Hi lezer,

Mijn naam is Luc (niet mijn echte naam) ik ben momenteel 19 jaar oud, en zit nu in het 3e van mijn 4 jaar durende MBO opleiding. Sinds een jaar of 3/4 is het zo dat ik nogal vage klachten/gedachtes heb.

Het begon allemaal toen ik van de middelbare school afging. Ik had super veel vrienden, had wekelijks wel een verjaardag waarvoor ik was uitgenodigd. Je zou kunnen zeggen dat ik toen die tijd vrij populair was. Toen ik van de middelbare school afging, en ik net als al mijn andere vrienden naar het voortgezet onderwijs ging. Begon de ellende, ik heb altijd al gehad dat ik het moeilijk vindt om nieuwe mensen te ontmoeten en met mensen te praten. Ik word er altijd super onzeker van. Altijd vraag ik me af, wat vinden ze van me? Valt het ze erg op dat ik slis of niet? Ben ik wel te verstaan? Keek ik niet raar/dom toen ik tegen hem/haar sprak, wat zouden ze vinden van de kleding die ik aan heb? Vinden ze me wel aardig vinden?

Helaas begon ik mijn vrienden die ik op de middelbare had niet tot nauwelijks meer te zien. Ook hun hadden natuurlijk nieuwe vrienden gemaakt waar ze mee afspraken. Nu besef ik me dat ik er heel veel moeite mee heb gehad dat de mensen met wie ik het toen die tijd zo goed kon vinden, mij bij wijze van niet eens meer aankijken.

Regelmatig vraag ik me af of ik nog wel zo zin heb in het leven zoals die nu zo is, ”kan ik er niet beter mee stoppen?” Maar zodra ik dat in mijn hoofd haal, zet ik altijd direct een knop om.

Ik zal nu even al mijn klachten of de (vage) gedachtes die ik heb op een rijtje zetten:

– Als ik bijvoorbeeld (alleen) naar de supermarkt ga, of krijg ik altijd standaard een soort vage waas voor mijn ogen. Ik zie alles ineens heel slecht, kan me niet meer concentreren, alle prikkels die ik binnen krijg kan ik me niet goed verwerken.
– Ik heb het gevoel dat ik overal waar ik ben of kom aangekeken of uitgelachen wordt.
– Regelmatig futloos en moe
– De angst om met (nieuwe) mensen te praten, zelf met goede vrienden of familie
– Spontaan ontzettend veel honger hebben of ineens totaal geen trek hebben.
– Geen plezier meer hebben in de dingen waar ik (vroeger) zoveel plezier in had.
– Moeite om in één grote groep te zijn.

Daarbij zit dagelijks gemiddeld zeker wel 8 uur op mijn laptop, omdat dat voor mij een plek is waar ik mijn geheel veilig voel. (klinkt heel dramatisch, maar het is wel zo)

Ik vraag me dus af of ik mogelijk lijd aan een depressie? of Psychose? Ben ik ziek? Moet ik met iemand hierover praten? Zodra ik namelijk één stap buiten de deur zet doe ik altijd alsof er niks aan de hand is (althans dat probeer ik)

Ik hoor heel erg graag of iemand het zelfde heeft of heeft meegemaakt? Alvast bedankt voor het lezen van mijn verhaal, voor vragen of onduidelijkheden? Laat het me weten. Ik hoop dat het tot zover helder is.

Kleine update: Daarbij heb ik altijd als ik met andere aan het praten met ontzettend koude en natte handen. Zweet ik ook super snel.

& denk ik over van alles na. Waar een “normaal” mensen niet zo 1,2,3 overna denkt. Ik vraag mij bijvoorbeeld af, waarom een boek nou eigenlijk “boek” heet, maar ook denk ik er nu al overna van stel ik zou die en die tegenkomen. Wat ga ik dan zeggen, welke “grap” ga ok maken. Wat ga ik antwoorden als zij dit en dit zegt. Ik denk bij wijze van hele gesprekken al dagen of zelfs weken van de te voren uit.

Hopelijk heeft dit hier mogelijk ook bij een depressie of iets te maken? Ik weet het gewoon allemaal niet meer.

Reageren

Misschien is het goed als je hierover een keer met een psycholoog praat. Vraag aan de huisarts een verwijzing

Reageren