Sinds ik me kan herinneren praat ik al veel. Ik ben niet verlegen, maar ook weer niet het luidruchtige aanwezige type. Voor buitenstaanders kan ik soms wat introvert over komen, maar bij mijn vrienden kan ik niet ophouden met kletsen.

Nu ik wat ouder ben, zelf bewuster, betrap ik mezelf er op dat ik in mijn hoofd iets bedenk en al een heel verhaal construeer die ik vervolgens héél graag wil vertellen en vervolgens móet ik het kwijt. Ook al staat er niemand voor open. Het heeft vaak genoeg geleid tot gekke situaties waarin niemand naar me luistert en ik dus wel aan het kwebbelen ben. Mijn vrienden vinden het schattig, maar ik wordt vaak niet serieus genomen hierdoor. Mensen praten ook veel door mij heen, soms leidt dit er toe dat ik gewoon opnieuw begin (tot grote ergernis van mijn omgeving..).

Ik raak ook helemaal ‘verdwaald’ in mijn eigen verhaal, ik kan details slecht onderscheiden van hoofdzaak of het moraal van het verhaal. Ik leg dan uit wat iemand dan aan had, of onderlinge relaties van mensen (de broer van de ex van de tante van…) wat het voor de luisteraar heel moeilijk wordt om de aandacht er bij te houden.

Schrijven gaat ook op deze manier, waarschijnlijk had ik mijn ‘probleempje’ ook veel concreter kunnen formuleren. Maar het lukt me niet..
Vaak zie of hoor ik pas dat ik het weer doe, wanneer ik de gezichten van andere mensen zie. En toch kan ik mijn verhaal dan niet afkappen. Soms deed ik het wel, opeens gewoon stoppen, maar dat liet dan een chagrijnig gevoel bij mij achter.

Heeft iemand hier ook last van? Valt het ergens aan te herleiden? Maar het belangrijkste nog.. wat kan ik er aan doen??

ik wilde er nog aan toevoegen dat ik wel heel goed kan luisteren, vrienden komen vaak naar me toe met problemen enzo. en ze vertellen me ook dat ze het fijn vinden om hun eigen verhaal te doen omdat ik goed luister. Het is dus niet alleen ‘ik ik ik’, alleen wanneer ik praat dan blijf ik maar praten. Zodra ik praat vertel ik mijn verhaal heeel omslachtig. Een vriendin merkte al eens op dat ik tijdens het praten mijn gedachten op orde krijg, dus een soort hard op nadenken.

Reageren