Ik ben een man van eind dertig en ben getrouwd met een lieve vrouw waar ik onwijs gek mee ben. Samen hebben we 3 kinderen. Al sinds het begin van onze relatie is er een verschil in seksueel verlangen. Daar is om zich niets mis mee, dat is er bij zovelen en kan dat accepteren. En zoals ook bij velen is de frequentie afgenomen na het krijgen van kinderen door de gebruikelijke clichés. Een paar jaar terug was het zo dat we eens per 2 a 3 maand een keer intiem waren met elkaar. Hier had ik veel moeite mee en heb dat destijds bespreekbaar gemaakt. Mijn vrouw gaf aan de behoefte niet meer zo te hebben en dat hakte er bij mij behoorlijk in. Voelde mij niet meer aantrekkelijk en niet meer gewild. Ze gaf aan er wel wat aan te willen doen en samen hebben we gekeken naar wat we er ‘samen’ aan kunnen doen. We hebben er veel over gepraat en het ging tijdelijk beter. Maar ik merkte wel dat als ik geen initiatief nam er niets gebeurde. Dat gaf mij weer nieuwe frustratie. Werd er chagrijnig van. Een half jaar geleden weer het onderwerp aangekaart en mijn gevoelens geuit. Dat ik echt de intimiteit mis die ik wil voelen met haar en met niemand anders. Ik liet regelmatig het bad vol lopen met een muziekje en kaarsjes voor haar, Ik legde geplukte bloemetjes op ons bed, maakte een spoor van kaarsen, zette buiten in  hart vorm kaarsen neer voor dat ik naar het werk ging zodat ze als ze wakker werd dit zou zien. Gaf haar een eigen gemaakt doosje met vouchers met diverse opties zoals ontbijtje op bed, samen uit eten, massage, samen douchen, etc.. Ze heeft het niet één keer gebruikt. Ze vergeet het steeds te pakken zegt ze. Regelmatig als we in bed liggen en ik begin haar te strelen dan valt ze in slaap. Ik ben wel meer een gever en verwen haar graag met massages en dergelijke maar ontvang ook heel graag.  Ik krijg er steeds meer last van. We masturberen beiden wel afzonderlijk van elkaar. En ik weet dat zij het vaak ’s ochtends doet als ik naar mijn werk ben. Als ik dan ’s avonds weer eens een poging doe dan valt ze in slaap om vervolgens de volgende ochtend wel solo te gaan. Ik masturbeer ook maar als ik denk dat we intiem kunnen worden dan doe ik het niet. Alleen ben ik zo naïef dat ik dit elke dag ‘geloof’ dat het kan gebeuren terwijl ik weet dat het niet gebeurd maar wil niet dat ik net gemasturbeerd heb als ze toch ineens wil. Kan dat moeilijk uitleggen. Maar dit heeft dan wel het gevolg dat ik mij soms dagenlang opwind en krijg er dan letterlijk last van.

 

Ik heb het idee dat ik zo’n beetje alles heb gedaan om hier aan te werken, maar voel me er zo alleen in en krijg echt het gevoel  dat ik het alleen moet doen. Wil zo graag ook zelf eens spontaan verrast worden. Het gevoel krijgen dat ze mij echt wil. Niet het gevoel krijgen dat ze mij een plezier doet maar er zelf ook van geniet. Het is nu zo vaak besproken en krijg dan weer hoop door dingen die ze zegt en geloof haar dan ook maar ik weet dat het in de praktijk niets veranderd.

Ik wil alles doen om hier aan te werken maar loop nu echt vast. Wie kan mij helpen en tips geven?

Iemand die mij kan adviseren?

Situatie is nog steeds onveranderd.

Reageren

Als ze er zelf iets aan zou willen doen, zouden jullie samen naar een seksuoloog kunnen gaan.

Reageren

Idem hier.

Na 10 sessies janken bij de seksuologe is er helemaal niets verandert.

Ik was al veel verder ik had de kans om vreemd te gaan en twijfelde 2 secondes. De dag erna alles opgebiecht om toch maar duidelijk te maken hoe ernstig het wel was.

Na elk bezoek van de seksuologe was het een zeer leuke week. Maar de de week erna was het weeral niets meer.

Ik heb me er bij neer gelegd en maak emke dag duidelijk dat ik ook een pleziertje wil maar besef dat het niks word.

Ik heb zelfs op het punt gestaan om weg te gaan.

Uiteindelijk kan je dat niet omdraaien. Als het voor een vrouw als een verplichting voelt d1n zal het een flop worden.

Reageren