Toen ik zestien jaar was voelde ik veel meer voor vrouwen dan voor mannen,maar dat speelde zich af in de zestiger jaren.Ik durfde er met niemand over te praten omdat dit niet normaal was en ik zeker wist,dat m,n ouders me zouden opsluiten en voor gek zouden verklaren.Vele,vele jaren heb ik dit voor me gehouden,ben netjes met een man getrouwd,kreeg geen kinderen en hoe ouder ik werd,hoe meer ik weer naar een vrouw verlangde.Ik ben nu een zestig plusser,nog steeds met een man getrouwd en weet zeker,dat ik nooit in dit leven gelukkig zal worden.Ik houd van m,n man,zal het hem nooit vertellen,maar mijn leven is geleefd.Wat zou men mij aanraden?Help!

Dat is een dilemma. Vervelend voor je dat je zolang in jezelf “opgesloten” zat. De vraag is wat je zelf nu het liefst zou willen en of je voor jezelf nog andere mogelijkheden ziet.

Reageren

Ik snap dat je toen die tijd bang was voor je ouders en het dan voor je hebt gehouden. Maar toch zou het veel beter zijn geweest het te vertellen, bijvoorbeeld wanneer je uit huis was.

Maar natuurlijk heb je daar nu niets meer aan. Dan moet je er goed over nadenken wat je zelf wilt. Of dat je bij jouw man wilt blijven of dat je toch nog een vrouw op wilt zoeken.

Reageren