Afgelopen jaar is mijn relatie na 7 jaar uit gegaan. Zojuist een huis gekocht en nog veel plannen voor de toekomst. Tot kort geleden hebben wij elkaar totaal niet los kunnen laten, hij sliep soms nog bij mij, zei dat hij mij mist etc etc. Het is uitgegaan omdat hij is vreemd gegaan, heel veel vreemdgegaan.
Door alle berichtjes van zijn kant dat hij mij mist en het vele contact, het samen slapen, heb ik de deur voor hem niet dicht gedaan.
Onlangs kwam ik er achter dat hij met een van zijn nieuwe seksuele partners (kent haar een maand) een kind zal krijgen. Weer een harde klap voor me, het voelde alsof ik weer van voor af aan begon.

Ik vind het moeilijk om toe te geven, maar ik mis hem nog steeds. Het krijgen van een kind met een ander heeft ervoor gezorgd dat ik helemaal klaar met hem ben, maar ik krijg hem maar niet uit mijn hoofd. Ik word constant geconfronteerd met onze geschiedenis maar ook met zijn toekomst (vader worden).
Hoe zorg ik ervoor dat ik niet meer dag en nacht aan hem denk en niet bij alles wat ik doe, zie of hoor aan hem moet denken? We zijn bijna een jaar verder, maar ik heb het gevoel nog geen centimeter opgeschoten te zijn.

Moeilijke situatie. Maar ik denk dat je vooral moet denken aan de dingen die hij heeft gedaan en die dus niet hoorden…..en jou dus eigenlijk alleen maar heeft gebruikt. Met wat er is gebeurd kon van “houden van” toch geen sprake zijn…

Reageren