Vraag voor Neurologen en Internisten:
2005 Meisje 3jaar. Lyme fase 3/4 . Behandeld met Amoxicicline en 3 weken intrafuneus Rocephin in 2005. 2 jaar herstel, meer moe dan leeftijdgenoten.
Nu 2015, 36 km fietsen naar school. Vrij drastische lichaamsgewicht afname. Andere oorzaken uitgesloten middels bloedonderzoek en MRI-hoofd. O.a. NOA-eetstoornis vastgesteld (ze heeft al die tijd ook goed gegeten. Behalve toen haar gewicht onder BMI-waarde 15 kwam, toen verrminderde haar eetlust. Ze wordt nu ook door de arts omschreven als een a-typiese-eetstoornispatient)
Zoals ik het als moeder ervaren heb, was er eerst de gewichtsafname en daarna pas de eetstoornis.
Mijn vraag is; kan grote lichamelijke inspanning te veel zijn voor deze ex-lyme-patient? Kan gewichtsafname veroorzaakt zijn doordat dit lichaam/brein langzamer hersteld van inspanning dan niet-ex-lyme patienten (i.d.g. Andere pubers)?
Zijn er al meer ex-lyme-patienten bekend waarbij intensieve inspanning heeft geleid tot gewichtsafname?

[quote]Zoals ik het als moeder ervaren heb, was er eerst de gewichtsafname en daarna pas de eetstoornis.[/quote] dit is nog maar de grote vraag. Ik denk toch dat de eetstoornis er eerder was, maar goed is verhult. Het duurt vaak jaren voordat de directe omgeving in de gaten heeft dat er iets niet goed gaat. Meestal is dat dan het enorme gewichtsverlies.
Ik zie geen direct verband tussen Lyme en de gewichtsafname.

Reageren