Hi iedereen,

Ik heb een hele specifieke angst die is gekomen na een eerste episode van (waarschijnlijk, maar onbekend) boezemtachycardie.

Ik ben een vrouw van 25 en ik dans. Tijdens één van de danstrainingen, nog redelijk bij de warming up, voelde ik mijn hart opeens op hol slaan. Het stopte weer na een paar minuten toen ik rust nam. Op dat moment zelf was ik niet zo bang, die angst kwam later (het besef: wat is er gebeurd?). Later besefte ik me dat zo’n episode wel vaker is voorgevallen, maar nooit langer dan enkele secondes en daarom had ik er nooit bij stilgestaan. Ik ben bij de cardioloog geweest en die zegt dat we er niet achter gaan komen wat het precies voor episode was (omdat het niet tijdens een meting gebeurt en erg zelden voorkomt), maar wellicht boezemtachycardie. Mijn hart zelf is gezond (ECG/holter/inspanningstest, echo niet gedaan).

De angst dat dit nog een keer gebeurt is sindsdien steeds aanwezig. Soms kan ik redelijk rustig zijn, maar vaak blijf ik hyperalert: letten op elke hartslag/overslag, bang bij sporten of inspanning, of gewoon bang dat het zomaar ineens terugkomt.

Zijn er mensen die dit herkennen? Bijvoorbeeld zo’n eenmalige episode van boezemtachycardie, waarna de angst veel groter werd dan het lichamelijke probleem zelf? Hoe zijn jullie daarmee omgegaan? En wanneer is ‘gerustgesteld zijn’ genoeg, en wanneer moet ik me hierom zorgen blijven maken (bijvoorbeeld omdat er geen echo is geweest)?

Alle reacties zijn welkom

Ook met een echo uitslag zul jij je waarschijnlijk nog net zo angstig voelen, schat ik in..
Het gaat er meer om waarom je bang zou zijn dat dit nog eens terug zou kunnen komen.
Als je een gezond hart hebt kan die een erg hoge hartslag goed hebben.
En als het frequent voorkomt ga je natuurlijk weer terug naar de cardioloog. In het algemeen wordt je niet beter van medicatie gebruik bij incidentele (snelle) hartkloppingen.

Bij hyperventilatie klachten kun je jezelf opnieuw, bewust/ actief bloot gaan stellen aan de klachten (om de angst ervoor tegen te gaan: “je gaat er niet dood van..”) Dat heet exposure therapie. Bij jouw klachten is dat moeilijk te doen.

Mensen met ervaringen hiermee?

Reageren

Bedankt voor je reactie! Ik twijfel ook of een echo mij echt gerust zou stellen.

De cardioloog zei dat dit soort episodes vaker kunnen voorkomen, maar dat hoeft niet. Toch zit mijn grootste angst niet zozeer in de episode zelf (nou, dat ook), maar in de gedachte: “wat als het nog eens terugkomt en er dan niet meer naar gekeken wordt, omdat eerdere onderzoeken niks bijzonders lieten zien?” Dan blijft de angst: wat als er tóch iets gemist is?

Het voelt vooral als angst voor het onbekende. Tegelijk weet ik dat het weinig zin heeft om zo in de toekomst te blijven denken.

Exposure werkt niet goed, omdat de angst (zo’n episode) niet is op te roepen. Wel heb ik een psycholoog opgezocht om deze ‘cirkelredenering’ aan te pakken en blijf ik dansen, zodat mijn inspanningsangst niet groter wordt.

Inderdaad: ik hoor graag tips / ervaringen hoe je dit soort angst kunt hanteren en weer vertrouwen in je lichaam kunt krijgen?

Reageren