Hallo allemaal,

Mijn naam is Marcel (46jaar) en heb in september 2012 een aortadisssectie (B) gekregen.
Ik zal kort uiteenzetten hoe het gaat en wat voor een ervaringen ik heb.
Ik was per 1 september bij een nieuwe werkgever gestart en 17 september zat ik bij mijn vriendin thuis in de stoel en ineens het gevoel alsof er een mes net onder mijn borstbeen gestoken werd. Ik dacht, “neem een paracetamol en ga even liggen”. Niet dus………. Ik kon niet zitten, liggen staan of wat dan ook. Huisarts gebeld, uitgelegd en zij was binnen 10 minuten bij mij….
“dat is geen goed teken dat de huisarts meteen komt, en dat klopte”. Vanaf dat moment is mijn leven als een van angst, vragen, en alles was negatief.
De intensive care periode was heftig. 100 artsen en allemaal net weer een andere gedachten, dus nog meer onzekerheid wat me gek maakte.
Ik ben naar huis gegaan met 27 pillen per, helemaal fout want het ging slechter en ben van de trap gevallen en mijn hoofd open. Dus weer terug naar het ziekenhuis en uiteindelijk heb ik nu een redelijk stabiele bloeddruk.

Thuis, en nu?

Mijn nieuwe werkgever was heel meegaand en ik ben 2 weken naar thuiskomst weer gaan werken (naar vermogen). Het was mijn eigen initiatief, maar het ging niet meer. Tja, dus uiteindelijk toch gestopt. Maar de deur staat nog steeds open…. Dus dat was wel een fijne gedachte.
Gaandeweg nog op controle geweest en scans gehad. Van 3,8 in het begin tot 4,5 op dit moment.
Mijn relatie is ondertussen stukgelopen en heb gelukkig mijn zoon van 14 in co-ouderschap en dat is een sterke drijfveer.
Ik zat nog steeds in die achtbaan en zonderde mezelf steeds vaker af totdat ik alleen nog maar “buiten” om naar de GGZ te gaan en de arts. Dagen gingen niet voorbij en ik begong geestelijk weg te glijden. Ik durfde niets meer te doen omdat het mijn dood kon zijn !! Dat was mijn levensmotto geworden.

Acceptatie
Ik kon maar niet accepteren wat er gebeurd was en zocht naar bevestiging van mensen over “hoe zielig en erg” het is wat mij overkomen is.Het leven interesseerde mij niet meer…..

Keerpunt
Een paar weken geleden kwam ik weer bij de GGZ vandaan en alles deed me pijn. Gewrichten, spieren en mijn gedachten.
Ik ben die dag thuis zo boos op mezelf geworden, dat ik besloot om mijn huis schoon te gaan maken, huiskamer, keuken, slaap en badkamers. Ik had zoiets van buigen of barsten. Na 5-6 uur was ik op en leeg. Toen heb ik de bloeddruk meter gepakt en de druk genomen. Het was iets verhoogd, maar nog steeds binnen de marge. Toen verdween de rook in mijn hoofd. Ik weet nu hoever ik kan gaan. Ik voel me steeds beter in mijn vel zitten en ben nog een stapje verder gegaan.
De artsen geven me geen bevredigende antwoorden en toen heb ik besloten om eens goed naar mezelf te kijken en proberen te achterhalen wat nu de oorzaak is en waarom.

Luisteren
Ik ben op het net gaan zoeken naar ” Innerlijke rust” en ben uiteindelijk terecht gekomen op een site en daar een link gevonden die mijn leven weer veranderde. Ik heb dus nooit goed naar mijn innerlijke ik geluisterd en daardoor “los” geraakt van mezelf. Toen schoot een gedachte door me heen, ” als ik het het niet kan winnen van mijn lichaam en gedachten, dan kan ik het beter liefdevol accepteren “. Ik voel me nu echt een stuk beter en helderder in mijn hoofd. De thuiszorg heb ik afgezegd en ben weer op aan het bouwen vanaf nul. Ik ga nog alleen maar dingen doen die ik fijn vindt. Ik ben begonnen met vrijwilligerswerk vanwaar ik iedere dag weer plusjes ervaar.

Conclusie
In mijn geval ben ik gewoon nooit genoeg bij mezelf gebleven en mezelf vaak heb aangepast. Dat heeft mij emotionele stress gegeven en heb ik de sluipmoordenaar binnen gelaten Ik heb een 2e kans gekregen om het leven nog eens over te doen en die neem ik met beide handen aan.
Ik ben begonnen met mediteren, iedere dag 5 minuutjes als ik opsta. Ben nu een week verder en het voelt super en ben opgewekt en heb mijn nieuwe ik aanvaard.
Ik voel nu rust en voldoening. En hoe hoe het met mij over een half jaar is, vraag me dat maar over een half jaar…… Ik leef met mezelf van dag tot dag en maak voorzichtig weer plannen.

Ik heb vaak op deze site gekeken en vandaag wilde ik mijn reallife soap met jullie delen.

Een warme groet,
Marcel

Wauw, wat een verhaal. Dapper hoor! En ik wens je elke dag een goede dag!

Groet Emma

Reageren

Hallo Emma,

Dank je voor de opsteker. Dat doet me goed. Ik heb dit stukje wel geschreven, maar ik herken natuurlijk mezelf ook in de stukjes van anderen. En is het een achtbaan geweest. Maar ik hoop aan de andere kant dat lotgenoten hier iets aan hebben en er misschien iets mee kunnen.
En dat geeft me een fijn gevoel..

Groetjes,
Marcel

Reageren

Ik heb een account aangemaakt op facebook. Daar kunnen we van gedachten wisselen, ervaringen delen, vragen stellen.
Het is een account van iemand met een dessektie en is voor iedereen die iets met een dessektie te maken heeft….

https://www.facebook.com/aortadessektie.aenb

Reageren