Beste Herman,
Na 12 jaar slikken had afbouwen heel erg langzaam meoten gebeuren, volgens de 5-10% reductieregel. Dat had de arts je moeten adviseren en je daarbij moeten ondersteunen, helaas is hij ondeskundig geweest en heb jij daar nu de nare gevolgen van.
Door het afbouwen raakt je zutonoom zenuwstelsel totaal ontregeld en het kost enorm veel tijd omdat heer te laten herstellen. Dit valt onder neuroplasiticiteit en dat is bij iedereeen anders.

Ik vraag me echt af waarom de artsen die je gespoken hebt zeggen dat het niet mogelijk is dat het met de paroxeitne te maken heeft, terwijl heel zware en langdurige ontwenninsverscijnselen, ook bekend als “post SSRI syndroom” in diverse artikelen zijn beschreven en door nog veel meer mensen zijn gemeld.

Hier staat een en ander goed uitgelegd, site is wel in het Engels.
http://survivingantidepressants.org/index.php?/topic/1024-why-taper-by-10-of-my-dosage/

En ze zeggen ook terecht dat als je eenmaal “geprolongeerd onwenninssyndroom” hebt, er geen bekende behandeling of kuur si en je niets anders kan doen dan wachten tot het over is. En helaas kan dat vele jaren duren…
Ik heb er nu al bijna 7 jaar last van, hoewle het beslist is verbeterd zit ik nog steeds thuis door de gevolgen van het afbouwen.
HElaas heb ik nooit een manier gevonden die het herstel kan versnellen, andere medicijnen zullen dit proces allen verstoren.

Ik zou genoemde pagina eens tonen aan deze artsen en ze controneteren met hun onwetendheid.
Veel artsen schieten dan in de kramp van boosheid en irritatie maar dat is alleen om hun onkunde te verbloemen en het slachtoffer de schuld te geven van de gevolgen van hun onverantwoordelijke behandeling emt een van de meest schadelijke “designer drugs” ooit geproduceerd..

Op lang termijn zal het beter gaan, maar helaas is er geen strakke tijdsplanning voor te geven.
Klaas

@Ronald,

Ik denk dat we het in grote lijnen wel eens zijn.
Ik ben met de jaren wel iets objectiever geworden, ook omdat voor mij de ergste hel inmiddels verledne tijd is (al zijn er nog steeds erg nare restverschijnselen!)

Je zegt dat frustratie richting de fabrikanten niet de juiste weg is. Ik snap je daarin helemaal, maar bij mij en vele anderen is er wel degelijk een grote boosheid dat we buiten onze schuld in deze toestand zijn gekomen en ik, samen met vele anderen, ons werk en soms nog veel meer zijn verloren door het jarenlang slepende ontwenningssyndroom waar we nooit voor zijn gewaarschuwd terwijl het allang bekend was.

Ik ben er inmiddels wel van overtuigd dat de industrie en de psychiatrie om een zeer onfrisse manier de krachten gebundeld hebben en iedere manier om, eenmaal verslaafd gemaakt aan de pillen, hier weer uit te komen vrijwel onmogelijk hebben gemaakt: door het omkopen en misleiden van autoriteiten , het weigeren uitleg te geven over veilig afbouwen en zelfs geen doseringen te leveren die dit mogelijk maken…

Mij heeft het toch bijna mijn leven gekost en niet iedereen heeft zoals jij een begripvolle familie en een arts die openstaat voor discussie en alternatieve oplossingen.
Neemt neit weg dat het natuurlijk prima is om niet te blijven hangen in frustratie en vooruit te kijken, maar iedereen gaat hier op zijn eigen wijze mee om, en vele levens zijn toch echt langdurig geruineerd door deze pillen.

En wat beteft je laatste vraag: ja een kleine dosisverlaging kan een zeer groot effect hebben: de doseringenw erken niet “lineair” in de zin dat een halve dosis ook een half effect hebben: iemand kan bv. een verlaging van 10 naar 9 mg nauwelijks voelen om dan van 9 naar 8 mg doodziek te worden.
Daarom is heel langzaam omlaag en lang genoeg wachten na een verlaging to de veiligste manier.
Sterkte en blijf vooral je ervaringen posten!
Klaas

Reageren

Klaas, begrijp mij niet verkeerd. Ik snap gerust dat mensen in jouw (onze) situatie met frustratie zitten. Ieder van ons heeft zich tot een professionele hulpverlener gericht in de hoop geholpen te worden. Als dan achteraf blijkt dat de remedie erger is dan de kwaal, dan leidt dat uiteraard tot woede en frustratie.
Ik vind het alleen wat jammer dat een forum dat erop gericht is om mensen te steunen en te helpen, in mijn ogen eerder een forum is geworden waarop mensen hun frustraties kanaliseren en de mensen angst inboezemen (ik heb het dan op dat Engelstalig forum).
Mensen die om steun vragen worden vaak met de neus op de feiten gedrukt door te zeggen dat ze onvermijdelijk in de withdrawal hel zullen terechtkomen. Vaak gebaseerd op de persoonlijke ervaringen van de mensen die erop reageren.
Jij slaagt er toch in om op een objectieve manier de mensen te begeleiden, waarbij je jouw eigen ervaringen gebruikt, maar zonder daarom ervan uit te gaan dat iedereen hetzelfde zal moeten doormaken.
Ik denk dat mensen in onze situatie een pak meer hebben aan positieve motivatie eerder dan aan er steeds op gewezen te worden wat de slechts mogelijke uitkomst is. Het is belangrijk dat men zich hiervan bewust is, maar niet de juiste manier om dit steeds als meest waarschijnlijke uitkomst naar voren te schuiven.

Wat mezelf betreft. Ik heb het gevoel dat ik weer iets aan het stabiliseren ben. De symptomen die ik nu nog heb kan ik in verband brengen met mijn hyperventilatie dus ik hoop dat ik de stap van 5 naar 4 nu redelijk verteerd heb.
Hoe lang na het stoppen ben jij jouw symptomen beginnen krijgen?

Groeten,

Ronald.

Reageren

@Ronald,
Ik snap je rederening zeker, het punt is echter wel dat veel mensen, ikzelf incluis, geen idee hebben/hadden waar je na stoppen in tereht kan komen. Veel mensen denken “ik ben nu sterk, ik kan dit aan” om vervolgens als wrak te eindigen. En soms zelfs in letterlijke zin…
Niemand die het niet heeft meegemaakt kan begrijpen hoe Seroxat withdrawal voelt en hoe het je leven kan ruineren. Daarom is missschienw el nodig dat mensen die dan toch de supportsite gevonden hebben, even hard wakker te schudden dat cold turkey en met name om en om slikken toch echt een rampzalig idee is, ook als de arts het heeft voorgesteld!

Ik ben wel benieuwd welke site je bedoelt want er zijn er meer, de eerste grote site PaxilProgress is er niet sympathieker op geworden, zelf vind ik Survivingantidepressants nog steeds een erg goede site. Antidepressantwithdrawal.info is helaas op non aktief maar vond ik zelf de pretigst kwa sfeer. En natuurijk zijn er de ellende-verhalen van mensen die in withdrawal zijn beland maar daar is het dan ook een SSRI WD support site voor…

Toen ik stopte voelde ik ca. 6 weken geen verandeling, of zelfs voelde ik me beter dan ooit. Toen ineens, “out of the blue” begonnen de stroomschokken in mijn hoofd en was ik ineens doodziek, van de ene minuut op de andere dus.
Ik heb over bijna 3 jaar tijd meerdere stoppogingen gedaan en in alle gevallen werd ik dus met ca. 6 weken doodziek.
Ook de hersteltijd na doorstarten werd steeds langer, achteraf weet ik doordat de cumulatieve schade na iedere stop en gedwongen doorstart steeds groter werd. Deze periode van stoppogingen en doorstarten is mij bijna fataal geworden, ik had toen nog geen enkele weet van withdrawal syndroom en afbouwtechnieken.

Die vertragingsperiode van 6 weken is overigens heel persoonlijk, sommigen wordne al ziek na het missen van een enkele pil, anderen soms pas na maanden.
Er is dus geen gulden regel voor het verloop van withdrawal syndroom.
Klaas

Reageren

Zeker waar dat het belangrijk is om de mensen te waarschuwen! Ik heb het op paxilprogress. Waarvan ik inderdaad het gevoel heb dat er geen plaats is voor meningen die afwijken van de mening van de moderators.

Het feit dat het bij jou 6 weken heeft geduurd is exact datgene waar ik schrik om heb. Hoewel de symptomen nu echt wel draagbaar zijn blijft de schrik erin zitten dat ze plots zouden toeslaan. Maar dat is dan weer doemdenken.

Denk jij dat het ok is om nu op de 4 Mg te blijven, of zou ik echt wel beter wat verhogen in dosis.

Heel veel succes gewenst in jouw verdere herstel! en blijf de mensen zeker informeren!

Groeten, Ronald.

Reageren

hoi ik ben mmaurits ik slik ze ok de paroxtine
ik ben ok aan het af bouwen maar vind het ok moelijk

Reageren

@Ronald,
Of je nu op de 4 mg moet blijven kun je het beste zelf aanvoelen, als de withdrawals nog te verdragen zijn en niet verergeren zou je erop kunnen blijven totdat je toe bent aan een volgende verlaging, en die dan echt onder de 10% houden.
Ik zou zelf niet verhogen als het niet eprse noodzakelijk is om te kunnen functioneren.

@Maurits,
Heb je deze hele thread al goed doorgelezen? Dan weet je hoe wel en vooral niet moet afbouwen.

Klaas

Reageren

Thanks voor de tip!

Momenteel blijf ik op eenzelfde dosis.

Groeten,

Ronald.

Reageren

Hallo allemaal,

Ik heb een beetje door dit topic heen zitten scrollen en lezen maar er staat zo onwijs veel dat ik toch de behoefte heb om een aantal dingen te vragen.

Ik heb ruim 3,5 jaar paroxetine geslikt. Ik ben er op mijn 21e mee begonnen om angsten, met name faalangst, te ‘dempen’. Ook met behulp van een psycholoog is dit helaas niet gelukt. Ik ben in die tijd wél ruim 25 kilo aangekomen en een kleine twee maanden geleden had ik er schoon genoeg van. Ik was de dag van te voren vergeten me paroxetine van 20 mg (heb ook op 30 gezeten ongeveer twee jaar) in te nemen en heb toen besloten het helemaal niet meer te gaan slikken.

Ik zit nu in de 8e week waarin ik helemaal geen anti-depressiva meer gebruik. Het gaat met ups en downs. De eerste twee weken had ik vooral last van lichamelijke klachten, de 2/3 weken daarop van neerslachtigheid en depressiviteit, maar nu overheersen de lichamelijke klachten weer. Ik heb vooral last van een grieperig gevoel. Warm/koud, hoofdpijn, misselijk, overgeven, diarree, last van mijn buik/darmen en mijn benen doen ook heel erg zeer. Het lijkt af en toe op een soort van kramp/groeipijn.

Ik vroeg me eigenlijk af hoelang het kan gaan duren voordat dit afneemt/verdwijnt? Ik heb al een beetje meegekregen dat sommigen van jullie jaren later nog last heb van enkele ontwennjngssymptomen, ik vroeg me ook af welke ontwenningssymptomen? Ik ben echt een beetje bang aan het worden namelijk. Ik heb het idee dat ik de lichamelijke klachten die ik nu heb al niet heel lang meer ga trekken, stel je voor dat ik hier jarenlang mee te kampen ga krijgen…

Alvast bedankt,
Melissa

Reageren

Beste Klaas en andere lezers,

Wat goed dat deze site bestaat. Ik heb al het een en ander gelezen, maar het is te veel om alles te lezen. Vandaar dat ik een paar vragen heb, die misschien al ergens zijn beantwoord.
Ik slik sinds 22 jaar antidepressiva, waarvan zo’n 20 jaar paroxetine (seroxat). Nu 40 mg pd.
Ca 10 jaar geleden wilde ik afbouwen. Ik slikte toen 20 mg en de eerste 10 mg ben ik zelf op m’n eigen tempo gaan afbouwen. Dat was lastig, maar ging goed. Toen ik later voor advies naar de huisarts ging, heeft zij me eigenlijk over gehaald om wat sneller te gaan, want dan zou ik me eerder fitter en minder afgevlakt gaan voelen.
Toen dat niet zo goed ging, ( nu snap ik dat dat ook niet zo verwonderlijk is) bleek dat de dokter net 3 weken op vakantie was en ik mocht niet weer opbouwen van de invallende arts. Toen m’n dokter terug was van vakantie ben ik weer omhoog gegaan, want ik was een grote paniekaanval. Het was echt gruwelijk. Ik ben uiteindelijk naar 40 mg omhoog gegaan en het heeft ca anderhalf jaar geduurd om weer een beetje leefbaar te kunnen leven.
Toch zou ik graag wat minder medicijnen willen slikken. Ik heb daar op verschillende manieren goede begeleiding in en wil het per 5% in de 6 weken gaan doen. En dan elke keer na 10 mg minderen weer bekijken of ik nog door wil gaan.
Toch vind ik het heel spannend.
Ik zit nog een beetje in dilemma of het het waard is. Zijn er ook mensen die zo langzaam zijn afgebouwd en waar het nu goed mee gaat? En voel je je dan ook weer beter? Meer jezelf?
Ik snap Klaas, dat jij ook zo’n soort ervaring hebt. Zou jij het ooit nog aandurven om weer af te gaan bouwen?

Groetjes Merel

Reageren

Hoi Merel,
Excuus voor wat late reactie, er zijn nu meerdere threads over dit onderwerp wat het niet overzichterlijker maakt.
Helaas ben je het zoveelste slachtoffer van de ondeskundigheid van artsen op dit gebied en de leugens van de fabrikant. Het advies van je huisarts om “wat sneller te gaan” was wellicht goed bedoeld maar helaas helemaal verkeerd. Zeker na jarenlang gebruik is je lichaam zo afhankelijk geworden van het middel dat snel stoppen niet meer kan. Dit heeft niets te maken met de originele reden van voorschrijven maar alles met de totaal aan het middel aangepaste balans tussen neurotransmitters in de hersenen en rest van het lichaam.

Helaas heeft het er alle schijn van dat je een ernstige adverse reactie op het afbouwn het gekregen en herstarten neit goed meer gewerkt hebt. Mensen komen dan vaka terecht in een trial and error scenario van steeds meer/andere mideelen in een steeds hogere dosering, omdat veel artsen en met name psychaiters vaak alleen meer van hetzelfde kunnen doen en geen benul hebben van veilige afbouwtechnieken.

Je hebt dus alle reden om er alsnog vanaf te wllen en zo te lezen ben je inmiddels goed geinformeerd, 5% per 6 weken is een goede richtlijn.
En ja, is het het waard? Ik had er persoonlijk alles voor over om bevrijd te worden van de Seroxat-wurggrepp maar had destijds nog geen idee van afbouwte hnieken en ben dus jarenlang ernstig ziek en gehandicapt geweest daardoor. Met langzaam, heel langzaam afbouwen kun je luisteren naar je lichaam en steeds weer iets verder verlagen.

Als ik het over mocht doen zou ik het absoluut weer gaan afbouwen maar dan wel op de juiste manier. In een recentie brief ana het UWV heb ik laten weten nog eerder de dood te verkiezen van ooit nog een SSRI te gaan gebruiken na wat ik meegemaakt en gelezen heb hoe ongelooflijk we er mee bedonderd zijn en de misdadigers hierachter schaamteloos hun zakken gevuld hebben en overal mee wegkomen. En dat meen ik uit de grond van mijn hart.

Met de juiste kennis kan je er vanaf komen maar ook dan zal het nog een zware weg kunnen worden, zeker na je lange en gecompliceerde medicatie-historie. MAar ik denk dat het ALTIJD waard is!
Ik raad je verder aan om een profiel te maken op survivingantidepressants, (google er maar op) en dan krijg je de beste begeleiding, beter dan ik je kan bieden. Ik heb daar zelf geen belangen.
Klaas

Reageren

Hallo,

Als ik al die berichten lees kan ik wel janken, wat een k*t medicijn is het…
Ik heb een aantal pagina’s terug ook geschreven dat ik aan het afbouwen was.
Na ruim anderhalf jaar kan ik melden dat het dus NIET gelukt is.
Het afbouwschema van 10 % per 6 weken gehanteerd. De laatste 5 mg met 5% per 6 weken afgebouwd.
Ik was er bijna. Heb me echt suf geknokt, elke 6 weken weer dezelfde ellende.
Lager dan 2,5 mg kwam ik dus niet.
Het ging goed en ineens, pats boem, out of the blue , werd ik helemaal niet goed. Zooooo somber, zoooo ontzettend warrig in mijn hoofd, zoveel pijn in mijn lijf, net of mijn hersens *error* riepen. Toch nog een 1,5 maand volgehouden.

Vervolgens tegen een psychose aangezeten. Voelde me onwerkelijk, alsof ik in een cocon zat ofzo, heel beangstigend. Daarna kwamen er enorme nooit eerder ervaren angstgolven door mijn maag. Geen paniekaanvallen of iets dergelijk. Net of mijn lijf een overdosis adrenaline had of zo.
Naar de huisarts gegaan en de paroxetine direct opgestart , 20 mg per dag. Zo een enorme teleurstelling,
De dagen erna waren een hel, de bijwerkingen van de paroxetine waren enorm, mijn buren en man hebben mij 3 dagen erdoorheen gesleept. Ook dit heb ik nooit eerder gehad met opstarten van Paroxetine.

Ik ben nu 2 maanden verder en het gaat gelukkig wel een stuk beter, maar baal dat ik dus na 4 x geprobeerd hebt te stoppen, mijn leven lang deze troep moet slikken omdat mijn hersens gewoon niet meer zonder kunnen. Stoppen is voor mij eigenlijk een zelfmoordbrief ondertekenen…

Ik hoop echt dat een ieder die overweegt dit middel te nemen ervan af te zien. Bij mij heeft het onomkeerbare schade opgeleverd van de werking van neurotransmitters.

Heel veel sterkte iedereen die op dit moment knokt om ervan af te komen.

Liefs Margreeth

Reageren

Margreeth, ik kan niet zeggen hoe verschikkelijk ik vind om dit te lezen.

Helaas ben je slachtoffer van een van de grootste misdaden uit de geschiedenis, het als medicijn op de markt brengen van een stof die nog veel gevaarlijker en verslavender is dan welke harddrug ook. De 10% regel heeft veel mensen gehlopen om aan de rotzooi te ontsnappen waar dat eerder niet lukte, maar helaas is het bij jou alsnog fout gegaan.

Ik heb nu ook niet veel adviezen meer, temeer omdat je zegt geen nieuwej poging meer te doen. Wel heel jammer dat je meteen weer aan de 20 mg bent geset terwijl terug naar een lage dosis wellicht ook gewerkt had.
Mocht je ooit nog een poging doen zou je voor de laatste milligrammen de swithc naar Prozac kunnen maken. MAar ik weet niet of je hier nog wat aan hebt.

Ik kan je alleen maar mijn intense medeleven betuigen. En als je er nog de energie en motivatie voor hebt zou ik een klacht indienen bij het CBG die dit middel heeft laten goedkeuren. Ik heb dat ook gedaan en werd zo goed als afgepoeierd, maar hoe meer mensen het doen, hoe groter de druk wordt en heel misschien komt er toch ooit enige erkenning en compensatie voor hoe deze levensgevaarlijke baggermedicatie onze levens voor jaren heeft geruineerd.

Klaas

Reageren

Hoi Klaas,

Bedankt voor je lieve en snelle reactie Ik ben enorm blij en dankbaar dat het JOU en velen met jou WEL gelukt is.

Helaas besef ik maar al te goed hoe het systeem in elkaar zit.
Mijn huisarts ontkent gelukkig niet wat Paroxetine veroorzaakt. In mijn geval was het kiezen tussen 2 kwaden. Hij zegt dat ik het de rest van mijn leven moet blijven gebruiken.
Ik probeer op dit moment te accepteren maar er zal wellicht wel weer een periode in mijn leven komen dat ik het toch weer ga proberen met minder, ben er veel te eigenwijs voor.

Was wel vergeten te vermelden dat, nu ik terugdenk, ik tegen een serotoninesyndroom heb aangezeten. Veel van de symptomen daarvan had ik tijdens het opstarten van Paroxetine, waaronder ook koorts.

Wat betreft klacht indienen bij CBG, ik ben daar al eens mee bezig geweest. Ik weet alleen niet meer of dat bij het CBG was of andere instanties die je vermelde in dit topic.
Het was iig best ingewikkeld.
Waarschijnlijk ga ik me daar weer in verdiepen…als de afgelopen periode een beetje wegebt.

Bedankt voor de tip wat betreft omschakelen naar prozac als je lage dosering Paroxetine zit.
Hopelijk kan ik dat ooit toepassen. 😉

Groet Margreeth

Reageren

Nogmaals sterkte Margreeth, en overigens is het mij niet gelukt met de 10% regel omdat ik dat 7 jaar geleden nog niet wist… ik ben gestopt van 10 mg en toen doodziek geworden. Het duurde ruim 2 jaar voor ik enige verbetering ervoer en nu na 7 jaar zijn er nog steeds restverscijnselen maar is er ook sprake van redelijk herstel.

En daarom is het zo ontzettend zonde dat je weer op de 20 mg zit… en daarmee het hele afbouwtraject in de prullenbak is gegaan. Ik ben trouwens wel benieuwd naar de mening van je huisarts hierover die het gelukkig niet lijkt te ontkennen.
Heeft hij het je voorgeschreven vanaf het begin? En je nooit gewaarschuwd voor de gevolgen? Hoe kijkt hij daar nu tegenaan?
Klaas

Reageren