Ik ben sinds 6 november gaan afbouwen vanaf 20mg. Ik had zeer heftige bijwerkingen bij opstarten van Prozac en werd enorm suïcidaal en depressiever dus besloot ik na iets langer dan een half jaar te stoppen. Ik bouwde het in twee/drie weken af. Ben nu ongeveer 2 weken gestopt.
Heb geen last meer van misselijkheid, angst en nachtzweten.
Wel krijg ik nog vlagen duizeligheid alsof ik bijna flauwval en voel me niet aanwezig.
Alles voelt heel raar om mij heen. Alsof ik er niet bij hoor.
Hoelang duurt deze rare duizeligheid nog? Ongeveer?
En kan Cinarrizine helpen? En kan het zijn dat ik nu duizeliger ben omdat ik ook nu ongesteld ben?

Je hebt toch iets te snel afgebouwd. Maar daar is nu niets meer aan te doen.
Ik kan helaas niet zeggen hoelang je van deze klachten last zult gaan hebben. Of Cinnarizine helpt tegen de duizeligheid is nog maar de vraag. Je kunt het uitproberen.
Het kan wel zijn dat je nu meer last hebt van de duizeligheid door de menstruatie.

Reageren

Oh mijn psychiater wilde zelfs dat ik cold turkey ging stoppen maar dat wilde ik niet.
Dank je voor je antwoord Tandor!

Reageren

Gelukkig was je dan verstandiger dan je psychiater……..
Laat over een paar dagen even weten hoe het met je gaat.

Reageren

Het klinkt inderdaad als Withdawal (ontwennings) syndroom, waar Prozac (fluoxetine) overigens veel minder berucht om is dan Paroxetine en Venlafaxine.
Het wordt soms zelfs als hulpmiddel gebruikt om deze SSRI’s af te bouwen.

Toch zijn er ook van Prozac gevallen bekend waarbij mensen ook heel langzaam, met de 5-10% regel moeten afbouwen om niet ziek te worden.

Als je binnen enkele weken niet beter wordt is het te overwegen om te herstarten, eerst op een lage dosis van bv. 5 mg en eventeel verhogen naar 10 mg om te kijken of de ontwenningssymtomen dan weggaan. En dan alsnog afbouwen met de druppelversie, die ook voor fluoxetine beschikbaar is.

Klaas

Reageren

Hoi Klaas,

Dank je voor je antwoord!
Ik weet dat Fluoxetine een lange halfwaardetijd heeft. De langste van de SSRI’s. Paroxetine (Paxil is de merknaam voor zo ver ik weet) de kortste.
Toen ik met Prozac begon was ik de eerste vier weken doodziek. Viel 14 kilo af van het braken en misselijk zijn. Daarna kwamen de angsten en suicidaliteit. Ik heb zelfs twee keer in een inrichting gezeten vanwege zelfmoordpoging op het spoor. En automutileren. Nu zonder prozac kan ik weer ‘normaal’ denken. Geen suïcidaliteit meer en geen automutilatie. Mijn vader is moleculair dokter en was al tegen prozac voordat ik het kreeg. Ik heb spijt dat ik niet eerder gestopt ben. Maar mijn psychiater zei dat het automutileren ‘normaal’ was en wel over ging. Ik kon het beter verbergen zei hij. Helaas geloofde ik hem, ik was zo ver heen door de prozac. Ik was niet eens zeer depressief vóór het gebruik van de SSRI. Alleen neerslachtig door chronische misselijkheid. Ik twijfel of ik een klacht ga indienen tegen hem. Hij had mij veel beter moeten ‘monitoren’ en mijn ouders had hij in moeten lichten over de risico’s. Ik was 17 toen ik begon met Prozac.
Opnieuw beginnen durf ik niet..

Reageren

Hoi Anoniem,

Zo te zien ben je al redelijk goed geinformeerd. De merknaam voor Paroxetine is in Nederland overigens “Seroxat” en in de Verengide Staten inderdaad “Paxil”.
De halfwaardetijden zijn idnerdaad een factor van invloed op de kans, ernst en duur van de ontwenningsverscijnselen, maar waarsclijnlijk niet de enige factor.

Het klinkt alsof je meteen al een adverse reactie op het opstarten kreeg, je psychiater had toen meteen al moeten beseffen dat je het middel niet verdraagt. Dit gebeurt zeker niet bij iedereen, ik merkte zelf weinig van het opstarten van Paroxetine (maar werd voor jaren doodziek na het stoppen ervan!).

Als je psychiater zegt dat automutileren “normaal” is denk ik dat deze man zelf ernstig psychisch gestoord is, en dat is helaas geen uitzondering onder psychiaters die maar al te graag hun zogenaamde “kennis” etaleren door je verslaafd proberen te maken aan deze smerige pilletjes waar ze natuurlijk geen provisie voor krijgen…

Jammer dat je toen niet naar je vader geluisterd hebt maar dat is achteraf een koe in de kont kijken… zeker als je zo jong bent en je krijgt tegenstrijdige adviezen is het bijna onmogelijk om een goede beslissing te maken.

Ik zou zeker een klacht indienen, er is niet heel veel kans dat je comensatie krijgt maar wel een teken dat je niet zomaar met je laat sollen en je laat voorliegen. Hoe meer mensen dat doen, hoe groter de kans dat ze een keer gestopt worden.
Klaas

Reageren

Hoi Klaas,

Sorry late reactie van mij.
Dank je voor je antwoord wederom.
Ik wist niets van medicijnen voor ik met prozac begon. Ik wist ook niet hoe de SSRI werkt.
Nu komt het domste van de psychiater: ik heb een hersenbeschadiging die zorgt voor een disfunctie in het braakcentrum (CTZ area). Dus chronische misselijkheid.
Ik slik serotonine ANTAGONISTEN zoals Zofran (Ondansetron). En dan geeft de psychiater mij een SSRI?! Een selectieve serotonine-heropnameremmer.
Hij dacht, laten we het serotoninegehalte VERHOGEN. De reden voor mijn depressie = de misselijkheid. Dom om dan met serotonine te gaan kloten.
Maar ik wist van niets omdat ik het nooit had gevraagd aan een arts en mijn diahnose is zo vaag. Maar een serotonine-antagonist werkt. Dus een SSRI geven is toch tegenstrijdig..

Reageren

Hoi Anoniem,

Wellicht handig om toch een”nick”naam te gebruiken dan is het duidelijker aan wie een reactie gericht is.
Zofran ken ik niet, maar het is uberhaupt van de gekken om een SSRI voor te schrijven zonder dat er gemeten is of je klachten werkelijk een gevolg zijn van te weinig serotonine in de hersenen.
En die metign bestaat niet en daarmee is het verstrekken van een SSRI per definitie een “crapshoot”.
Psychiaters werken volkomen onwetenschappelijk omdat ze zonder gedegen onderzoek zware medicatie mogen voorschrijven en dit ook op grote schaal doen, in feite omdat dat het enige is waarin ze zich kunnen onderscheiden van psychologen en andere hulpverleners.
Ook beroepen ze zich op de informatie die ze krijgen van de farmaceutische industrie, waarbij bijna alle betrokken bdrijven zich op grote schaal schuldig hebben gemaakt aan omkoping en bedrog en daar van de overheden alle kans voor krijgen omdat de regulerende isntanties niet kunnen of willen optreden en rechtsvervolging met schikkingen afgekocht wordt.

En bij toename van de klachten wordt dat meestal geweten aan “verergering van de ziekte” inplaats van de medicatie en wordt de medicatie verhoogd mwaarmee de patient hopeloos gevangen zit in een zich steeds verder sluitende viscieuze cirkel…

Ik zou in elk geval nooit meer een psychiater bezoeken en nu de tijd maar haar herstellende werk te laten doen.

Klaas

Reageren

Hoi Klaas,

Ik (anoniem dus) heet Pascalle. Ik typ voortaan m’n naam onder berichten! Inderdaad makkelijker.
Je reactie is bijna identiek aan die van mijn vader.
Mijn vader werkt in de farmaceutische industrie nu. Hij is gepromoveerd als dokter in moleculaire biologie maar besloot commercieel te gaan.
Hij werkt met de USA, China, Zwitserland en andere internationale bedrijven. Hij ‘ronselt’ (leuke woordkeuze) klanten voor producten van Bayer, AstraZeneca, Sandoz en die soorten bedrijven. Het is zeer commercieel, en de producent van Prozac (Eli Lilly) heeft een gigantische boete gekregen toen ze door bleven gaan met het aanraden van Prozac aan mensen onder de 25. Blijkbaar is dat gevaarlijk, ivm met zelfmoordgevaar. Mijn vader heeft tijdens z’n studies geleerd dat het menselijk brein té moeilijk is te begrijpen laat staan aan te passen met middeltjes als SSRI’s.
Maar helaas voor mij te laat nu, ik heb de ellende toch gehad. Ik vertrouwde de psychiater; zeer domme fout geweest.
Maar ik lees bij jouw reacties tussen de regels door dat je niet zo’n grote fan bent van psychiaters.
En je weet aardig wat van medicijnen. Werk je in de zorg (als dokter)?
En wat was jouw nare ervaring met deze categorie medicatie? (Als je het wilt delen tenminste)

Pascalle

Reageren

Is het trouwens normaal dat ik elke dag huil? Ik kan het gewoon niet laten. Ik heb wel heel wat te verwerken qua de periode aan Prozac en het totaal verliezen van mijzelf. En het accepteren van constant misselijk zijn. En waarschijnlijk heel m’n leven zo te moeten doorleven.
Is het schadelijk, of ben ik depressief? Mij krijgen ze NOOIT meer aan antidepressiva.

Reageren

Vergeet ik m’n naam onder het bovenstaande bericht te zetten, Pascalle.

Reageren

@Pascalle,

Wel merkwaardig dat je vader moleculair arts is en tegen deze middelen was maar uiteindelijk toch commercieel gegaan is… Het klopt dat deze bedrijven, zowel Lilly als GlaxoSmithKlien enorme boetes hebben gekregen, helaas zijn deze boetes nog atlijd stukken lager dan de met die pillen binnengeharkte winsten en daarmee is het voor de bedrijven fgewoon ene ingecalculeerd bedrijfsrisico geworden. Menselijkheid en respect voor mensenrechten kennen dee bedrijven blijkbaar niet.
Ik heb tenmisnte geen andere verklaring voor het moedwillig achterhouden van bruikbare afbouwschema;s en het niet willen leveren van doseringen waarmee langzaam afgebouwd kan worden. Dit heeft tienduizenden -wellicht zelfs miljoenen- mensenlevens geruineerd.

WEl beseft hij blijkbaar ook dat de werking van het brein door niemand werkelijk begrepen wordt en het suggereren dat zogenoemde defecnten “gevcorrigeerd” kunnen worden met ellerhande enge pilletjes volkomen absurd en levensgevaarlijk is.
En dat is precies het hele fundament onder de psychiatrie: complexe levensproblemen en emoties reducreren tot “stoornissen” uit een boekje die vervolgens met chemicalien “gecorrigeerd” moeten worden, waarmee het in feite een pseudospecialisme is.

JE hebt gelijk dat ik fan ben van psychiaters om bovengnoemde reden, ik ben er vanovertuigd dat ze meer kwaad doen dan goed en het hele fundament onder hun “kennis” op bedrog berust en er een uitermate onfrisse band met de farmaceutische industrie is.
Het is echter niet jouw fout om een psychiater te vertrouwen, als je huisarts je doorstuurt mocht je ervanuit gaan dat hij weet wat hij doet en ook had je morgen verwachten dat goedgeurde medicijnen veilig zijn, Helaas is de werkelijheid heel anders gebleken…

Ik ben zelf ervaringsdeskundige en doodziek geworden na het afbouwen van Paroxetine, overigens volgens het schema in de bijsluiter (Stappen van 10mg, in mijn geval dus 1 stap). Zo ziek dat ik dacht het niet te zullen overleven.

Ik werk dus niet in de zorg, in feit werk ik helemaal niet meer omdat ik langdurig arbeidsongeschikt ben geworden door dit misselijke middel, dat ook mij onder het mom van “medicijn” werd verstrekt zonder enige uitleg oder de gevolgen…

Klaas

Reageren

Aanvulling, ik bedoelde natuurlijk dat ik GEEN fan ben van psychiaters!

En het vele huilen is inderdaad normaal, voor zover er iets normaal is aan het ontwenningssyndroom. Ik heb maandenlang vreselijk gehuild, letterlijk om alles. Zo erg dat bijna iedereen zeker wist dat ik nu echt een zware depressie had.
In zekere zin was dat ook zo maar ik besefte dat er ook een verband met het afbouwen/stoppen was en dat er geen weg terug meer was naar deze pillen.

Uiteindelijk is het over gegaan, nu heb ik nog wel restverschijnselen maar ben psychisch wel weer stabiel.

Klaas

Reageren

Hallo Klaas,

Jeetje, dat is ook niet niks.
Mijn vader is overigens niet 24/7 bezig met die antidepressiva-tak van de farmaceutische industrie. Hij heeft in zijn vooronderzoek op interne geneeskunde onderzoek gedaan naar hoe kanker zich verspreid en hoe we dit kunnen vertragen etc etc.
Maar toen hij begon te werken voor farmaceuten kwam hij wel dergelijke medicijnen tegen. Hij is er altijd tegen geweest. Uit een studie bleek ook dat muizen die geïnjecteerd werden met fluoxetine (Prozac dus) banger waren en minder ondernamen dan de muizen zonder deze stof. Maar dat soort onderzoeken worden maar angstvallig achtergehouden; geld geld geld! Dat willen ze niet kwijtraken, want SSRI’s leveren miljarden op.
Ik hoop dat het huilen minder zal worden maar ik voel me nog steeds heel vreemd af en toe. Vooral in de nacht, zoals nu dus.
Sterkte!

Pascalle

Reageren