieel, studie 329 was ernstig frauduleus:

Alle slachtoffers van deze “wonder drug”, print dit uit en neem eventueel mee naar je arts als je een klacht indient als het leven van jou of je dierbare hierdoor geruineerd is!

http://www.vox.com/2015/9/19/9355121/paxil-research-fraud

Klaas

Reageren

@Klaas

De periode waarin je niet gehoord wordt is heel frustrerend ja. Dan ga je op een gegeven moment maar je eigen plan trekken en goed voor jezelf zorgen in de hoop dat klachten zullen afnemen en er meer herstel in komt. Mijn keuze voor een second opinion is dan ook het laatste wat ik me heb voorgenomen te doen. Mocht dit verder niks opleveren dan is het niet anders dan deze periode doorstaan en zien waar het schip strand.

Ik vind het schokkend dat ook Cymbalta deze heftige reacties kunnen veroorzaken en hij dit toch als advies bij mij neerlegt. “Het werkt goed op zenuwpijn” zei hij. Terwijl deze pijn ontstaan is na stop maar dat duidelijk krijgen is een hopeloze zaak dus laat ik ook maar voor wat het is, in ieder geval bij hem.

Ergens doet het me goed te lezen dat er wetenschappelijk bewijs is tegen deze middelen waardoor artsen er eigenlijk niet omheen zouden kunnen. Daar ga ik ook zeker wat mee doen en wellicht dien ik nog een klacht in. Het is daarnaast ook “goed” te weten dat er meer ervaringsdeskundige bestaan op dit gebied waar je wat tips van mee kan krijgen. Als ik het goed begrijp ben ook jij nog niet volledig hersteld en terug in het arbeidsproces? Hoelang ben je al bezig aan je herstel? En heb je hierin ook ervaring richting een Arboarts? Buiten dat hoop ik natuurlijk ook voor jou dat er hierin verbetering zal komen zodat je weer in staat bent te doen wat je wilt doen, na deze akelige ervaring met antidepressiva.

Groet, Justin

Reageren

Ik ben inmiddels 2.5 jaar gestopt met paroxetine. Ook op verkeerde advies van de hsarts vanaf 5 mg helemaal gestopt en door een HEL gegaan. Als ik er aan terugdenk huil ik nog steeds. Ik heb echt een trauma aan overgehouden en ik voel me nog steeds depri. Aan de andere kant mis ik dat gevoel wat paroxetine mij gaf. Zelfverzekerd nergens om druk maken enzo. Soms denk ik om weer te beginnen met die pillen maar als ik dan aan de hel denk die ik heb meegemaakt dan durf ik het niet meer. Misschien moet ik dan maar somber door het leven zonder pillen.

Reageren

Ik ga nooit meer beginnen aan ad. Ze maken meer kapot dan goed. Je leeft in een hele andere dimensie met die pillen. ik slikte sindskort escitalopram maar ik ben daar ook mee gestopt. Ik ga het leven mee maken hoe het echt is. Met pijn en met vreugde. Ups and downs. Gewoon ervaren ipv alles onder druk zetten en jezelf niet meer zijn.

Elisa

Reageren

Goedenavond na 15jaar slikken van 20mg paroxetine ben ik nu aan het afbouwen . Ik zit nu na een week of 5op 5mg . In deze periode ook aan het opbouwen met welbuterin ok voel me verschrikkelijk onrustig komt niets uit mijn handen heel veel huilen en sinds gister diarree en hoofdpijn . Ben ook maar van mijn werk thuis gebleven . Ik ben met de paroxetine gaan afbouwen omdat het niet meer werkte . Ik had nooit kunnen vermoeden dat ik weer in deze situatie van 15jaar terug zou komen . Ik heb bijna alle discussies gelezen op deze site . Ik hoop hier war erkenning te krijgen voor mijn klachten

Reageren

Ik ben afgekickt van paroxetine tijdens een hele moeilijke periode van mijn leven. Je moet echt de juiste tijd vinden om af te bouwen. Achteraf had ik nog echt moeten wachten met afbouwen maar nu ben ik er al 2.5 vanaf. Ik voel me wel clean maar nog steeds depressief. Ik ben begonnen met sporten. Slik veel visolie en magnesium tabletten en smeer me in met magnesiumolie. Ik had ergens gelezen dat magnesiumolie sneller opgenomen wordt via je huid. Ik hoop dat ik ooit weer kan lachen. Voorlopig ben ik nog heel somber maar ik heb veel slechtere dagen gehad. Verder vind ik dat ik door verdriet heel erg veranderd ben qua uiterlijk. Ik zie de sporen van verdriet in mijn gezicht en daar baal ik van.

Elisa

Reageren

Mocht je, net als ik, gedupeerd zijn door stop van paroxetine en problemen met het zenuwstelsel ondervinden (tintelingen, prikkelingen, concentratie, geheugen etc.) en willen inzetten op een natuurlijk herstel dan zouden deze tips hier eventueel aan kunnen bijdrage:

Vitamine B supplement
[url=http://]http://www.quiropracticacalpe.es/vitB.htm[/url]

Omega-3 visolie
[url=http://]http://www.uwbreinalsmedicijn.nl/visolie-tegen-depressie/[/url]
[url=http://]http://www.minami-visolie.nl/watdoetomega3.html[/url]

Eventueel is aanvulling van magnesium ook nog een idee maar hierin ben ik zelf niet bekend en de werking hiervan in combinatie bovenstaande twee. Bovendien zijn het adviezen die ik voor mezelf heb uitgezocht en wil delen maar geen garanties bieden natuurlijk.

Justin

Reageren

Ik wil me onderhand ook eens in dit verhaal gaan mengen. Ik ben 54 jaar en psychische pieken en dalen vormen een rode draad in mijn leven. In 1988 ben ik overspannen geraakt. Na de nodige zinloze gesprekken bij de RIAGG ben ik gaandeweg in een depressie geraakt. In 1994 vroeg ik of ik niet eens pillen kon proberen. Dat kon. Ik kreeg Seroxat en binnen 4 weken voelde ik me als herboren.
Het ging lang goed, tot ik in 2007 op vakantie mijn pillen een paar dagen vergat. Ik merkte daar niks van. Ik slikte ze toen ook al 13 jaar en had al eerder het idee dat ze toch niks meer deden. Ik ben er toen cold turkey mee gestopt, maar kwam er al héél snel achter dat ik niet zonder kon. Mijn huisarts (die een fel tegenstander van Seroxat was) heeft daarop eerst zelf allerlei andere AD’s voorgeschreven. Die hielpen me allemaal niet echt. Daarop ben ik naar een psychiater gestuurd. Die heeft me ook ruim anderhalf jaar lang van alles meegegeven en allemaal met weinig resultaat. Ik heb uiteindelijk gevraagd of ik niet weer ‘gewoon’ Seroxat kon krijgen. Dat kon natuurlijk en ik slik het inmiddels alweer ruim 5 of 6 jaar.
Maar begin dit jaar kreeg ik een nieuwe vriendin. Een psychologe. Ze wist van de ellende die Seroxat kan veroorzaken. Ik heb vervolgens de verhalen op internet gelezen die ze me doorstuurde. Ik had al een tijdje weer het idee dat het me niets hielp, dus ik besloot opnieuw te stoppen, maar nu via de 10%-methode. Dat ging héél lang goed. Ik had wel regelmatig buikklachten en last van duizeligheid in het begin, maar het was goed te doen. Tot ik bij de laatste 5 mg was aangekomen. Ik wilde die 5 mg afbouwen met de suspensie (2 mg/ml) en de hulp van een injectienaald van 1 ml. Ik wilde elke drie dagen 0,1 ml (0,2 mg minder) nemen. Geleidelijker afbouwen leek me vrijwel onmogelijk.
Hoe dichter ik bij de nul kwam, hoe meer last ik kreeg. Eerst vooral van een soort pulserende stroomstoten die mijn hoofd indrukten. Maar veel erger nog vond ik het dat ik niet mee kon nadenken. Ik liet ook alles uit mijn handen vallen, liep overal tegenaan en durfde eigenlijk geen auto meer te rijden. Na een weekje niks meer te hebben gebruikt kreeg ik momenten waarop ik écht liever dood wilde. Daar had ik in mijn depressietijd ook weleens aan gedacht, maar ik wist toen altijd dat ik nooit zelfmoord zou plegen. Maar nu wist ik dat niet meer zo zeker. Ik werd steeds wanhopiger en zag het eigenlijk helemaal niet meer zitten.
Uiteindelijk heb ik het opgegeven. Ik wil mijn kinderen (15 en 18) mijn zelfmoord niet aandoen. Ik ben daarom anderhalve week geleden weer begonnen met 10 mg Seroxat. Na een week ben ik naar mijn normale dosis van 20 mg teruggegaan. Ik voel me nu op zich weer een stuk beter, maar ergens in me is iets geknapt. Ik voel me een grote mislukkeling. Ik heb ook nog veel last van hoofdpijn en mijn concentratie is ook nog lang niet zoals het moet zijn.
Waar ik het meest tegenop zie is dat ik aanneem dat de bedrijfsarts binnenkort wel zal zeggen dat ik maar weer eens aan het werk moet gaan. Ik heb me 4 weken geleden ziek gemeld, omdat ik gewoon niet kón werken. Voor mijn gevoel kan ik dat nu nog steeds niet. Het idee dat ik straks weer aan verwachtingen moet voldoen maakt me helemaal van streek. Zolang ik thuis zit gaat het allemaal redelijk goed, maar dat werken….. Ik zou er onderhand alles voor overhebben om afgekeurd te worden, maar dat kan ik natuurlijk niet zeggen. Ik wacht dus in spanning op mijn gesprek bij de bedrijfsarts, aanstaande maandag…..

Reageren

Ik wel zeggen dat ik me hier in herken ik ben 15 jaar gebruiker van serosat en ben er 7 maanden van af ik ben Door een hel gegaan en weer depri en angstig voor geluid dat veel harder binnen komt dan normaal komt omdat mensen me met geluids overlast me laatste woning hebben uit gepest en nu alles her beleef maar daar schijf ik u niet voor maar dan weet u ook iets van mij ik ben wel af gekeurd 100 procent maar was wel al langer geleden ongeveer 23 jaar geleden met deze problemen kun je zeker niet meer werken maar ik weet niet hoe de wetgeving er nu tegen over staat ik zou er toch voor gaan ik ben nu 52 en hoef noot meer herkeurt te worden maar een ding kan ik zeggen al ik dit met werken had moeten door maken had ik niet meer geleefd ik had het nooit vol kunnen houden ik hoop dat je volledig word afgekeurd veel successen en zeker veel veel sterkte m.v.g w.r.

Reageren

@Harrie, ik vind dit weer een zeer schokkend en droevig verhaal en bepaald niet het eerst dat ik lees over Seroxat, waar ik al jaren over lees en schrijf.

Helaas blijkt uit je verhaal dat ook langzaam afbouwen met de 10% regel nog niet altijd een garantie voor succes is. Ik weet dat het onder de 5 mg superkritiek kan worden en soms zijn dan echt minieme verlagingen noodzakelijk. 0.2 mg uitgaande van 5 mg is ongeveer 4% en dat is een kleine stap maar soms dus nog niet klein genoeg.
Ook kan de wachttijd van 3 weken in voorkomende gevallen nog te kort zijn.
Dus heel jammer dat je nu weer doorgestart bent op 10 en daarna 20 mg want dan ben je weer terug bij af.
MAar als je echt ernstig suicidaal bent geworden van het afbouwen ben ik natuurlijk de allerlaatste om je daarin te veroordelen…

Ik lees wel dat je huisarts blijkbaar tegenstander is van Seroxat dus dan zal ze er waarschijnlijk al eerdere nare dingen van gezien of gehoord hebben. Het enige positieve is dat hij/zij je dan tenminste serieus zal nemen.
Ik wil je ook zeker voorstellen om hier ene klachtn over in te dienen en liefst ene brief te schrijven ana het Lareb en het CBG over je rampzalige afbouw ervaring. Ik heb dit ook gedaan en hoe meer mensen het doen hoe groter de kans dat er ooit iets gebeurt en fabrikant GlaxoSmithKLine (GSK) nie tlanger wegkomen met leugens, bedrog en het verwoesten van mensenlevens omwille van de winst.
Nu al zijn er steeds meer artsen die zich bewust worden van de enorme problemen met paroxetine, met name het afbouwen.

Klaas

Reageren