Hallo,

Ik ben een jonge moeder van 21 jaar, mijn dochtertje is bijna 15 maanden oud.
Ik heb haar vorige week aangemeld bij het kinderdagverblijf, en nu is er al in februari plek voor haar.
Ik heb mij inmiddels aangemeld voor een opleiding omdat ik heel graag naar school terug wil (in het belang van mijn kind,mijn toekomst is die van haar)
Nu heb ik nog ‘de kans’ aangezien ik nog jong ben.

Ik ben vanaf haar geboorte tot nu thuis bij haar gebleven,heb ik heel bewust voor gekozen.
Gelukkig verdiend mijn vriend genoeg om dat financieel mogelijk te maken!

Nu is het zo dat ik het zo verschrikkelijk moeilijk heb bij de gedachte om mijn kindje 5 dagen per week naar een kinderdagverblijf te brengen. Ik weet wel dat als ik alles nu weer stop zet het er nooit meer van zou komen.
Maar aan de andere kant voel ik me zo egoistisch, dat ik mijn kind door een ander laat opvoeden en dat voor 5 dagen per week.
Helaas is er geen andere optie voor ons en is de enige mogelijkheid het kinderdagverblijf.

Thuis zitten en niet met andere kinderen kunnen spelen vind ik eerlijk gezegd ook niet goed, maar die drempel van 5 dagen per week ligt zo ontzettend hoog. Ik heb echt de neiging om alles af te blazen en lekker thuis te blijven met die kleine,maar ja zodra zij ouder word en dalijk naar de basisschool gaat, heb ik nog steeds geen goede opleiding afgerond dus begin ik zeg maar weer bij 0,maar ben dan wel een paar jaar ouder.Ook vind ik het wel belangrijk dat ze zich goed kan ontwikkelen door middel van met andere kinderen te spelen en niet zo te ‘hangen’ aan mama zeg maar,zodat ze ook sociaal word etc. Ik vind het zo ontzettend moeilijk, ik ben zo bang dat ik haar tekort doe. Ik voel me er zo slecht bij om haar door een ander te laten opvoeden.

Wie herkent mijn gevoel of heeft hier een mening over?

Hallo Jessica,

Wat vervelend dat je er zo’n dubbel gevoel bij hebt! Zo te lezen heb je goed nagedacht over wat je wilt en wat je gaat doen en heb je ook het wel en wee van je kindje daarin meegenomen.

Ikzelf ben moeder van een 3,5 jarig meisje. Zij ging pas met 9 maanden naar het dagverblijf. Ik had het er vreselijk moeilijk mee, maar wilde aan de andere kant ook heel graag weer aan het werk. De eerste keer moest ik zelf harder huilen dan zij… en ook de paar weken erna had ik het er moeilijk mee. Maar als ik aan het werk was, was ik lekker met andere dingen bezig en voelde ik me daar weer goed bij. Als ik haar dan ging ophalen, zag ik hoe leuk ze het had en hoe lief de leidsters voor haar waren. Als ze dan lachend naar je toekomen… of zoals nu, als ik haar ophaal, wil ze niet eens gelijk mee naar huis, dan maakt dat alles weer goed.
Het blijft wel dubbel… je brengt je kindje weg, maar ik denk niet dat ik haar tekort doe. Soms ga ik haar ook al na een halve dag ophalen (als ik vrij ben) en geniet er dan extra van.

Zorg dat je een goed gevoel hebt bij het dagverblijf waar je je kindje brengt. Ben je al een keer wezen kennis maken? Een rondleiding gehad? Wat zegt je gevoel? En vraag of je kindje één of twee keer kan komen wennen. Niet alleen voor je kindje, maar ook voor jou! Want weglopen is echt niet altijd makkelijk… zeker niet als je ze huilend achter moet laten.
Eén troost… zodra je uit zicht bent, is het huilen 9 van de 10x over. Echt waar!

Ik werk sinds 2 jaar nu op een kinderdagverblijf en zie heel vaak jonge moeders die het moeilijk vinden. Zeker als ze dus weg moeten lopen terwijl hun kindje huilt. 15 maanden is ook nog eens een moeilijk leeftijd omdat ze dan eenkennig kunnen zijn. Maar, als ouders uit zicht zijn, is het vaak al over en gaan ze lekker spelen. Tot het moment dat ouders weer terugkomen, dan gaan ze weer huilen… (het lijkt dan net of ze niet gestopt zijn…)

Wat tips:
– Maak het afscheid duidelijk en kort. Ga dus niet 2x terug voor nog een kusje… en als je wat vergeten bent, regel het dan met de leidster buiten het zicht van je kindje
– Bel gewoon maar tussen de middag om te vragen hoe het gaat. Niet tijdens het eten, want dan is het ‘spits’, maar andere tijden prima
– Houdt een heen-en-weer-schriftje bij en zet daarin dingen die jij belangrijk vindt. Bijv. slaaptijden, wat ze graag eet, drinkt en waar ze graag mee speelt. Dan hebben de leidsters altijd iets om op terug te vallen.
– Geef een knuffel mee of zelfs een dekentje/slaapzak van thuis. Lekker vertrouwd
– En geef om de zoveel tijd je fototoestel of camera mee, zodat de leidsters een beeld kunnen geven over hoe het is als je er niet bij bent.

Ik hoop dat het je mee gaat vallen, het komt vast wel goed!

Groetjes,
Zonnetje.

Reageren

Hallo zonnetje,

Bedankt voor je reactie!

Wij gaan volgende week voor het eerst kijken op het kinderdagverblijf en natuurlijk kennis maken.
Dan hang ik er ook aan om maar een wen dag af te spreken, ik denk eerlijk gezegd dat zij het prima naar haar zin zal hebben met al die kinderen en dat ik ook weer een vrolijk kind ophaal.
Ik heb zo’n dubbel gevoel hier over, ik weet dat je helemaal gelijk hebt en het vanzelf wel goed komt.
Ik ben alleen zo bang dat ik ook zoveel zal missen van de ontwikkelingen etc,het gaat allemaal al zo snel.En de gedachte dat dat haar ‘2de thuis’ gaat worden zit me ook niet lekker,maar goed zal wel los lopen. Het is ons eerst kindje dus alles is nieuw en eng. Maar 1 ding is zeker, moet ik later beginnen dan breng ik haar ook later natuurlijk en ben ik vroeg klaar dan haal ik haar ook gelijk op natuurlijk.

Gaat jouw kindje ook 5 dagen per week naar het kinderdagverblijf?
Ik voel me zo schuldig,het blijft maar aan mij knagen.

Reageren

Hoi Jessica,

Ik snap je dubbele gevoel echt wel. Maar mijn eigen ervaring is dat het ook heerlijk is om niet alleen ‘mama’ te zijn maar ook collega (of in jouw geval student). Daarnaast ontwikkel je je, en daar heeft je dochter straks ook profijt van. Ik kan oprecht zeggen, dat ik me nu beter voel dan toen ik 24 uur per dag thuis was… niets ten nadele van vrouwen die het wel doen hoor! Het is gewoon aan mij niet besteed. Ik werk nu 3 dagen en dat is een prima balans.

Indertijd ging mijn dochter 3 dagen naar het kDV en 1 dag naar oma. Mijn man bleef ook een dag thuis. Later ben ik minder gaan werken en nu gaat ze nog maar 2 dagen naar het dagverblijf, daarnaast nog 2 dagdelen naar de peuterspeelzaal (ter voorbereiding op de basisschool) en 1 dag in de week naar oma. Niet eens persé op een werkdag van me, maar gewoon omdat ze het zo leuk vindt 🙂

Je hebt gelijk dat je haar later brengt als je zelf later begint en dat je haar eerder ophaalt als dat kan. Je bepaalt het in principe zelf, je betaalt er ook voor he! Maar de meeste KDV’s vragen wel of je rekening wilt houden met de groepsactiviteiten. Zo vragen ze bij ons bijv. om je kindje voor 09.00uur te brengen omdat de kinderen daarna met z’n allen aan tafel gaan om wat te eten/drinken en daarna nog zingen of een verhaal te lezen.

Sterkte straks. Maar het komt echt wel goed!

Reageren

Hoi hoi

Het eerste wat ik je ga zeggen is dat dit zeer natuurlijke gevoelens zijn.
Ben zelf ook een jonge moeder van 23 en heb een zoontje van drie jaar …

Waarom probeer je niet om 1 dagje thuis te zijn..
mischien om even te wennen…En vandaar merk je zelf hoe het gaat.

1 ding je bent geen egoist als je alles in het belang van je kleine doet.
En dat doe jij…En het handige voordeel is dat je kleintje heel veel leuke dingen erbij gaat leren.

Ik heb er een jaar over moeten doen om Mijn dondersteen zonder schuldgevoel daar achter te laten
soms was het zo erg dat wanneer ik heb hoorde huilen.dat ik zo weer naar binnen ging.Tjah je begrijpt me wel..
Mijn dondertje gepakt ,en mee naar huis genomen..

Maar das ook niet het juiste..

Maar wat wel het juiste is.dat jullie allebei moeten groeien..en dat doe je in eerste instantie samen..Maar gaande weg ook stukje voor beetje alleen..

Wanneer ik hem nu breng..loopt hij dol enthousiast en ik voel me er ook vredig bij..

groetjes mel

Reageren