Lieve Tooske, gisteravond heb ik een gesprek gehad met mijn ouders. Ik heb ze verteld waar ik dwars mee zit, hoe ze dingen doen en hoe dit op mij overkomt. Ik heb niet het idee gehad dat ze de hele tijd naar me luisterde, maar het was fijn gewoon mn ding te kunnen zeggen.
Ik denk dat ik dit probleem niet in een keer kan oplossen, maar ik wil het graag in stapjes doen. Ik kon niet echt meer slapen na je berichtje en heb een hoop zitten nadenken. Ik vind het moeilijk zelf deze stappen te moeten ondernemen, maar er is iemand waar ik mn verhaal misschien aan kwijt kan. Ik hoop dat hij misschien mij hiermee kan helpen.
Ik zal maar eerlijk zijn en zeggen dat toen ik je berichtje las ik in huilen uit barste. Het is misschien heel raar, maar ik heb het gevoel alsof je echt om me geeft; iemand die je nog nooit gezien hebt, iemand die je nauwelijks kent. Misschien zit ik er ver naast, maar ik denk dat ik misschien een heel klein beetje kan begrijpen hoe dit voor jou moet zijn.
Liefs Chloë

Lieve Chloe,wat fantastisch goed,dat je met je ouders praat maar laat het hier niet bij.Zeg gewoon dat ze eens een keer de tijd nemen,om echt naar je te luisteren en vertel,waar je echt mee bezig bent.Wat ik nog steeds niet begrijp is,dat je ouders niets weten over je zelf-pijniging,hoe houd je dat verborgen.Het moet je toch bergen energie kosten,om het zo te verstoppen?Daarbij ga je laat naar bed en/of je slaapt niet,dat kan toch niemand volhouden.Hoe ver wil en kun je nog gaan? Het is fijn dat je misschien iemand hebt gevonden,die je wil helpen,maar je zult tegenover hem dan wel eerlijk moeten zijn en er niet omheen draaien.Samen werken aan een oplossing en sterk in je schoenen staan.Dat je in huilen uitbarste,vind ik aan de ene kant heel erg,want het is mijn bedoeling niet geweest,aan de andere kant doet het je misschien wel goed en kan het een opluchting zijn.Natuurlijk geef ik om je,of ik je ken of niet,dat heb ik eerder al gezegd.Ik heb met je te doen,voel en leef met je mee.Je mag er zijn zoals je bent,ik zou het alleen ontzettend fijn vinden,als je nu met jezelf aan het werk gaat.Zet je angst opzij en ga ervoor! Zeker weten dat je jezelf dankbaar bent,als je stapje voor stapje meer van het leven kunt genieten,geloof me maar! Groetjes xxx

Reageren

Hoi Tooske, ik zal ze het uiteindelijk toch wel moeten vertellen, als ze het niet al door hebben. Wat ik ook niet begrijp is dat mijn ouders het niet weten. De littekens die echt zichtbaar zijn zitten er denk ik al 2 jaar. Niemand heeft hier ooit iets van gezegd. Maar laatst kwam er een vriendin van mijn zusje mee naar huis en zij zag het in 1x want ze riep gelijk emo. Het kan natuurlijk puur toeval zijn dat zij het wel zag, maar misschien dat mensen het wel weten, maar niemand het ooit tegen me heeft gezegd.
Ik weet niet of jij verder weet hoe dit werkt, maar misschien dat jij weet wanneer de kans groot is dat psychische hulp alleen niet genoeg is en je in een of ander huis terecht komt. Ik heb geen idee of je hier verstand van hebt, maar ik zou dit graag van te voren willen weten.
Liefs

Reageren

Lieve Chloe, het verbaasd me dat je vraagt,of psychische hulp alleen genoeg is,of dat je misschien ergens anders terecht komt.Ik heb hier natuurlijk geen verstand van want ik ben geen arts of psychiater.Mijn eigen ervaring is,dat je eerst naar je huisarts moet.Hij/zij zal je doorverwijzen naar een goede hulpverlener,(psycholoog,maatschappelijk werkster,psychiater)Na een paar gesprekken wordt gekeken,of je poli-klinisch behandeld wodrt of dat je word opgenomen in een psychiatrisch ziekenhuis.Ik werd al snel opgenomen,iets,wat ik niet zo prettig vond,maar vanaf de eerste week vond ik het prima.Je woont met leeftijd-genoten,soms een paar ouderen of jongeren in een groep en volgt verschillende therapien,waaronder PMT,assertiviteit,handenarbeid,houtbewerking,schilderen.Het is best wel pittig maar goed te doen en elke dag leer je weer wat bij.Vaak kun je ook wel leuke dingen met je groep doen,soms is het dik lachen en soms ook huilen.Ik denk, dat dit best iets voor jou zou kunnen zijn.Werken in een groep en er samen voor te gaan.In mijn groep was het altijd;to be or not to be; Misschien kun je met googlen op internet hierover wat meer te weten komen!Laat horen,wat je van plan bent,sterkte! xx

Reageren

Hoi Chloe, waar ben je nu,of heb ik teveel geschreven? Groet xx

Reageren

Hoi Tooske, ik heb nog steeds niks ondernomen. Ik baal er wel een beetje van. Morgen ga ik naar een vriend toe en ik hoop dat ik het dan kan vertellen. Ik vind het gewoon heel moeilijk maar ook heel raar om het te vertellen, omdat niemand er vanaf weet en waarschijnlijk niemand ook echt zoiets van me denkt, want ik laat die kant van mezelf nooit zien. Liefs

Reageren

Laat die vriend dan dit topic lezen. Dat maakt het makkelijker voor jou om dan aan te vullen met wat je allemaal nog meer wilt vertellen. Succes!

Reageren

Hoi Tooske, ik heb geen idee of je dit nog wilt lezen en of je wilt reageren, maar dat begrijp ik.
Ik heb het geprobeerd iemand te vertellen, maar steeds als ik het wil vertellen , zit er iets dat me tegenhoud.
Ik weet dat ik het niet lang meer verborgen kan houden en dat mensen t zullen zien. Hier zal ik dan maar op wachten.
Ik begrijp het als je niet meer reageert, maar ik wil nog wel even zeggen dat ik het meer dan fijn vond alles wat ik wilde even kwijt te kunnen en dat het me spijt dat ik zoveel heb gezegd, dit forum ging helemaal niet over mij. Liefs

Reageren

Hallo Chloë,
Hoe bedoel je ‘dit forum ging helemaal niet over mij’?!

Reageren

Tooske vroeg of iemand kon helpen, niet ik.

Reageren

Lieve Chloe, ik heb je gemist en me best wel zorgen gemaakt.Ik dacht dat je het intussen aan een goede vriend verteld had en dat je bezig was met het werken aan een oplossing.Jammer,dat je het nog steeds niet onder ogen kunt zien,dat het zo niet door kan gaan.Waarom wil je wachten tot iemand het ziet en neem je niet zelf het heft in handen? Natuurlijk is dit niet gemakkelijk,maar je doet het dan wel zelf en je zult dan later zeker trots op jezelf zijn.Wat bedoel je trouwens met: dit forum ging niet over jou?? Ben je iemand anders aan het beschermen,praat je over iemand anders en ben je helemaal niet met jezelf bezig? Ik hoop toch echt, dat je eerlijk bent.Je weet dat je altijd bij me terecht kunt en ik hoop dan ook gauw iets te horen.Groet xx

Reageren

Hoi Tooske, wat ik bedoel is dat jij dit gesprek begonnen bent met de vraag of iemand jou misschien kon helpen en toen ben ik je met mijn verhaal lastig gaan vallen i.p.v. dat iemand het over jou is gaan hebben.

Reageren

Hoi Chloe, waarom voel jij je toch steeds zo schuldig over alles.Ik weet niet meer,war jij mee bezig bent en ik geloof,dat het beter is om deze correspondentie te stoppen Ook al ben ik begonnen, dat wil niet zeggen dat we het ook niet over jou kunnen hebben,tenslotte hebben/hadden we bieden dezelfde problemen en wik ik je gewoon helpen, met de ervaringen die ik had. Maar goed, blijkbaar levert dit niets op,omdat ik het idee heb,dat je eigenlijk niets wilt.Jammer,echt jammer ik heb het toch goed met je voor en wilde je echt graag helpen. Ik wens je veel,heel veel sterkte toe. Liefs xx

Reageren

Hoi Tooske, Ik snap wat je bedoeld. Ik ga mn best doen om alles anders aan te pakken. Ik weet niet of je het wilt, maar ik beloof je dat ik het laat weten als ik iets heb ondernomen. Liefs Chloë

Reageren

Lieve Chloe, Ik hoop echt,dat je me op de hoogte houdt,want ik wil je niet in de steek laten,integendeel! Zoek aub.hulp!! Nogmaals sterkte en misschien tot ziens.Liefs xx

Reageren