Ik heb juist het idee, dat ze bij alles wat ze niet goed weten, maar zeggen dat het wel stress of psychische klachten zijn. Geen ondergeschoven kindje dus, maar een makkelijke diagnose als je het niet weet. Kortom: loop er maar lekker mee door, wij weten het niet, hoor.

Het verhaal van Inge op
23 juli 2018 om 13:56#106
Is heel herkenbaar. Het is bij mij jarenlang geleden dat ik een aanval had. Nu in korte tijd al 2x.
Ik krijg zo’n aanval gewoon overdag.
Heb het al vanaf m’n 12e en kreeg toen de uitleg van mijn huisarts dat het spastische darm heet en dat de darm in de knoop gaat en dat alles wat onder die knoop zit eruit komt, ontlasting. En alles wat boven die knoop zit er boven uit komt, braken. Die darm zit dus totaal in ’n spasmen. Met ’n emmertje op de wc omdat alles er tegelijk uit komt. Zweten, ijskoude vingers, licht in m’n hoofd en het gevoel dat ik flauw ga vallen. Als ik daarbij dan ook te slap ben om te blijven zitten ga ik ook in de douche liggen. Vroeger had ik een heel snelwerkende poeder spasmolytici wat de darm ontspande. Als ik dat op tijd innam en ik niet snel moest overgeven, duurde het minder lang.
Mijn huidige huisarts denkt niet dat het spastische / prikkelbare darm is omdat mijn beschrijving van zo’n aanval veel heftiger is dan van ’n prikkelbare darm. Het medicijn spasmolytici kent ze niet. Buscopan wordt gebruikt bij PDS maar dat werkt niet bij alleen een aanval. Het duurt anders ook veel te lang voordat het zou werken. Ik heb nu diclofenac 50mg en mag 3x per dag. De laatste keer heb ik 4x500mg paracetamol + 3x50mg diclofenac ingenomen. De pijn, het zweten, de ijskoude vingers en het bijna flauwvallen waren niet minder. Alleen het braken bleef uit.
Ik zou heel graag willen weten of iemand een goed en snelwerkende medicijn heeft wat de darmen “lam legt”.

Reageren

Nog een aanvulling op mijn verhaal.
Ik heb dit topic vanaf het begin gelezen en zie dat niet alleen het verhaal van Inge op mijn aanvallen lijkt maar er zijn er nog meer! Bizar dat mijn huisarts het niet kent.
Ik ben nu namelijk 57. Het medicijn wat ik toen kreeg en goed hielp is dus al zo’n 45 jaar geleden. Spasmolytici poeder. Bij mij kwam en komt het altijd door spanningen. De heftige pijn duurt hooguit zo’n 2-2,5 uur. Maar de gevoeligheid is er de volgende dag ook nog. Zo ook de vermoeidheid.

Reageren

Het kan ook een aanval zijn waarin de dunne darm even in de dikke darm schuift. Vaak ontdekken ze dat niet omdat het in aanvallen gaat en je dat net P dàt moment op echo moet krijgen. Maar het kan in sommige gevallen ernstige gevolgen hebben en moet je geopereerd worden. Vreemd genoeg wordt deze mogelijkheid niet vaak meegenomen in de diagonale diagnose (mogelijke oorzaak) van artsen. Spastische darm is in mijn ogen een verlegenheidsdiagnose als ze niets anders kunnen vinden.

Reageren

Het heet invaginatie. Dat kan heel ernstig zijn en een darmafsluiting geven maar het komt ook echt regelmatig in kleine aanvallen voor.

Reageren

Al jaren dezelfde omschreven klachten, na veel speurwerk heb ik gelezen dat er een aantal factoren deze klachten kunnen veroorzaken. Het kan te maken hebben met een beschadigd zenuwstelsel waardoor de nervus vagus verkeerde signalen naar de organen stuurt. Ook heb ik gelezen dat postprandiale hypotensie of orthostatische hypotensie deze klachten kunnen veroorzaken. Ondertussen bij de neuroloog geweest en idd de diagnose postprandiale en orthostatische hypotensie gekregen. Heeft te maken met het vaatstelsel in benen/maagdarmstel. Hoop dat jullie iets aan deze informatie hebben. Heel veel succes!

Reageren

Ik heb deze aanvallen ook. De eerste was rond mijn 12e. Toen ben ik van school naar huis gerend, omdat ik mij niet goed voelde. Maar onderweg begon ik al het gevoel van flauwvallen te krijgen. Ik ben op de koude stoeptegels gaan liggen tot het weer ging. Verder de hele weg naar huis overgegeven en thuis diarree.

De eerste volgende keren was rond mijn 21ste. Vanaf toen tot nu (31 jaar), heb ik 5 keer een aanval gehad. Bij mij begint het met een darmkramp of misselijkheid. Waarna ik het gevoel krijg flauw te vallen (dit heet presyncope). Ik wordt licht in mijn hoofd, ga zweten, krijg tintelende/ruizende armen, en moet gaan liggen. Het gaat al snel beter als ik heb overgegeven of gediarreerd heb. Alles komt er dan uit. Ik heb ze een paar x snachts gehad, en dus ook overdag.

Ik ben er pas weer bij de huisarts geweest, omdat ik 2x in 3 weken een aanval had. Zij bevestigd dat het een soort overreactie van de vagus nervus is. Ik ben officieel trouwens ook gediagnostiseerd met PDS.. Dingen die zouden kunnen helpen (na mijn online onderzoek:)

– niet te grote of te vette porties eten, en zeker niet vlak voor het slapen
– goed blijven drinken door de dag heen (je bloeddruk wordt lager als je te weinig vocht hebt, hierdoor kan de vagus nervus reageren) en zorgen dat je niet oververhit raakt
– als je het gevoel krijgt flauw te vallen, ga plat liggen met je benen omhoog, en span je spieren in je billen, benen en hoofd aan, dan daalt je bloeddruk minder en val je misschien niet flauw.

Ik heb het idee dat het bij mij vooral te maken had met te veel of vet eten, en te weinig drinken icm zweten overdag. Als jullie terugdenken aan de dag voor zo’n aanval, kan het bij jullie dan ook liggen aan te weinig vocht, of teveel eten?

Reageren

Als toevoeging op mijn vorige bericht:

Het zou mogelijk ook helpen om je zenuwstelsel (en vagus nervus) meer te kalmeren. Bijvoorbeeld door ademhalingsoefeningen of minder stress in je leven.

Reageren

Hi allemaal,

Schrikbarend hoeveel mensen hier last van hebben..
Ik heb het zelf ook al sinds mijn pubertijd, inmiddels 30 en na vele dokters (die mij niks bij konden brengen) heb ik uiteindelijk alle antwoorden in mezelf gevonden. Cliché maar waar..

De spanning die er met het flauwvallen uitkomt is vanuit overleving van het lichaam. Een zenuwstelstel dat altijd aan staat trekt het op een gegeven moment niet meer. Ik ervaarde zelf veel angst overdag (waarvan ik zelf niet eens dat het angst was).

Verbonden ademhaling is de sleutel tot bevrijding van vastzittende emoties en patronen geweest. Tijdens verbonden ademen kunnen deze losgelaten worden en kun je weer veiligheid in je lichaam voelen. Toen ik hiermee ben begonnen ben ik echt gaan Helen en me steeds beter gaan voelen. Daarnaast kan mediteren ook erg helpen!

Je kan verbonden ademhaling sessies 1op1 doen of in ademcirkels.

Reageren

Hoi allemaal, Ik heb een paar weken geleden ook een soortgelijke aanval gehad. Ik ging snachts uit bed omdat mn zoontje wakker was en mij riep. Toen plotseling darmen van streek, erge diarree, koud zweet, duizelig en toen ben ik flauwgevallen met tegelijkertijd braken. Ik hed nog nooit zoiets meegemaakt. Zit nu wel richting menopauze en had last van mijn blaas op dat moment.Ik heb sindsdien veel bovenbuikklachten: vol gevoel, veel gasvorming, zeurende pijn. Ook last van angst hierdoor. Ik vond die aanval heel erg eng, ik heb zelfs 112 gebeld. Zij zei dat het vaker voorkomt en zag geen alarmsymptomen.
Hebben anderen ook nog weken daarna een buik die helemaal van slag is?
Veel sterkte allemaal

Reageren

Als er iets in mijn lichaam gebeurd, bijvoorbeeld duizeligheid of hoofdpijn of zelfs een keer kramp in mijn been, of voor het overgeven dan word ik heel misselijk en begint mijn lichaam te gloeien en verlies alle kracht uit mijn lichaam en moet op mijn knieen zitten, ik voel het meestal aan en ga al op de grond liggen en ik val flauw. Ik noem het een soort reset van je lichaam.

Maar soms kan ik flauwvallen voorkomen door op laurierdrop te zuigen daardoor gaat de bloeddruk weer omhoog.
Ik heb een normale en soms lage bloeddruk.

Reageren

Mijn moeder heeft precies dezelfde klachten ook al jaren. Meestal komen de aanvallen een paar keer per jaar.
In het ziekenhuis kunnen zij geen oorzaak vinden. Ik krijg dezelfde klachten nu ik ouder begin te worden. De aanvallen komen zowel ’s nachts als overdag. Het is heel erg vervelend en beperkt je in je doen en laten omdat je zo spoedig mogelijk een toilet moet vinden.
Ik vind het wel bijzonder dat er blijkbaar meerdere mensen zijn met dezelfde klachten maar er geen oorzaak bekend is…..

Reageren

Ik lees hier overwegend berichten van vrouwen, maar ik ben een man en ik heb er ook (meer dan) last van. Ik menstrueer niet (😅), dus misschien kan op basis van de mannen de conclusie worden getrokken dat het daar niet per se aan ligt.

Ik ben nu 46 en heb de klachten sinds een jaar of 15. De eerste jaren gebeurde het echt heel sporadisch en het heeft daardoor wel enige tijd geduurd om te concluderen dat het geen losse incidenten waren, maar ‘iets anders’.
Ik heb een PDS diagnose gekregen op jonge leeftijd en ben in die zin ook gewend aan buikkrampen, maar de aanvallen die ik net als jullie ervaar gaan hier toch wel een factor 10 overheen. Juist door de PDS houd ik altijd al rekening met voeding en ik weet eigenlijk door ervaring al hoeveel risico ik neem per product. Soms heb ik weleens een ongezonde bui en vergrijp ik me aan een hele zak chips in 1x. Paar uur daarna krijg ik buikpijn, de volgende ochtend lijkt het qua stoelgang helemaal nergens op. Nog een dag later en de zak chips is definitief verleden tijd. Vervelend, maar ik raak hier dus geen seconde van in paniek. Ik weet het van tevoren al. Het enige waar ik echt last van heb is een soort van schuldgevoel, maar ik heb het er soms ook ‘voor over’ zeg maar..

Hoe anders gaat het met de aanvallen waar het in dit topic over gaat. Het lijkt zo goed als compleet onvoorspelbaar. Door de hoeveelheid aanvallen (van licht tot zwaar) die ik inmiddels gehad heb begin ik eerst met de feiten. Daarna volgen mogelijke interpretaties waar jullie misschien iets aan hebben.

De feiten dus:
– het begint met vervelende buikkrampen (zo’n beetje de hele onderbuik doet mee)
– vervolgens kan ik een aanval onderscheiden van relatief onschuldige buikkrampen doordat er bij een aanval altijd een duidelijke ‘borrel’ links (nooit rechts!) optreedt. Het is echt onmiskenbaar, maar ik heb het nog in geen 1 van jullie berichten teruggelezen.
– op het moment dat ik de borrel links heb waargenomen heb ik zo’n 15 a 20 minuten voordat de echte ellende losbarst.
– als ik op de wc zit word ik licht misselijk en worden de buikkrampen steeds heftiger en ze komen in golven.
– vlak voordat een losse kramp de climax nadert krijg ik de neiging (het is maar 1x echt gebeurt) tot flauwvallen en paniek. Vervolgens word ik gedwongen tot persen en komt de eerste lading eruit. Daarna heb ik even tijd (max een minuut of twee) om even bij te komen en me voor te bereiden op de volgende golf.
– dit gaat net zolang door totdat ik eigenlijk helemaal leeg ben.
– ik zweet echt liters tijdens dit soort aanvallen en ik kan ook geen enkel kledingstuk verdragen. Alles moet uit.
– na afloop ben ik totaal uitgeput en voel me een soort van verraden door m’n eigen lichaam.
– ik heb de aanvallen op alle momenten van de dag en nacht wel eens gehad, behalve de ochtend en vroege middag. Ermee wakker worden midden in de nacht komt voor, maar zeker niet het vaakst.
– wanneer ik tijdens een aanval veel naar voren hang vanwege de pijn duren de aanvallen langer en zijn ze pijnlijker. Wanneer ik de kracht kan vinden rechtop te gaan zitten en heel goed op m’n ademhaling te focussen gaat het sneller en minder pijnlijk. Echter lijkt het dan wel lastiger om alles leeg te krijgen wat bij mij de nasleep weer minder heftig maakt. Ik weet dus niet zo goed wat hier juist is. Ik neig ernaar dat rechtop zitten beter is, maar je kunt er (dit klinkt heel debiel) als t ware mee spelen.
– ik heb de aanvallen in alle seizoenen, maar vaker in de zomer

Interpretaties:
– in meer dan de helft van de aanvallen kan ik stellen dat het aannemelijk is dat er bij mij sprake was van (onbewuste) stress. Soms echt overduidelijk.. Ik heb jaren geleden bijv een huiszoeking gehad van de politie ivm een onderzoek waar ik verder niets mee te maken had, maar ik stond te douchen en plots stonden er 2 agenten in mn huis. Ik heb ze half naakt te woord gestaan, maar was hierdoor achteraf behoorlijk van mn apropos. Ze waren een half uur weg en vervolgens kwam er een aanval. Dit was de eerste keer dat ik de link heb gelegd tussen een aanval en een stressvolle gebeurtenis. Ik heb meer van dit soort voorbeelden.
– ik heb een ADHD diagnose en ben erg (prikkel)gevoelig. Zowel fysiek als mentaal.
– De aanvallen lijken zich vaker voor te doen óp of net ná relatief bijzondere dagen. Dagen waarbij ik wel durf te stellen dat er onbewuste (!!) stress kan zijn opgetreden. Dus niet per se zo concreet als bij het eerder gegeven voorbeeld, maar meer in de zin van: veel mensen gesproken hebben, ruzie hebben gemaakt, extreem druk zijn geweest, zorgen maken, naar een evenement gaan, uit eten etc etc. Het kunnen dus ook ogenschijnlijk leuke dingen zijn, maar ook die belasten je lichaam en geest. En de nacht is de spiegel van de dag zeggen ze weleens, dus dat verklaart misschien ook het plots wakker worden met de bekende krampen. Omdat ik in de zomer meer aanvallen te verduren krijg linkt dat voor mij aan de tijd dat je ook meer dingen doet en dus meer kans op nieuwe episodes.
– uit bovenstaande twee interpretaties mbt (onbewuste) stress blijkt denk ik al wel in welke hoek ik het zoek. Echter blijft het vreemd dat de aanvallen voor mij in het beginstadium al herkenbaar zijn door die overduidelijke borrel links. Volgens mij zit daar je dikke darm. Dit is samen met PDS eigenlijk het enige stukje waarbij ik het probleem fysiek benader.

Tot slot na deze inmiddels lange lap tekst:

Ik schijf dit natuurlijk omdat ik kort geleden weer flink heb moeten afzien en de aanval was zwaarder dan ooit. Tot bloedens toe meerdere dagen. En nu maak ik me dus weer zorgen.. niet heel gek, maar eigenlijk moeten we ons misschien juist geen zorgen maken. Deze kwaal kan makkelijk tot angststoornissen leiden en je bewustzijn is veel te vaak bij je fysieke ongemakken. Elke prikkel in het probleemgebied wordt opgemerkt en dus maken we ons veel vaker zorgen dan nodig is. Misschien manifesteren we dit probleem zodoende deels zelf. Misschien vinden jullie dit te vaag, maar de topic loopt al jaren en niemand heeft de oplossing. Zelfs de erkenning krijg je pas als iemand je op je aller-gênantst ooit heeft zien afzien. Dan moet je wel out of the box gaan denken. En misschien moeten we dus wel helemaal niets meer denken en gewoon accepteren dat het er (soms) is. Je hele leven inrichten of aanpassen op deze kwaal is super begrijpelijk maar niet de juiste weg. Ik heb me voorgenomen dat ik iedereen met wie ik omga vertel over deze kwaal. Zo kwam ik ooit ook van m’n paniekaanvallen af. Gewoon openheid, eerlijkheid en ontspanning.

Ik wens iedereen hier t allerbeste! ♥️

Reageren

Nog 1 ding vergeten.. ik heb vorig jaar een FODMAP dieet gevolgd en dat kan ik iedereen met PDS aanraden. Dit had vooral een positief effect op de gebruikelijke ‘algemene’ buikklachten, maar helaas kon t geen aanvallen voorkomen waar t hier over gaat. Omdat ik soms ook maanden geen aanvallen te verduren krijg lijkt me een link met voeding daarmee min of meer wel uitgesloten.

Reageren