Beste,

Afgelopen week ik ben erg depressief, apatisch en suïcidaal, daarnaast kamp ik al meer dan een halfjaar met ernstige boulimia.

Ik heb nog geen gepaste hulp gekregen, maar ik weet ook niet hoe ik geholpen kan worden. Want ik ben echt op. Ik zit momenteel te zweven tussen leven en dood. Ik leef nu alleen nog maar voor mijn familie, ik wil hun harten niet breken. Maar het lijden is voor het moment ondragelijk.

Heeft u tips?

Je zou op 113.nl kunnen kijken. Daarnaast zou je naar de praktijkondersteuner GGZ bij de huisarts kunnen gaan.

Reageren

Er is ook een steunend forum dat je vindt door ‘samen verder’ in te tikken. Het is voor mensen die worstelen en zich zo voelen als jij je voelt. Het is niet bedoeld om je te helpen dood te gaan, maar je te steunen bij wat je ook meemaakt.

Je huisarts kan je ook snel doorverwijzen voor acute hulp, bij de crisisdienst. Vaak al binnen een dag. Daar helpen ze je vaak met wat fijne gesprekken aan houvast en de juiste vervolgzorg. Opname doen ze niet, tenzij je er zelf om vraagt of psychotisch bent.

Heel veel sterkte en rust toegewenst!

Reageren

Zeker hulp zoeken. Soms zijn er wachtlijsten. Dan in de tussentijd misschien naar praktijkondersteuner bij huisarts. Op proud2bme kan je ervaringverhalen lezen, chatten met ervaringsdeskundige of professional en kan je tips vinden over behandelingen. Soms kan je het af met gesprekken. Soms kan een opname nodig zijn.

Belangrijk bij een eetstoornis is zorgen voor een combinatie van complexe koolhydraten, eiwitten, vetten en vezels bij elk eetmoment. Dan  voel je je bij de juiste hoeveelheid verzadigd. Bepaalde voedingssupplementen kunnen helpen ondersteunen om allerlei neurotransmitters aan te maken. Zelf baat bij onder andere 5htp. Maar denk ook aan stofjes als vitamine B  en D en magnesium. En mensen met een eetstoornis hebben vaak een tekort aan zink. Zou ook zorgen dat je genoeg naar buiten gaat, om zonlicht op te vangen. Helpt ook de neurotransmitters en je humeur.

Reageren

Bedankt voor jullie tips! Maar ik denk dat ik niet dat ik geholpen kan worden. Ik wilde een nembutal (euthanasiepil) bestellen, maar het kost bijna 400 euro, en dat heb ik momenteel niet. Ik ben altijd al heel bang geweest van de dood, maar nu verlang ik daar naar als nooit tevoren. Ik ben allang dood vanbinnen, enkel mijn lichaam is nog in leven. Ik heb nergens energie meer voor, zelfs dit bericht tippen kost me veel energie.

Reageren

Het kost me teveel moeite & dit is mijn leven. Ik vind dat ik het recht heb om daarover te beslissen. Ik ga misschien het eerst met mijn moeder bespreken, maar als het niet lukt om die stap te zetten, ga ik wel een mooie afscheid video maken.

Reageren

Heb je al heel lang psychologische begeleiding bij jouw depressie? Weten mensen in jouw omgeving hoe zwaar je het hebt? Het klinkt alsof je het volledig hebt opgegeven, en dat is jouw goed recht.

Zelfmoord vanuit een behandelbaar probleem is wel wat definitief. Maar je zult vast alle hulp daarbij al hebben geaccepteerd en daarom denken dat jij niet te helpen bent.

Is er echt geen enkel stemmetje in jou dat twijfelt, en misschien nog een handreiking wil aannemen?

Heel veel sterkte voor nu!

Reageren

Mijn omgeving weet niet “hoe” zwaar ik het heb. Ik ben normaal een extravert persoon, maar nu wil ik niemand zien en bij niemand zijn.

Behalve 10 sessies met de psychologe en 1 jaar antidepressiva, heb ik anders geen ander begeleiding. Maar ik ben me hoop in hulpverlening kwijt. Ik ben amper 21, maar sta hier helemaal alleen voor, en is altijd al zo geweest. Dit maakt mij ook kapot. Ik krijg van nergens een duwtje. Ik moet het maar allemaal zelf doen. En dat doe ik ook, maar ik krijg geen steun. En op een gegeven moment wordt je teveel. Ik zie geen toekomst meer. Ik wil niet opgenomen worden, en heb ook geen zin meer in psychiaters of psycholgen.

Reageren

Ik wil het nog een kans geven, maar ik ben ook niet van staal gemaakt.

Ik durf niet naar de huisarts meer te gaan, omdat ik niet wil liegen maar wil ook niet dat hij iets onderneemt waar ik niet vrolijk van zal worden..

Reageren

Ik ben wel naar de huisarts gegaan en heb gelukkig meteen goede hulp gekregen. Wat een lieve zorgzame mensen bij zo’n crisisdienst.. Jij zit nu op de bodem en alleen kom je daar bijna niet meer uit. Dood gaan kan altijd nog, maar je leven is best kostbaar, dan wil je het wel 200% zeker weten dat het nooit meer anders wordt.

ik heb nooit een opname gehad ondanks mijn behoefte aan eeuwige rust, zelfs medicatie daarvoor is nooit ingenomen, want dat doen ze echt niet tenzij je psychotisch bent en volledig uit de realiteit. Jij hebt de regie en bepaalt wat je nodig hebt, zij helpen alleen maar..

Je kunt ook chatten met 113, hoewel het daar toeval is of je de juiste treft, moet je dat niet weerhouden! Er zitten goede hulpverleners bij, dus zonder klik gewoon nog een keer proberen…Bellen kan ook. Ze bieden daar ook anonieme hulp bij deze gedachten.

Kijk voor de lol anders ook eens op ‘samen verder’. Daar kampen heel veel mensen met jouw klachten. Daar kun je veel mensen hulp en steun vragen. En alle beetjes helpen!

Je bent nog aan de start van je leven, geef het ajb nog een kans…..

wees zo duidelijk mogelijk (als je hulp aanneemt) over hoe dit zo is gekomen en wat je nu nodig hebt. Mensen kunnen je nog verbazen, om jouw welzijn geven..

Weet je al wat je nu nodig hebt als je het nog wat tijd geeft?

Heel veel sterkte!

Reageren

Ik ben van België. Ik kan me niet voorstellen hoe ik van me leegte met paar stomme gesprekjes vanaf geraak..  Als je zo ernstig depressief bent lijkt dood de effectiefste oplossing. Ervoor was ik altijd van mentaliteit om mijzelf beter te maken en hulp aanvaarden etc.. Maar nu is het weg, en zit ik zodanig diep dat niemand mij zal helpen, tenzij medicatie dat mij uit mijn acute situatie kan halen. Als dat bestaat.

Reageren

Heeft het bellen van 1813 je niet kunnen helpen? Ik hoor dat ze daar wat meer geduld hebben dan hier in NL bij 113.

Een paar gesprekjes gaan je ook niet meteen helpen, want anders zat je nu niet zo ontzettend diep. Maar soms verrast iemand je, soms kan iemand een zaadje van hoop planten door heeeeel goed te luisteren. En soms ook niet, en moet je weer een drempel over en het nog eens proberen.

De chat van 1813 kun je ook proberen? Hoewel die wel heel beperkt open is. En tele onthaal kun je ook mee chatten.

Qua medicatie is er van alles dat kan helpen, ligt er aan wat voor type depressie je hebt. Je hebt meer activerende antidepressiva of juist die meer rust geeft. En dan is er ook nog een heel scala.

Nadeel alleen is dat ze:

1. best wat tijd vragen voordat ze goed gaan werken. (Op welbutrin na, die werkt soms heel snel, maar is vooral activerend. Dus niet handig als je al onrustig bent. Een vriendin heeft het voor depressie met adhd en boulimia)

2. Bij jonge mensen kan antidepressiva juist doodsgedachten versterken. Dat is een groot nadeel.

3. Antidepressiva schijnt beter te werken mèt ook gesprekken.

Ik zelf heb ergens geluk: door onbehandelbare pijn krijg ik oxycodon. Dat werkt bij mij in een uur op mijn stemming en daardoor heb ik dan wat lucht. Maar zonder gesprekken zou ik er niet uit komen. En bovendien is ernstige pijn nou juist de reden om zo somber te zijn.

Wat denk jij wat het beste is voor jezelf?

Hoe denk je dat het komt dat je nu op de bodem bent beland?

Reageren

Ik durf niet te bellen, drempel is nogal hoog. Heb geen idee hoe dat gekomen is. Heb int verleden zoveel shit meegemaakt dat ik er een boek over kan schrijven. Maar ben altijd al een type geweest dat alles een beetje weglachte. Had niet veel nodig om van iets te kunnen genieten.  Vorig jaar toen me depressie begon denk ik dat het misshien deels met faalangst en laag zelfbeeld te maken had. Maar hoe dat ik in een paar weken zo diep ben geraakt dat ik geen uitweg meer zie, dat weet ik niet. Ik weet alleen dat het nu of nooit is.  Eerst beginnen met hevige moodswings, en nu dit.

Reageren

Ik neem nu al bijna 1 jaar escitalopram

Reageren

Dan heeft de huidige medicatie duidelijk geen zin, of is te laag gedoseerd of beter een andere dan. Meestal is er wel een of meerdere aanleidingen voor dat het in een paar weken naar beneden keldert. Je beschrijft nl goed een spiraal die best steil naar beneden gaat.

Dan kom je (zeggen ze…) in een tunnelvisie dat dood gaan ook de enige mogelijkheid is of lijkt. Ik begrijp dat heel erg goed. En je hebt ook gelijk dat alles opgelost is als je deze keuze zou maken, en het niet zou mislukken. Maar het feit dat iets in jou toch nog jouw wanhoop op dit forum plaatst, zegt me dat er een deel in jou een klein beetje twijfelt of er nog hulp mogelijk is die je nu misschien niet ziet. Ergens zit nog vechtlust, een meid die ondanks alles niet al eerder heeft opgegeven.

Om heel eerlijk te zijn, heb ik ook een paar keer op de bodem gezeten. Kort geleden nog. En het enige dat mij hielp was even weg gaan. Niet in een opname, want dan zou ik juist op mijn bek gaan (sorry voor hoe ik het zeg). Een opname is me in die tunnelvisie wel eens voorgesteld. Maar In plaats daarvan ging ik dan een week alleen weg op vakantie, om echt even uit de situatie te zijn en andere indrukken op te doen. Dat lukte altijd! Echt raar hoe een point of no return ook aan je huidige situatie gerelateerd kan zijn…

wat houd je tegen om 1813 te bellen? Het komt niet op de telefoonrekening en is anoniem. Ik weet niet of ze jou beter kunnen helpen, maar dat er IETS MOET GEBEUREN 😉 dat maak je heel goed duidelijk!

 

Reageren