ik schrijf dit omdat niemand mij begrijpt
toen ik 18 was ben ik geslaagd voor mijn school examen de leraar gaf mij een voldoende omdat ik altijd mijn best deed op school want als ik nog een onvoldoende zou halen was ik gezakt
ik wou graag dierenarts worden of bloemiste maar mijn nivo lag te laag ik kon dus niet verder leren en was daar boos en verdrietig om
toen ik 19 was wou ik mijn rijbewijs gaan halen
ik heb toen 7keer over min theorie gedaan die was toen nog 3 jaar geldig heb toen in drie jaar tijd gelest en 4 keer afgereden bij mijn laatste afrijden zei de eximinator je kan niet rijden want je schakelt niet goed daar heeft de rijinstructeur en de 3 andere eximinators nooit wat over gezegd ik moest toen een mediche test afleggen en die kerel zei automaat hij wist een rij school en daar kosten de lessen moest er tien doen 100 gulden
ik vond een andere rij school en die was 60 gulden
en ben daar toen gaan lessen
na tien lessen moest ik weer een test afleggen bij de zelfde man na de les zei hij ik heb slecht nieuws je mag niet meer rijden want ik had niet naar hem geluisterd kwa rijschool
hij zei je mag de eerste 3jaar geen exames afleggen
ik was woedend en heel verdrietig want idereen die ik ken slagen allemaal voor hun rijbewijs
en nu zoveel jaren later ben ik er nog steeds woedend om en verdrietig ben nu 11 jaar later en wil zo graag mijn rijbewijs halen maar kan het niet betalen
mijn man heeft hem van onse baas gekregen
ik heb het ook al zo vaak gevraagd en dan zeggen ze altijd nee jij mag niet
want je bent te klein om op de bussen te rijden
ik werk daar en ben de enigste vrouw
werk in het groen en mag ook niet met machines werken ik krijg na maten ik ouder word het gevoel dat ik niks kan en dat ik voor alles wat ik gedaan heb gefaald heb en neiemand begrijpt mij zelfs mijn man ouders en zussen niet die zeggen elke keer je hebt niet gefaald want ke werkt en heb twee mooie kids
maar als ik dan mijn kinderen naar school breng zie je iedere ouder met hun auto en ik moest altijd met openbaar vervoer en als mijn man werkt kan ik nergens heen want je bent altijd afhankelijk van andere en daar word ik dan boos om
heb zelf een tijd een brommobiel gehad maar die moest ik verkopen omdat mijn man zijn rijbewijs had gehaald want geld hadden we niet voor een auto dus dat ben ik ook al kwijt
ik heb soms nog het gevoel dat ik gewoon niks kan en ik altijd alles moet op geven voor andere ik heb altijd op speciale scholen gezeten en heb een lichte beperking en werk ook bij een siciale werk voor ziening mijn dochter zit ook op een speciale school en ik ben best bang dat ze net zo veel te verduren krijgt als ik maar ik hoop het niet
mijn zoon doet het heel goed op school en maakt hele moeilijke sommen en soms komt hij naar mij toe als hij huiswerk heeft en dan word ik verdrietig omdat ik het zelf niet weet en kan hem dus niet helpen heb ook geen vriendinnen waar ik mee kan praten dus hoop dat dit een beetje helpt van zonnetje

wat een mooi naam heb je gekozen ; – ) Zonnetje…..
als ik jouw relaas lees, ben je meer een Maantje ; – )

weet je, er is een gezegde: ” tel wat je hebt, niet wat je mist”
in jouw geval is het helemaal waar, je klaagt over alles wat niet lukt en wat je niet kan, maar je leeft, bent gezond en je hebt een man en kinderen.
je hebt dus niet veel geld en geen rijbewijs….. ja, dat is inderdaad jammer, maar velen zullen je toch benijden.
je kan niet zo goed leren en hebt een kind op speciaal onderwijs, ook dat zijn tegenslagen, maar goed mee te leven.
maak er gewoon het beste van, geniet van de dingen die je allemaal wel kan!
als je gezond bent heb je honderd wensen, als je ziek bent maar eentje,
misschien moet je daar dan maar aan denken.
geniet van je man en kinderen, probeer contact te maken op een hobbyclub, ook op Internet zijn aan aantal leuke forums.
groetjes, Brenda

Reageren

Ik lees ook dat ze een knokker is, een fighter die iets van haar leven wil maken en niet opgeeft. Wees realistisch maar ga altijd voor je droom! Ga zo door!

Reageren