@Debbie,

Helaas krijgen de meeste mensen niets te horen van hun dokter over de rampzalige afkickverscijnselen van dit middel. De fabrikant (oorspornkeijk GlaxoSmithKline) heeft hier dan ook over gelogen en iedereen zand in de ogen gestrooid. Hier is heel veel over te lezen, ik zou je dokter daar zeker mee confronteren en laat je nooit afschepen!

Ik vind het van de gekke en totaal onverantwoordelijk dat een arts anno 2012-2013 nog paroxetine voorschijft, en zeker zonder zeer gedegen waarschuwing! Ik zou daar uitleg en excuses voor eisen want dit kan gewoon echt niet!!!

Dit werd er al meer dan 10 jaar geleden over geschreven in grote internationale kranten:

http://www.theguardian.com/news/2002/jul/27/uknews
http://www.theguardian.com/society/2003/may/03/medicineandhealth.lifeandhealth

Verder erkende de Amerikaanse overheid (de FDA) al in 2002 dat paroxetine (Seroxat/Paxil) zeer ernstige onttrekkingsverschijnselen geeft als mensen het gebruik proberen te staken.
Maar blijkbaar is dat tot veel Nederlandse artsen en apothekers nog altijd niet doorgedrongen en heeft de fabrikant er zogenaamd nog nooit van gehoord…

http://www.bmj.com/content/324/7332/260.1

Ook blijkt volgens krantenberichten GlaxoSmithKline wel degelijk schuld bekend heeft over fraude met diverse geneesmiddelen, waaronder Seroxat, maar ze desgevraagd alle problemen nog steeds ontkennen en categorisch alle hulp weigeren aan de gedupeerden.

http://www.dailymail.co.uk/news/article-2167742/GlaxoSmithKline-pay-3b-fine-pleading-guilty-healthcare-fraud.html

Aarzel niet om dit te printen en mee te nemen naar je arts en maak hem mede verantwoordelijk, hij heeft je hieraan blootgesteld en dat had nimmer mogen gebeuren!

Ik ben na stoppen vanaf 10 mg (5 jaar gebruik in totaal en veel mislukte pogingen later) doodziek geworden en het heeft ca. 2 jaar geduurd voor er enig herstel voelbaar was. Pas nu a bijna 8 jaar voel ik me voor ca. 80% herstel van het afkicken van dit volgens de fabrikanten “niet verslavende” middel…

Ik zou eventueel terug gaan naar een lage dosis van 5 mg of maximaal 10 mg en als je dan stabiel wordt, heel langzaam afbouwen met de 5-10% regel die hier uitgebreid besproken is. Nooit dosissen overslaan of om de dag gaan afwisselen!
Lees eventueel ook dit eens goed door:

http://toxicantidepressants.fr/nederlands/onttrekking.html
http://toxicantidepressants.fr/nederlands/afbouwen.html

Het alternatief is niets doen en afwachten, bij sommigen gaat het wel sneller over maar dat weet niemand van te voren.

Klaas

Ik zou me dokter lichtelijke zijn hersens willen in slaan…. Pfff zou die 5 à 10 Mg nu nog wel wat gaan doen na 3 maanden gestopt te zijn geweest?

Alvast erg bedankt

Groetjes debbie

Reageren

Wat zou u zelf doen in dit geval, heb het idee dat het wel iets beter gaat dan 4 weken terug.
Alleen nog steeds wel klachten, zouden deze nog erger kunnen worden dan?

Alvast bedankt

Groetjes debbie

Reageren

Of herstarten na enkele maanden zonder pillen nog werkt is niet te voorspellen. Als het nog draaglijk is en niet erger wordt zou ik proberen het uit te zingen en misschien heb je geluk en ben je er met enkele maanden vanaf.

Het probleem met herstarten is dat hoe langer je ermee wacht, hoe kleiner de kans op succes. 3 maanden is wel op het randje denk ik. En in ieder geval meot je daarna alsnog het hele afbouwproces door. Het is nooit een makkelijke keuze.

3 jaar gebruik is lang genoeg om totaal verslaafd te zijn aan het middel maar als je nog kan functioneren en het niet erger wordt zou ik toch proberen vol te houden.

Klaas

Reageren

Denkt u dat de klachten nu nog erger zullen worden dan? En als ik nu nog herstart heb ik dus wel meer kans van slagen Alvast bedankt

Groetjes debbie

Reageren

@Debbie, dat kan ik niet voorspellen. Ik kan en mag je ook geen advies op maat geven. Herstarten vereist ook goede begeleiding en die is er meestal niet. Of je moet echt zelf doseringen gaan afwegen en dan moet je echt heel goed ingelezen zijn.
Als je echt niet meer wil slikken zul je herstel moeten afwachten, met geluk duurt het maanden en met pech jaren. MAar herstarten heeft ook weer risico’s: het gaat niet altijd goed en ook langzaam afbouwen is nog geen garantie dat het makkelijk verloopt en je niet ziek wordt.
Als je nu echt niet kan functioneren kun je proberen te herstarten op 5 mg en eventueel verhogen naar 10 mg. Dan zou je in enkele weken stabiel moeten zijn als het nog aanslaat, mits je daarvoor stabiel was op een vaste dosis. en dan heel langzaam omlaag en daar zeker een jaar voor uittrekken.

MAar die keuze moet je zelf maken. Helaas is er bijna geen begeleiding te vinden. Het artikel over de afbouwstrips, hier vaak genoemd, geeft wel een lijst van psychiaters die iets van afbouwen weten maar het blijft altijd een heel moeilijke afweging.

Sterkte, Klaas

Reageren

@Desperado en @Anoniem, zijn jullie dezelfde persoon? Dan hoeven we geen 2 reacties te schrijven…

Als je deze thread hebt doorgelezen weet je dat dit een onbruikbaar en levensgevaarlijk afbouwschema is: stappen van 10 of zelfs 5 mg zijn veel te groot en afbouwen mag nimmer geschieden door doseringen over te slaan om om de andere dag te slikken!

Lees eerst eens de laatst paag paginas van deze discussie door, en lees de artikelen over de afbouwstrips. En ga zonidig inderdaad terug naar je laatste vaste dosis en maak een plan om af te bouwen met de 10% reductieregel.

De tintelingen, huilbuien en andere zeer nare klachten zijn onmiskenbaar ontwenningsverscijnselen, waar dit middel uitermate berucht om is.

Klaas

Reageren

@Klaas

De laatste Anoniem en Desperado zijn niet dezelfde persoon.

Reageren

Dank Tandor voor de info… mijn antwoord verandert er verder niet door.
Wel heel spijtig om het verhaal van Desperado te lezen, eerst je zoon verliezen op een tragische wijze en vervolgens door een incompetente arts aan paroxetine gezet worden. En dan nog eens verder het verderf in gestort worden met een levensgevaarlijk en onbruikbaar afbouwschema… onbegrijpelijk en onvergeeflijk!

Voor beiden geldt: lees je heel goed in, het doorlezen van deze hele thread is wel erg veel werk geworden maar bv. de laatste tien pagina;s moet al genoeg informatie bevatten.
En maak een plan voor een zeer langzame afbouw!

Klaas

Reageren

Hier idem dito hoor. Nu 3 maanden eraf en duizelig, hartkloppingen, prikkelbaar enz. Als ik een hele slechte dag heb wil ik niks liever dan weer naar de paroxetine grijpen. Ik weet niet of ik dit vol kan houden. Wat een drama

Reageren

@Callie, helaas het zoveelste schokkende verhaal over dit middel en de waardeloze begeleiding. Als je er vanaf wil behoort de voorschrijvend arts je goed te begeleiden en je voor te lichten over de riciso’s en juiste afbouwprotocollen, die fabrikant en ontwikkelaar GSK (GlaxoSmithKline) helaas “om commerciele redenen” niet in de bijsluiter heeft gezet.

Hoe ben je nu afgebouwd? Na 15 jaar gebruik moet afbouwen echt SUPER LANGZAAM gebeuren, dosisverlagingen van maximaal 10 procent en soms 5 procent of nog minder zijn absooute, buittere noodzaak. Heb je de suspensie of de afbouwstrips gebruikt?
En zoek in vredesnaam een andere arts want dit is niet alleen medisch broddelwerk, het is spelen met mensenlevens zonder enig verantwoordelijkheidsgevoe!
Misschien moet je herstarten op een dsosi van 5 of 10 mg, na 3 maanden is dat zeker nog een optie en kun je alsnog heel langzama afbouwen.
In het artikel over de afbouwsstrips van dr. Peter Groot staan ook namen van psychiaters die de materie wel kennen en serieus nemen.

Het artikel meldt ook dat het proleem al 20 jaar bekend is maar niemand er iets aan doet. Wrijf dat eens onder de neus van die “artsen” die je op zo’n misselijke en arrogante manier afschepen en aan je lot overlaten.

http://medischcontact.artsennet.nl/Actueel/Nieuws/Nieuwsbericht/138060/Afbouwstrip-voorkomt-ontwenningsverschijnselen.htm

Klaas

Reageren

Hoi,

Ik heb even met deze discussie zitten meelezen en herken een hoop punten helaas. Nou is het niet snel dat ik hulp zoek vanuit me zelf en zeker niet op internet maar de situatie waarin ik nu zit weet ik het even niet meer en loop overal tegen onbegrip aan. Ik zal het even kort beschrijven. In 2014 werd ik na veel ingrijpende gebeurtenissen in mijn leven overvallen door paniekaanvallen. Dit breidde zich zodanig uit dat ik mijn huis niet meer uit wilde om opnieuw een paniekaanval te voorkomen in het openbaar. Hiervoor ben ik naar de dokter gegaan en heb op verwijzing van hem met een psychiater gesproken. Deze psychiater had het voorstel te starten met paroxetine 10 mg. Ik ben in augustus 2014 begonnen met 5 mg. Vervolgens 10 mg voor enkele maanden maar voelde me er totaal niet prettig bij. Het dempte weliswaar mijn paniekklachten maar tegelijker tijd werd ik onverschillig, gevoelloos en zelfs soms lichtelijk agressief wat totaal niet bij me past. Dit aangegeven bij de psychiater en voorstel was terug naar 5 mg om te zien of het iets zou verbeteren. Dit heb ik in januari dit jaar gedaan. Het loste niks op dus ik wilde er vanaf aangezien ik ook het aanbod had gekregen om therapie te volgen. Begin april 2015 ben ik naar 2,5 mg gegaan en op 11 mei het laatste kwart tabletje genomen. Daarna is het fout gegaan. Ik kreeg (zoals bekend) ontwenningsverschijnselen maar deze hielden maar aan. Iets waar ik vandaag de dag nog steeds last van heb. Ik ben hiervoor naar de psychiater geweest maar wilde er niks van weten en zou absoluut niet van de medicatie kunnen komen. Ik beschrijf haar dat ik o.a. hele erge stekende/tintelende hoofdpijn heb achterin mijn hoofd, stijve spieren, onwijs moe ben, duizelig ben, problemen heb gekregen met denken (gedachtes gaan traag) en al mijn emoties niet meer voelbaar zijn. Notabene mijn oorspronkelijke klacht vóór medicatie(paniekaanvallen/angstgevoelens) zijn compleet verdwenen. Ik voel me er totaal niet goed bij en ik dacht dat hersteld wel maar nu bijna 5 maanden verder zit er nog totaal geen verbetering in. Dus ik heb het ermee gehad en naar de dokter gegaan. Zo kan ik niet functioneren. Hij hoort me aan maar is het eens met het advies van de psychiater dat de klachten die ik nu heb aan stress gerelateerd zijn. Klachten zouden zo gezegd nu andere uiting hebben dan voorheen en daar moet ik mee leren omgaan. Onvoorstelbaar! Het advies hierin om te starten met cymbalta 30 mg (vanwege ook de pijn in mijn hoofd) heb ik voorlopig naast me neer gelegd want ik weet 100% zeker dat deze klachten na stop ontstaan zijn en zich tot nu toe aanhouden maar ik wordt er gek op aangekeken. Ik wordt er moedeloos van en heb nogmaals bij de dokter aan de bel getrokken om een second opinion aan te vragen bij een andere psychiater die me misschien wel serieus neemt. Hopelijk levert dat me iets op want ik kan zo niet vooruit in mijn leven. Ik weet ook geen raad met deze klachten en leef in onzekerheid wat er aan de hand is (zowel lichamelijk als geestelijk). Het is erg vreemd dat ik na relatief kort gebruik van lage dosis paroxetine zoveel shit overhoud en dat ook nog eens nadat ik naar mijn idee in kleine stappen ben afgebouwd en gestopt. Om het wat dragelijker te maken ben ik gestart met het slikken van omega-3 supplement in de hoop dat dat wat effect heeft. Maar hulp van deskundige is ver te zoeken, overal loop je tegen een gesloten deur aan. Heeft iemand misschien herkenning in dit verhaal of een tip of advies?

Reageren

Beste Anoniem,

Ten eerste: iedere dosis van paroxetine is levensgevaarlijk, ook een lage dosis. En het is krankzinnig dat een arts, zeker een psychiater dit nog voorschrijft na wat er allemaal in de media is verschenen over paroxetine.
Cymbalta is al net zo gevaarlijk en zou ik nooit aan beginnen. Helaas zal het het de tijd moeten geven en dat kan lang duren. NA een half jaar gebruik is het herstel meestal sneller dan na jaren gebruik.
Ik vind het tenenkrommend dat je nergens terecht kan. MAar helaas is dit geen uitzondering.
Ik heb genoeg links naar relevante artikelen geopst in deze thread. Ook naar het artikel over de afboustrips waar de namen van 20 psychiaters onder staan. Misschien kun je die benaderen.
Helaas is er geen korte weg naar herstel maar ik kan wel beloven dat het uiteindelijk beter wordt.
En een psychiater die “van niks wil horen” is feitelijk geen arts en zou ik nimmer meer naar toe gaan! Iedere arts moet zich namelijk open opstellen en zijn patiente te allen tijde serieus nemen. En paroxetine is een uitermate berucht middel. Zie de recente artikelen erover in de kranten. MAar daar heeft hij vast ook nooit van gehoord…

http://www.trouw.nl/tr/nl/6700/Wetenschap/article/detail/4143941/2015/09/17/Farmaceut-kende-gevaar-depressiepil-die-kan-aanzetten-tot-zelfmoord.dhtml

Klaas

Reageren

En ik zou zo ontzettend graag de mensen als bovenstaande kunnen verwijzen naar een deskundige of instantie die werkelijk iets weet over de gruwelen van paroxetine en mensen niet alleen een luisterend oor biedt, maar ook adequate hulp.

Ik schrijf al jaren mijn vingers blauw op dit forum maar kan daar echt niet eeuwig mee doogaan. Het beste advies dat ik kan geven is zoveel mogelijk documentatie verzamelen en proberen steun te zoeken van een psychiater die de materie wel kent.
Ook kun je altijd een profiel aanmaken op http://www.survivingantidepressants.org (Engelstalig). Daar krijg je erg goede online support van lotgenoten en zeer goed geinformeerde ervaringsdeskundigen.

Klaas

Reageren

Beste klaas,

Bedankt voor je snelle reactie. Mijn naam is Justin overigens, 27 jaar. Ook al ziet de komende tijd er niet erg rooskleurig uit als ik het zo begrijp, toch stelt het me wat gerust te weten dat herstel wel mogelijk is. Wat betreft je artikelen, die zijn zeker herkenbaar en ook helpend om te lezen. De hulp van specialisten die ik tot nu toe gezien heb is armoedig.
Helaas moet ik momenteel van mijn eigen huisarts deze psychiater zelf benaderen om een second opinion te regelen, zodat hij me kan aangeven bij wie ik terecht kan. Ook dat vind ik maar een vreemde situatie maar zo moet het blijkbaar lopen. Ik geef het in ieder geval niet op en de betreffende psychiater kan van mij de boom in want hulp vragen is al geen sterke kant van me maar met zulke reacties klap je helemaal dicht.
Het advies om cymbalta te starten vond ik zelf ook niet echt een verantwoorde keus, gezien de stekende pijn achterin m’n hoofd. En als je dan leest over een geprolongeerd ontwenning syndroom waarbij je zenuwstelsel een klap heeft gehad moet je volgens mij niet iets nieuws nemen wat weer werking heeft op dit zenuwstelsel. Dit is ook wel een beetje hetgeen me beangstigd. Het zenuwstelsel regelt een hoop functies van het lichaam en nu ik deze verkrampingen heb in mijn hoofd ervaar, soms moete heb met ademhaling en helemaal door denkproblemen of klem zitten in gedachtes maak ik me alleen al zorgen over de schade die het heeft aangericht en of dit niet onderzocht moet worden. Maar dat krijg ik geen dokter duidelijk dus ook dat laat ik maar weer voor wat het is, in de hoop dat het automatisch hersteld.
En toch blijven de klachten vaak moeilijk te verdragen waardoor je hoopt met een nieuwe start van een antidepressiva in hele lage dosis de klachten wat te kunnen verlichten. Maar wat is daarin weer een “veilig” antidepressivum en is het überhaupt verstandig. Onbegrijpelijk dat ze dit middel zo makkelijk voorschrijven waarna ze je gewoon laten vallen als het even anders loopt dan ze gewend zijn.

Reageren