hallo,

Ook ik heb al jaren het gevoel een vrouw te willen worden, al vanaf mijn 7e levensjaar staat dat idee in mijn hoofd, en ieder jaar wat ik ouder werd, isnook dat gevoel versterkt… Ik heb meerdere (bijna slecht afgelopen) depressies gehad omtrent mijn geslacht, en be nu voor het eerst, 11 jaar later (ben nu 18) serieus aan het nadenken over een operatie… Alleen ben ik bang dat ik later in mijn leven erge spijt ga krijgen van mijn keuze, zowel als ik het doe, en als ik het niet doe… Er is een punt waarop je niet meer zo makkelijk veranderen kan, maar ik weet ooj dat een operatie onomkeerbaar is. Ik wil het, en wil het tegelijkertijd ook niet. Maar ik weet zeker dat ik niet verder door het leven ga met het gevoel wat ik nu altijd heb… Want dat is echt om te huilen…

 

Ik weet dat je als eerste stap naar je huisarts moet, maar ik vind het erg eng ivm hun meningen enzo… Ik ben bang om mensen te verloverl als ik ze mijn verhaal vertel.

 

Ik deed van jongs af aan altijd al jurken aan, of makeup op. Ik weet zeker dat ik geen homo, of bisexueel ben… Sterker nog, ik heb een hekel gekregen aan jongens omdat ik constant het gevoel jeb opgesloten te zitten, ik leef het leven van een ander persoon, en niet die van mezelf… En dat is erg frustrerend.

 

Ik hoop dat er adviezen zijn, of iemand die kan helpen?

Alvast bedankt!!

Allereerst super tof dat je op jouw leeftijd er al voor uitkomt dat je anders wilt zijn. Ik heb op vroege leeftijd een keuze moeten maken . Ik gebruikte namelijk experimentele medicijnen waardoor vrouwelijke eigenschappen werden gestimuleerd. op mijn 15e kreeg ik daardoor als jongen borstgroei en die borsten die ik eigenlijk niet zo erg vond moesten verwijderd worden. Wat ik je als advies kan geven is dat door hormonen en fysieke eigenschappen de drang naar het andere geslacht willen zijn vermindert. Het blijft voor mij nog wel een ding doordat ik erg de dwang voelde tot een bepaald rollen patroon te moeten horen en dus geen eigen keuze daarin heb kunnen maken. maak daarom de keuze  pas als je er zelf aan toe bent en laat de omgeving voor wat het is ook al is het moeilijk. Succes met de keuze voor wie je wil zijn en praat er vooral over.

Reageren

Ik begrijp je helemaal.  Ik ben ook een jongen maar wil ook graag een meisje zijn. Mocht van mijn moeder op 11 jarige mijn haren langer laten groeien en vond het chillen als mensen dachten dat ik een meisje was. Mocht make up kopen en werd stiekem opgemaakt door een vriendin die mij als meisje zag. We zijn nog steeds close. Ben nu 14 jaar en gebruik pubertijd remmers. Maar merk ook dat mensen die mij kennen echt raar reageren op mijn meisjes look. Heb mijzelf Femke genoemd en wil gewoon mijzelf zijn . Ik wil een meisjs zijn en ga er voor

Reageren

Ik noem mijzelf Femke omdat ik al vanaf mijn 12 e zeker weet dat ik een meisje wilde zijn. Mocht van mijn moeder mijn haren langer laten groeien waardoor mensen die mij niet kenden vaak dachten dat ik een meisje was. Vond dat echt geweldig. Had eigenlijk alleen vriendinnetjes die mij ook als meisje zagen en behandelden. Stiekem kreeg ik van hen kleding en maakten ze mij op. Nu ik in mijn pubertijd gekomen ben mocht ik na overleg met mijn ouders na de huisarts doe mij doorverwees naar een gender onderzoekscentrum waarna ik pubertijds remmers en uiteindelijk oestrogeen hormonen medicatie kreeg. Durf mijzelfcnog niet te laten opereren maar leef als mijzelf al heeft dat wel sociale contacten gekost. Maar ik ga ervoor. Ben benieuwd hoe het nu wat jaren later met jullie is? Liefs Femke

Reageren