Hoi Lette,

hoelang hebben die dwanggedachten en angsten bij jouw geduurd en hoe ging je ermee om en wat voor truucjes had je? Soms maak ik me eigen zo kwaad dat ik onder de douche waar niemand me ziet tegen de muur aan bonk. Ik heb weinig last van pijn afkickverschijnselen, het zit echt alleen maar in mijn hoofd waar ik gek van word….

@Siempie; bij mij zat het ook alleen maar in mijn hoofd, lichamelijk had ik alleen veel spierpijn en ik kwam er pas door dit forum achter dat dat met het stoppen te maken had. Ook een stopper in mijn omgeving had veel last van spierpijn.
Moet er wel bij zeggen dat ik niet ct gestopt ben zoals jij en dus waren mijn klachten minder heftig. Een trucje heb ik helaas niet, alleen maar steeds weer jezelf heel nadrukkelijk voorhouden dat dit allemaal afkickverschijnselen zijn en die zijn doodeng en heel heftig, maar gaan allemaal voorbij! Ben dus niet bang dat je echte blijvende angsten hebt gekregen of echt depressief aan het worden bent of “terug valt”, jouw hersens zijn door gewend geraakt aan dit verslavende middel en het ct stoppen met dit middel is voor je lijf nu eenmaal een enorme klap…
Ik gebruikte ook wel eens oxazepam, maar natuurlijk zo weinig mogelijk (anders val je van de ene medicijnverslaving in de andere) en alleen als het echt niet anders ging. Maar dit middel helpt wel om de angsten wat te dempen.

Reageren

Mensen wil jullie weer even heel veel sterkte wensen!
Met mij gaat het steeds wat beter, gelukkig, terwijl ik er pas 5 maanden vanaf ben, maar dat komt denk ik omdat ik eerst een tijdje Zoloft heb gebruikt na een jaar of 10 Seroxat te hebben geslikt. Volgens mij is dat het verschil met jullie. Dan is het wel vervelend om te lezen hoeveel erger jullie moeten worstelen.
Ik heb alleen van de week voor het eerst 1 keer gehad dat ik het heel plotseling allemaal totaal niet meer zag zitten. Wilde gewoon dood en verder niks meer. Gelukkig maar heel even, de volgende dag was het weer goed, maar het was wel erg heftig.
Maar ik heb in het buitenland gewoond en had nieuws dat een bevriend echtpaar daar op gruwelijke wijze omgebracht is, de zoveelste van mijn vriendenkring en dat hakte er bij mij in ene enorm op in. De angsten van toen kwamen weer helemaal boven. Maar ik weet niet of dat afkickverschijnselen zijn hoor, de shock zou anders denk ik net zo groot zijn geweest bij zulk afgrijselijk nieuws. Echt barbaars en onmenselijk, en als je daar dan zelf op het nippertje aan ontkomen bent als vrouw alleen met je kinderen dan sta je echt te trillen op je benen bij die herinnering. Was er lichamelijk ook letterlijk kotsmisselijk van, dan zie je dat emotie toch wel heel erg veel met je kan doen.
Maar ik ben dus heel erg blij dat ik niet als laatste AD Seroxat heb gebruikt want de hel die dan was losgebroken met dergelijk soort herinneringen lijkt me onoverkoombaar. En dan had ik er voor mijn leven aan Seroxat vast gezeten, daar ben ik wel van overtuigd als ik jullie verhalen zo lees.
Dus daar ben ik dan wel erg dankbaar voor, en voor de veiligheid die we hier gelukkig toch kennen!

Reageren

he fresini, ben momenteel niet zo actief,
en zie dat jij dat ook niet echt bent…
gaat het een beetje, want daar blijf ik wel
benieuwd naar natuurlijk…
ik hoop dat het allemaal een beetje lukt!!
groeten saskia

Reageren

@ lette

ik ben vandaag wezen sporten hoor, beetje hardlopen op de band en wat gestept. mijn hrt ging wel te keer hoor en toen ik klaar was met sporten, kwam de emotie los. Je wil je zo graag goed voelen, maar dat lukt niet meteen.

Zijn er nog mensen die ervaringen hebben met voedingssupplementen, ik slik sinds 2 weken omega 3, vitamine complex en magnesium van kruidvat,ik wil er alles aan doen om het leiden te verlichten, soms gaat het goed maar als het dan fout gaat valt het ook weer zo tegen, dan denk je dat je steeds verder afgleid.

Reageren

Te veel mensen die een psychisch probleem hebben, krijgen een psychiatrische behandeling. In zijn oratie die hij dinsdag uitsprak aan Universitair Medisch Centrum/Rijksuniversiteit Groningen, pleitte professor Peter Verhaak voor een onderscheid tussen ernstige psychiatrische aandoeningen en levensproblemen die begeleiding vragen van de huisarts.

Voor depressie zijn de afgelopen jaren effectieve behandelingen ontwikkeld. Toch vermindert dit het aantal depressies onder de bevolking niet. Er zijn verschillende verklaringen voor deze zogenoemde depressieparadox. Bijvoorbeeld dat lang niet alle mensen met een depressie hulp zoeken en willen. Dat degenen die hulp krijgen van een huisarts daar vaak minder van opknappen dan verwacht of dat patiënten zich niet aan de behandelvoorschriften houden, vaak ook doordat ze een andere behandeling krijgen dan ze willen. Als oplossing voor de depressieparadox pleiten velen voor een nog intensievere behandeling, meer protocollen en het inzetten van meer specialistische expertise.

Peter Verhaak, hoogleraar Geestelijke Gezondheidszorg binnen de huisartsvoorziening en programmaleider bij het NIVEL (Nederlands instituut voor onderzoek van de gezondheidszorg), pleit voor een andere benadering. Hij vraagt zich af of de problemen in de huisartspraktijk wel vergelijkbaar zijn met de psychiatrische aandoeningen waarvoor de specialistische geestelijke gezondheidszorg evidence based behandelingen biedt. Gaat het in de kliniek gevonden bewijs ook wel op in de huisartspraktijk? Behandelt de huisarts wel dezelfde aandoeningen als de psychiater? Of behandelt hij mensen met levensproblemen die daarbij begeleiding nodig hebben?

Verhaak pleit voor een onderscheid tussen patiënten met ernstige psychopathologie, die daarvoor de juiste behandeling moeten krijgen, en patiënten met symptomen die daar weliswaar op lijken, maar die meer baat zouden hebben bij een niet psychiatriserende benadering vanuit de huisartspraktijk. “Niet iedereen die in de put zit, heeft een zware depressie. Een diagnose depressie kan er toe leiden dat deze groep patiënten en hun omgeving zich naar die diagnose gaan gedragen. De patiënt is overgeleverd aan een dreiging van buiten en moet maar afwachten of de medicatie of andere therapie deze de baas wordt. Werkt het niet, dan zal het gevoel van machteloosheid alleen maar toenemen. Werkt het wel, dan is het de vraag wanneer de patiënt weer zonder kan.”

De rol van de huisarts als vertrouwde hulpverlener blijft cruciaal. Deze moet wel steun hebben van praktijkondersteuners en eerstelijnspsychologen, maatschappelijk werkers en sociaal psychiatrisch verpleegkundigen. “Wellicht noemen we dit in de nabije toekomst wel de Basis-GGZ”, aldus Verhaak. “Een erg interessante onderzoeksvraag is dan vervolgens, tot welke mate van ernst deze Basis-GGZ met kortdurende behandeling psychische problematiek aankan en wanneer verwijzing naar de medisch specialist noodzakelijk is.”

Curriculum Vitae
Dr. P.F.M. (Peter)Verhaak (Utrecht, 1952) is in 2010 benoemd tot bijzonder hoogleraar Huisartsgeneeskunde, in het bijzonder Geestelijke Gezondheidszorg binnen de huisartsvoorziening bij het Universitair Medisch Centrum Groningen/Rijksuniversiteit Groningen. Deze bijzondere leerstoel is ingesteld door de Stichting NIVEL. Peter Verhaak studeerde Psychologie aan de Universiteit Utrecht. Hij promoveerde in 1986 tot doctor in de Medische Wetenschappen op een proefschrift met de titel ‘Interpretatie en behandeling van psychosociale klachten in de huisartspraktijk’. Verhaak richt zich in zijn onderzoek de komende jaren vooral op de ontwikkeling van kortdurende psychische behandelingen en het onderscheid tussen patiënten voor wie begeleiding vanuit de huisartspraktijk volstaat en voor wie gespecialiseerde psychiatrische behandeling nodig is.

Reageren

beste anoniem,

ik vind de uiteenzetting en de onderbouwing
van wat u hier mailt helemaal fantastisch…
en ik ben enorm blij dat ze de dingen uit gaan
zoeken, wat voor therapie er bij de persoon past…
is dit in de huisartsenpraktijk of via de ggz?
maar helaas zijn er velen met mij op dit forum,
die paroxetine/seroxat voorgeschreven hebben
gekregen, terwijl dit in heel veel gevallen niet
nodig was geweest!!
als ik bij mezelf na ga, ik kwam op dat moment voor
een (bijna) chronische hyperventilatie bij mijn
huisarts…ik liet me op dat moment deze pillen
aanleunen…en idd het hielp, heb er helaas ook
10 jaar in geloofd dat dit mijn redding was!!
verder ben ik een sterke vrouw en heb geen
psychische klachten, maar door druk op het werk,
heftige sterfgevallen etc etc was het op dat moment helemaal op.
ik heb het al eens vaker vermeld, dat ik zulke ernstige spierverslappingen door dit middel heb
gekregen dat ik in de rolstoel terecht ben
gekomen…door heel veel wilskracht heb ik het
gered om van deze paroxetine af te komen…en uit
de rolstoel te komen…
overigens wel zonder hulp van mijn huisarts…
die nergens meer van wilde weten.( die overigens
wel had aangegeven dat er ernstige spierverslappingen op konden treden na langdurig
gebruik!!!)
maar gelukkig heb ik het gered met hulp van dierbaren.
ik ben nu bijna 2 jaar verder en letterlijk met vallen en opstaan heb ik het gered! laat de
huisartsen hun gemakzucht dan alsjeblieft varen…
kijk eerst naar de mens, als ik alles van te voren had geweten was ik nooit aan dit medicijn
begonnen! en er zijn veel andere therapieen om
in ieder geval van mijn soort klachten af te komen.
ik was voor een aantal weken helemaal klaar met
dit forum, temeer ook omdat er dingen af worden
gehaald…te ernstig voor woorden, we leven
toch in een democratisch land?
verder wil ik iedereen weer sterkte wensen
met dit zware gevecht, en het zijn lang niet
allemaal zwakke personen van geest, maar mensen
die midden in het leven staan!!
een vr gr saskia

Reageren

Sinds 1.5 maand nu aan de vloeibare seroxat. Daarvoor paroxetine in pil vorm geslikt. Tot nu toe gaat het goed, afgezien van wat lichte ontwenningsverschijnselen. Ik meld dit om anderen van deze mogelijkheid op de hoogte te brengen. Met de voeibare kan ik 0.2mg doseren en dus heeeeeeeeel rustig afbouwen.

Reageren

Ik had een zware angst-en paniekstoornis en slikte daarom ook paroxetine…
Nu wil ik graag zwanger worden en ben ik eerst af gaan bouwen om vervolgens te stoppen. Ik ben nou al een hele poos gestopt en het gaat heel goed met me!
Ik heb een tijdje in therapie gezeten en daar een aantal goede trucjes geleerd, bijvoorbeeld een goede ademhaling en het wegstoppen van de negatieve gedachten en de positieve gedachten naar voren halen.
Er zijn natuurlijk ook natuurlijke medicijnen zoals Nuval, hierin zit Sint Janskruid en dat werk rustgevend en het helpt je als je je depri voelt! Hopelijk hebben mensen met dezelfde problemen die ik had hier iets aan!

Reageren

Sanne, ik ben wel benieuwd hoe je afgebouwd hebt en wat je laatste dosis was. Misschien hoor je gewoon bij de groep die er zonder veel ellende vanaf kan komen. Want als je de h*rr*or van de withdrawal over je heen krijgt heb je niets meer aan positief denken of Janskruid…
MAar ik ben blij dat het je goed gaat! Hoe land ben je er vanaf? Bij mij begon de ontwenningshel overigens pas exact 6 weken na de laatste dosis van 10 mg.

Reageren

@Klaas
Ik ben er absoluut niet makkelijk af gekomen. Angst- en paniek zit bij ons in de familie…
Mijn laatste dosis was 10 mg, maat volgens de huisarts doet paroxetine dan al helemaal niets meer aan je angst- en paniek, maar heb je alleen last van bijwerkingen van het afbouwe.
Toen ik er nog last van had heb ik de engste en raarste dingen gedacht!
Ik ben al een keer eerder gestopt geweest, maar toen kreeg mn schoonmoeder kanker en ben ik weer ingestort. Ik zeg niet dat Sint Janskruid je van je poblemen afhelpt, maar het kan er wel voor zorgen dat je iets ustiger wordt.Positieve gedachten naar voren halen heeft bij mij heel erg geholpen, omdat ik de aanvallen op deze manier tijdih kon stoppen en verzachten, dus je hebt er zeker wat aan, maar je moet niet denken dat je na één behandeling al resultaat hebt! Ben je wel eens bij een psycholoog geweest? Ik ben er nou alweer een aantal maanden vanaf en voel me prima, je haalt natuurlijk nooit alle angst weg! Mijn ontw. versch. begonnen al na een paar dagen, dat is bij iedereen anders!

Reageren

@Sanne,
Het is inderdaad bij iedereen anders. Je huisarts lijkt iets verstandiger te zijn dan de meesten omdat hij tenmisnte lijkt te beseffen dat er -mogelijk zware- ontwenningsverschijnselen zijn.
Maar 10 mg is absoluut een therpautische dosis, ik heb 5 jaar op 10 mg gezeten en hoewel ik nooit zeker weet hoe ik me zonder gevoeld had, hield het de paniekaanvallen wel op afstand en werd infeite mijn hele, nogal traumatscihe verleden effectief onderdrukt waardoor ik me meestal goed voelde. Maar ik was neit bereid om levenslang verslaafd te zijn al had ik geen idee van de ernst en enorme tijdsduur van de ontwenning.
Ik denk dat de gevoeligheid voor dit middel en andere middelen enorm verschilt van persoon tot persoon. Ik werd doodziek na elke stoppoging en het duurde altijd 6 weken voor de ellende van de ene op de andere dag begon en dat is beslist langer dan gemiddeld. Ik ken ook veel voorbeelden van mensen die nog niet eens 1 dagdosis konden missen.
En ja, ik heb gesproken met psychologen en kom nu nog bij een lichaamsgericht therapaut. Angst is nu niet mijn grootste probleem maar wel de stroomschokken door de borstkas en de rare duizelingen en golven van een soort metalen misselijkheid, het allerergste gevoel dat ik ooit in mijn leven heb gehad. Als dat weg is zal ik mezelf als hersteld beschouwen.
Wat mij ook enorm pijn doet is de onwetendheid, ontkenning en desinteresse van veel artsen maar ook naaste familieleden. Ik zit nu midden in een familiecrisis door de gevolgen van dit middel…

Reageren

Van de website van het Nederlands Comité voor de Rechten van de Mens:

[i]Mensen kunnen problemen en tegenslagen in het leven, die kunnen leiden tot geestelijke problemen, soms als heel ernstig ervaren. Maar het pretenderen dat deze problemen worden veroorzaakt door ongeneeslijke “hersenziekten” die alleen verlicht kunnen worden met gevaarlijke pillen, is oneerlijk, schadelijk en vaak dodelijk. Zulke drugs richten vaak meer schade aan dan een verdovend middel en zijn in staat om iemand tot geweld of z*lfm**rd aan te zetten. Ze maskeren de werkelijke oorzaak van problemen en verzwakken het individu, waardoor hem of haar de mogelijkheid en de hoop wordt ontnomen om werkelijk te herstellen.[/i]

Wel heel erg herkenbaar voor ons!

Reageren

Zo waar Klaas!
Maar helaas is het einde nog ver te zoeken. Ik las van de week dat seksverslaving nu ook een officiële “ziekte” is. Zullen ze ook wel weer een pilletje voor verzinnen. Terwijl ik toch echt geloof dat zoiets een SYMPTOOM is, en absoluut geen ziekte op zich.
Wij zitten zelf goed in de problemen op het ogenblik, financieel en met werk, maar ga ermee naar een huisarts en je loopt het risico er antidepressiva voor te krijgen. Alsof dat de oorzaak van je misère weg haalt!
Maar waar de symptoombestrijding op zich al fout was, gaat men nu dus nog veel verder door van symptomen ziektes met namen te maken, mèt de bijbehorende medicatie.
DAT is pas ziek in mijn ogen!
Maar ik ben bang dat het nog lang gaat duren voor de wereld wakker wordt.

Reageren

hoi klaas
hoeveel tijd na het stoppen, van de paroxetine
begonnen voor jou de echte problemen?
bij mij was dat pas na 2 maanden…
ik heb hier iemand en die meld dat ze mensen kent
die zonder problemen af hebben gebouwd….en nu
toch al een maand verder zijn….
ben ik maar weer stil en denk dan, heel vervelend
maar jullie tijd komt nog wel…of denk jij
dat er mensen zijn, die nergens last van hebben?
ik kan het me niet voorstellen door alle
informatie en helaas het verschrikkelijke drama
wat ikzelf en de mensen op deze site door moeten
maken…
groeten saskia

Reageren