Beste,

 

Ik ben sinds zo’n 3 jaar bevriend met iemand die ik heb leren kennen op school. In de eerste paar maanden ging dit allemaal erg goed, we spraken af en deden allerlei leuke dingen. Na verloop van tijd begonnen we een vertrouwensband op te bouwen en bespraken we veel serieuze en kwetsbare dingen met elkaar. Met de opbouw van deze vertrouwensband ontstond enerzijds een angst om hem kwijt te raken als vriend en anderzijds een steeds groter verwachtingspatroon. Ik begon de lat steeds hoger te leggen en mensen in mijn omgeving zeggen dat de lat die ik voor hem leg niet haalbaar is. We hebben vrij regelmatig ruzie, omdat van alles me onzeker kan maken binnen deze vriendschap: traag reageren op appjes, hij die afspreekt met andere vrienden (jaloerse gevoelens bij me) en het niet geven van bevestiging. Ik heb al aardig vaak aangegeven dat ik hier moeite mee heb en ben hiervoor ook in behandeling geweest bij een psycholoog, maar dit heeft nog niet echt geholpen.

 

Ik pieker veel over de vriendschap, maar ik hecht er erg veel waarde aan dus wil het niet afkappen. Het maakt me erg onzeker en soms boos dat hij niet verandert naar mijn verwachtingspatroon (wat misschien niet realistisch is). Kan iemand me alsjeblieft hiermee helpen… Het lukt me niet echt om hem te accepteren en weet niet hoe ik dit wel kan doen.

 

Teun

De een heeft meer last van verlatingsangst en de ander van bindingsangst. Het lijkt er op dat je last hebt van verlatingsangst. Daar kan je hulp bij zoeken. Ik denk dan bijvoorbeeld aan familieopstellingen. Door dat te doen, in een groep of met behulp van poppetjes verandert er wat in de energie en daardoor werkt het sneller dan alleen praten. En ook kijken wat je zelf nog kan doen. In de tijd dat hij niet reageert iets heel anders doen. Dan kan je ook weer andere mensen ontmoeten, waardoor je niet afhankelijk bent van dat ene contact.

Reageren

Ik snap niet precies wat u bedoelt met familieopstellingen? En weet u hoe ik hem beter kan accepteren zoals hij is?

Reageren