Beste Lezers,

Ik plaats dit topic betreft mijn vriendin omdat ik mij nogal zorgen maak.
Mijn vriendin ( 51 jaar ) krijgt heel snel blauwe plekken, in het begin maakte we er wel eens een grapje over maar we beginnen ons nu toch wel wat zorgen te maken. Met een shouderklopje of een kleine stoot tegen de stoel heeft ze meteen al een blauwe plek. Sinds een paar weken geeft ze aan dat ze last heeft van een zeurende pijn in haar onderbenen en ze vermoedt dat het bij haar botten vandaan komt, ze omschrijft het als een soort groeipijn wat je vaak op jongere leeftijd ook wel hebt. We zijn beide niet echt iemand die heel snel bij de dokter op bezoek komt en denken vaak ”Ach het gaat vanzelf wel weer over” Afgelopen week had ze meer dan 10 blauwe plekken en dat lijkt mij niet gezond dus ik heb aangegeven dat ze een afspraak bij de dokter moest maken. Gister is ze voor een bloedonderzoek naar de dokter geweest. Ze heeft uitgelegd dat ze veel blauwe plekken en last van haar botten heeft. De dokter kwam al snel tot de conclusie dat deze syptomen met leukemie overeen kwamen. Mijn vriendin klapte helemaal dicht omdat ze 3 weken geleden haar zuster door kanker heeft verloren. Natuurlijk wil je nooit het slechte nieuws horen en ik heb via google ook wel wat research gedaan en blauwe plekken en botpijn komt inderdaad wel bij leukemie voor. Maar ook koorts, opgezette klieren en moeheid zijn symptomen maar hier heb ik haar niet over gehoord. Uiteraard heeft de dokter niet gezegd dat ze het heeft maar is het normaal dat je een patient verteld dat het leukemie kan zijn? Volgende week woensdag krijgt ze de bloed uitslag en wanneer het iets anders blijkt te zijn dan hebben we toch een aantal dagen flink in de stress gezeten.

Mijn vraag is hoe ga ik hier mee om? Ik hou onzettend veel van mijn vriendein en ik ben van nature een optimist maar wanneer een dokter jou zo iets verteld dan doet dat zeker wat met jou. Wat ik al vertelde is dat ze zojuist haar zus verloren heeft en ze nog in een rouwproces zit. Ik heb haar hier altijdt in gesteund maar ik merk dat dit mij nu ook begint op te breken. Ik heb gister avond amper een woord kunnen zeggen en lag de hele avond te piekeren omdat je bang bent dat het misschien wel iets verkeerds is (anders zegt de dokter het niet zomaar) Ik hoor nu sterk te zijn en er voor haar te zijn. Afleiding zoeken in de dingen zodat ze het even kan vergeten maar op dit moment lukt mij dat niet. Hoe kan ik hier het beste mee omgaan?

 

Alvast bedankt

Het is toch wel een vreemde handelswijze van de huisarts. Hij/zij had die uitspraak niet moeten doen, maar het bloedonderzoek moeten afwachten. Als de huisarts een verdacht op leukemie heeft en dat al aangeeft, volgt er in de regel diezelfde dag nog een spoedverwijzing naar het ziekenhuis voor verder onderzoek. Het is natuurlijk moeilijk om achteraf te weten hoe en wat de huisarts precies heeft gezegd. In welke context. Wel kan ik me heel goed voorstellen dat het woord leukemie, in welk verband ook gezegd, gezien de omstandigheden, tot shock en blokkade zal leiden. Alles wat dan nog wordt gezegd of uitgelegd dringt totaal niet meer door.

Ik kan natuurlijk ook niet zeggen wat er precies aan de hand is.  Maar het zijn karige symptomen om meteen leukemie te roepen.

Wat ik wel kan zeggen is, dat ik veel vrouwen ken die in de overgang zijn, en spontaan of bij de minste of geringste aanraking, blauwe plekken krijgen en ook spier en gewrichtsklachten.

Probeer te relativeren. Hoe moeilijk het ook is…maar er zit op dit moment niet veel anders op dan even af te wachten.

Reageren