[b]saar schrijft:[/b]
[quote]goedemorgen

ben sinds september helemaal van de paraxotine af, heb het 8 jaar geslikt. Het afbouwen ging goed, weinig lichamelijke klachten dus was heel trots op mij zelf. Maar nu na ongeveer 4 maanden merk ik toch veel onrust in mijn lichaam. Niet meer lekker hangen met een goed boek die rust is weg. Wakker worden met de zenuwen in je lijf en prikkelbaar heel erg brikkelbaar, dus voor de relatie ook niet leuk. Herken iemnad dit gevoel? en wordt dat minder ? Ik sta namelijk op het punt om weer gewoon mijn paraxotine in te gaan nemen.[/quote]
Een vraagje: hoe heb je afgebouwd, en hoe snel? Het lijkt er misschien op dat je te snel afgebouwd hebt. Ik herken namelijk de symptomen. Het lijkt op ontwenningsverschijnselen. Ik kreeg dit ook omdat ik veel te snel afgebouwd had. Ik ging van 20 mg naar 10 mg, en een paar weken later van 10mg naar 0. In het begin ging het goed, maar na een paar maanden begon de ellende. Inderdaad ook onrust gevoelens, ’s ochtends de zenuwen in je lijf, e.d.

Hallo,

Fijn dat je zo snel reageer, ik heb afgebouwd in ongeveer 4 maanden, van 20 naar 10 en toen naar 5. toen heb ik om de dag een 5 mg genomen en toen om de 2 dagen enz enz. Dus zou dat te snel zijn? Wat heb jij met de klachten gedaan? zijn ze vanzelf minder geworden? Ben ook al gaan joggen, maar zelfs dan blijf ik maar malen dit nog doen dat nog doen ik ren de hele dag tegen de klok.
met de paraxotine kon ik alles overzien, en dat mis ik wel hoor Had jij dat ook? maar aan de andere kant denk ik, het moet lukken ik wil het zo graag

Reageren

[b]saar schrijft:[/b]
[quote]Hallo,

Fijn dat je zo snel reageer, ik heb afgebouwd in ongeveer 4 maanden, van 20 naar 10 en toen naar 5. toen heb ik om de dag een 5 mg genomen en toen om de 2 dagen enz enz. Dus zou dat te snel zijn? Wat heb jij met de klachten gedaan? zijn ze vanzelf minder geworden? Ben ook al gaan joggen, maar zelfs dan blijf ik maar malen dit nog doen dat nog doen ik ren de hele dag tegen de klok.
met de paraxotine kon ik alles overzien, en dat mis ik wel hoor Had jij dat ook? maar aan de andere kant denk ik, het moet lukken ik wil het zo graag[/quote]Ik vrees dat je te snel afgebouwd hebt. Hierdoor ondervind je nu ontwenningsverschijnselen. Er is een site Paxilprogress.org genaamd waar wordt aanbevolen om elke 3-6 weken je medicijn met zo’n 10% te verminderen. Hierdoor ondervind je de minste ontwenningsverschijnselen. Ik zie dat jij ook om de dag een dosis hebt genomen. Dat wordt dus ten zeerste afgeraden. Mijn klachten werden zo erg dat ik weer naar de huisarts ging en die zette mij weer op de 20mg. Hij herkende mijn symptomen niet als ontwenningsverschijnselen. Ik ben nu op dit moment bezig om af te bouwen zoals voorgeschreven wordt op paxilprogress.org. Het gaat dan wel heel langzaam maar dat is het beste met dit rotmedicijn.

Reageren

hoi heb het zelfde gevoel als jou

pfff wat een lange nacht
voel me echt slecht en echt depresief
ik weet niet door welke hel ik ga maar oh wat is deze erg vol verdriet en pijn en onbegrip ik wist niet dat een mens zoveel aan kan ben geestelijk en lichamelijk helemaal kapot het kost me zoveel moeite om dit te schrijven gewoon onvoorspeldbaar wat een kut gevoel en die herbelevingen constant weer heb constant tintelingen in mijn hele lichaam als ik loop! heb een zeer hoofd wat een drama allemaal!!
mensen die ook zoiets als ik in het verleden hebben meegemaakt aub laat je niet afschepen met antdepresiva want het lost niks op ja het onderdrukt je gevoel maar hebben zoveel bijwerkingen dat je je naar een paar jaar net een zombie zonder emoties en gevoel Dus echt een zombie en daar kies je toch niet voor!! en het probleem is dan nog steeds niet opgelost
en dan als je wilt stoppen kom je erachter dat het nog erger is geworden dan voorheen
Dus mijn advies zoek een goed trauma team en niet zomaar een zieleknieper die je deze rotzooi voorschrijft want het lost niks op tja voor hun is het gemakkelijk hebben ze een paar jaar geen last van je maar ze vertellen je niet dat het op langere termijn niks oplost en vertellen er ook niet bij dat het zwaar verslavend is !!
ik slikte ze langer dan 7 jaar en zit nu met een nog grotere shitzooi dus geloof me dat het niks oplost
maargoed nog een paar lange nachten vrees ik kan ik terecht bij het trauma centrum in enschede volgens het crisis team zitten daar de specialisten op gebied van sexueel misbruik ik hoop dan ook echt dat ze me kunnen helpen want in deze hel waar ik nu in zit hou je het niet lang vol
ik ben niet zo vaak meer online kost me te veel enegie nu oke
maak jullie je maar geen zorgen heb al zoveel jaren in deze toestand moeten leven dus die paar daagjes kom ik hopelijk toch ook wel door alhoewel deze depressie is wel heel heftig en dat samen met mijn PTST is het een HEL waar je liever niet inzit

En het onbegrip van mensen die niet weten wat je voelt en doormaakt maar maak niet de fout die ik maak want ze weten het echt niet het is niet zo als wanneer je ziek bent en in het ziekenhuis ligt en dan wel bezoek krijgt en we weten allemaal dat dat fijn is het gevoel dat ze om je geven dat ze bij je zijn
Maar met de problemen wat wij hebben .Denken ze mischien wel ach hij voelt zich morgen wel weer beter .Omdat ze niet weten wat we voelen
Had ook liever gehad dat mijn ouders en zussen bij me komen in deze hele moeilijke tijd heb die warmte en steun nu wel hard nodig .maar we mogen niet van hun verwachten dat ze weten wat we doormaken en wat het in ons leven kapot heeft gemaakt en nog doet.Ik had het alleen wel gehoopt dat ze het wel zouden begrijpen door welke hel ik nu doorga maar ik denk dat alleen mensen die zoiets hebben meegemaakt dat weten .Maar geloof me ik lig liever in het ziekkenhuis met al mijn en dan ook echt al mijn botten in mijn lichaam gebroken .want daar weet ik zeker van dat het geneest .

Ik loop hier al meer dan 30 jaar mee en er is nog steeds geen eind in zicht
Dus doe mij de botten maar hoor!!!!

Word vervolgd!!!!

Reageren

Harold je verhaal is zeker herkenbaar. “Only those who went through Hell know its skin-scorching temperature” is een uitspraak vaneen van mijn PaxilProgress maatjes.
En het is maar al te waar zoals wij hier weten. Ook ik kamp met de gevolgen van PTST omdat ik tussen mijn 19e en 20e ben misbruikt en daarna ook nog te maken heb gehad met mobbing door incompetente en oneerlijke managers. Door de Seroxat voelde ik de pijn hiervan niet, dus in die zin hiepl het inderdaad prima. Behalve dat de pijn in honderdvoud terugkwam na stoppen tezamen met een scala aan gruwelijke ontwennigsverschijnselen.
Het is dus absoluut geen oplossing maar eerder een “quick fix” waar de geneeskunde tegenwoordig helaas in grossiert sinds de opkomst van de SSRI’s en andere psychotrope rotzooi.
Ik weet niet hoe je gestopt bent maar er is geen enkele behandeling of remedie tegen protracted withdrawal behalve hetzelfde middel herstarten en alsnog heel langzaam afbouwen. En daar moet je niet te lang (max. enkele weken tot maanden) mee wachten want anders kan het niet meer. En dat is de hel waar ik in terecht kwam, toen ik ontdekte dat ik in protracted SSRI withdrawal zat was ik er al 18 maanden af en was er geen weg meer terug.
In elk geval sterkte, en we komen er wel een keer doorheen…
Op het moment ben ik me weer aan het verdiepen in “De “kracht van het Nu” van Eckhart Tolle. Hij beschrijft perfect het “pijnlichaam” zoals dat in de loop van de jaren is opgebouwd door traumatscihe en pijnlijke gebeurtenissen en dat zichzelf in stand houdt door je geest te bestoken met steeds dezelfde ellendige verhalen. Het pijnlichaam kan jarenlang sluimeren en opeens, door een bepaalde trigger, tot leven komen. Bij mij sluimerde het twintig jaar om tijdens de WD plotseling zijn afzichterlijke kop op te steken en wilde ik alleen nog maar mijn pestkop/stalker verm00rden…
Tidjens WD is het niet makkelijk om spirituele boodschappen tot je te nbemen en te implementeren maar ik hoop en verwacht dat het op termijn steeds beter zal lukken!

Reageren

[b]saar schrijft:[/b]
[quote]goedemorgen

ben sinds september helemaal van de paraxotine af, heb het 8 jaar geslikt. Het afbouwen ging goed, weinig lichamelijke klachten dus was heel trots op mij zelf. Maar nu na ongeveer 4 maanden merk ik toch veel onrust in mijn lichaam. Niet meer lekker hangen met een goed boek die rust is weg. Wakker worden met de zenuwen in je lijf en prikkelbaar heel erg brikkelbaar, dus voor de relatie ook niet leuk. Herken iemnad dit gevoel? en wordt dat minder ? Ik sta namelijk op het punt om weer gewoon mijn paraxotine in te gaan nemen.[/quote]

Ook deze klachten zijn voor mij herkenbaar.
Ik merk de laatste 2 maanden dat de onrust weer in het lichaam komt.
Moet dan altijd wat gaan doen en het liefst buiten lopen, maar ja je kan toch niet de gehele dag buiten zijn.
Als ik lekker heb geslapen en zodra ik opsta gieren de zenuwen door het lichaam.
Ja en dan wordt ook ik prikkelbaar.
En dat is niet leuk voor mijn omgeving dat kan ik je wel zeggen.
Het lijkt bij mij of het erger wordt en dan heb ik nog een aantal lichamelijke klachten.
Zie vorige reactie.

Ook ik twijfel wat ik moet doen.
Zo doorgaan of weer gaan slikken.

Het is ook zonde om weer te beginnen na 1 jaar gestopt te zijn.
Maar het moet ook nog leuk zijn om te leven nu is het iedere dag een gevecht.

Dus ik ben er nog niet uit.

Reageren

Hoi Jan, ook ik heb last van zenuwen, maar mijn helpt het dan als ik ademhalings oefeningen doe. Diep in ademen, (net of je langs de zee loopt) ong 3 tellen door de neus en 3 a 5 tellen door de mond uitblazen.(net of je een kaars uit blaast),Zeg hier desnoods bij ik wil geen negatieve gevoelens (als je uit blaast). Deze oefening kreeg ik van mijn pshygotherapeut. Kijk in de spiegel en geef jezelf een schouderklopje en pep jezelf op met je kan het!! Ik weet het, het is makkelijker gezegd dan gedaan, maar wij allemaal komen er wel.

Reageren

Oef! ik ben heel even weg, maar wat heb ik alweer een hoop bij te lezen. Net als Saskia wil ik Klaas bedanken. Wat ontzettend goed dat je zo serieus en inhoudelijk op ieders posts/problemen in gaat terwijl je zelf zoveel meemaakt.

Hieronder zal ik vertellen wat ik aan het doen ben, waarom ik het doe en hoe het gaat. Zelf heb ik namelijk enorm veel aan jullie verhalen en ervaringen (dankjewel!) en misschien dat iemand er iets aan heeft als ik ook m’n verhaaltje doe

Wat ik vooral ontdek is dat het gebruik van en de reactie op AD voor iedereen kennelijk heel persoonlijk is. Ik moet zeggen dat ik nooit hele slechte ervaringen met AD heb gehad, maar ik heb er zeker nooit licht over gedacht. In mijn geval is het zo dat ik juist door de paroxetine ontsnapt ben aan de zombie-achtige staat die velen juist met AD ervaren, voor het eerst sinds jaren voelde ik me weer een beetje mezelf.

Ik vraag me dus af of bij sommige mensen de biologische component een grotere rol speelt. Mijn depressie heeft geen oorsprong in negatieve gebeurtenissen, maar komt wel al heel lang in de familie voor (Vader, tante, opa, oudoom, nog een oudoom die van het dak sprong etc..) Zonder de AD sloeg therapie niet aan (iets van water naar de zee dragen). Mét heb ik juist net de voorwaarde dat ik veel therapeutische ervaring heb op kunnen doen.

Dus waarom switchen en niet blijven bij paroxetine of afbouwen? Hele goede vraag. Ik heb er zelf meer dan een jaar over gedaan om te beslissen. Ooit (8 jaar geleden) heb ik heel langzaam afgebouwd en dat ging goed en beviel goed. Na anderhalf jaar ‘clean’ raakte ik weer ik rap tempo in een zeer ernstige depressie. Na een half jaar knokken besloot ik dat het slikken of stikken was en ben ik weer begonnen. En de mist trok op en ik had weer profijt van mijn therapie, boeken, meditatie en mindfulness.

Ik heb dus alle handvaten om mijn depressie te hanteren, alleen die ‘dips’ die van een week tot een maand kunnen duren en die ik de laatste twee jaar ervaar, krijg ik dus niet opgelost.

Nu wil ik heel graag afstuderen. Voor veel dingen ben niet bepaald in de wieg gelegd, maar ik ben inhoudelijk een erg goede student en ben gek op wat ik doe. Daarom heb ik het ook volgehouden om ondanks de depressie toch te blijven studeren. Het schrijven van mijn scriptie blijkt nu uiteindelijk niet doenlijk met die vreselijke ‘dips’. De schrijfangst/faalangst die er dan bij komt blokkeert me volledig en is niet met mindfulness aan te pakken.

Na een jaar twijfelen ben ik dus gaan praten met een psychiater die gepromoveerd is op het gebied van stemmingsstoornissen en medicatie. Na een aantal gesprekken zijn we op het ‘efexorplan’ uitgekomen. Ik ben nu een maand bezig en daarvan ben ik tien dagen ziek geweest, ik voel me nu lichamelijk weer goed.

Op zich ben ik gezien het paxilprogress plan te snel afgebouwd, maar ik ben tegelijkertijd met het afbouwen van de paroxetine met het opbouwen van de venlafaxine begonnen. De klachten waren dan ook in vergelijking met wat jullie beschrijven niet heel zwaar. Een dag of vijf misselijk, spierpijn en ’s nachts transpireren.

Erger was dat ik de eerste week van de venlafaxine maar drie uur per nacht sliep. Dan draai je dus snel door. Gelijk naar ’s morgens innemen gegaan en een week of twee temazepam om in te slapen. Nu heb ik zelf weer een normaal ritme.

So far so good. Het meeste last heb ik van het feit dat ik niet ingesteld ben op dit moment. Ik kan erg weinig prikkels aan. Licht, geluid, maar vooral de drukte van mensen en sociale interactie putten me uit.

Ben nu ook een beetje ‘op’. Tot later,

Wende

Reageren

Wende ik denk dat je goed bezig bent. Hoewle mijn ervaring met Seroxat rampzalig is geweest geldt dit inderdaad niet voor iedereen. Ik heb altijd het idee gehad dat therapie in combinatie met AD zinloos is omdat je toch je pijn niet voelt en daarom ook niet kan doordringen tot je diepere emotionele lagen. en dat zeg ik als harde wetenschapper, chemicus en programmeur… 🙂
Desondanks kan ik niet ontkennen dat het voor sommigen anders kan werken en de AD net dat stukje ondersteuning kan geven. Het grote probleem is echter dat je nooit van de voren kan inschatten hoe langdurig en pijnlijk de withdrawal zal verlopen.
Ik had voor de AD al de nodige (gespreks) therapie gehad en heb daar volgens mijn weinig aan gehad omdat ik juist veel teveel in mijn hoofd zat en te weinig in mijn lijf… en met al die gesprekken verander je daar niets aan. MAar ook dit kan voor iedereen anders zijn.
Ik zoek het nu helemaal in lichaamsgerichte therapie en daar blijf ik de rest van mijn leven wel mee bezig denk ik. Zelfs ben ik er niet helemaal zeker van of mijn huidige klachten nog puur WD zijn, of puur het pijnlichaam (Echkart Tolle) of een combinatie hiervan. Ik hou het maar op het laatste… de WD zal met de tijd verder afnemen en het pijnlichaam kan alleen bestreden worden met volldig doordringen in het NU, waarvoor meditatie, mindfullness en bewustwording de sleutels zijn.
Tenslotte begin ik steeds meer geloof te hechten aan de theorie van meridianen en levensenergieen die de basis vormen van alle lichaamsgerichte therpaie, inclusief acupunctuur en Shiatsu. Door langdurige stress kunnen deze compleet verstoord worden waardoor lichaam en geest in een totale disbalans raken met allrelei vage maar daarom neit minder heftige klachten als gevolg. AD kan deze pijn wegnemen maar verandert niets aan de verstoring en versterkt deze in feite allen nog maar waardoor na stoppen de disbalans totaal is en de klachten ondraaglijk.
Ik denk derder dat er een groot verschil is tussen mensen die van nature neigen naar depressie enerzijds en mensen met een, al dan niet complex, PTSS trauma. Bij mij is dit voor 100% het laatste en had daarom nooit AD moeten/mogen krijgen. Wellicht is voor de eerste groep AD wel een optie, al blijven poopout en WD enorme risicofactoren.
Ik wil alles nog eens mooi uitwerken en daar ook een website over oprichten en wellicht een soort van counseling in gaan doen. Maar eerst helemaal beter worden en dat kan nog een lange weg zijn…

Reageren

iedereen fijne en zinvolle kerstdagen toegewenst
en na het zware afbouwen, hoop ik dat het een
opbouwend 2011 mag worden!!! heel veel succes
allemaal!!!

groetjes saskia

Reageren

hallo lieve mede afkickers!!

Ik ben sinds 2 weken gestopt met de paroxetine,de cold turkey.Het ging redelijk met me, lichamelijke klachten, vallen tot nu toe mee.Ik ga deze week mijn maandelijkse periode in (tja vrouwen ding he). Nou zijn de kerstdagen geweest heb weer slecht nieuws gehoord, dat iemand een eind haar leven heb gemaakt en ja hoor de paniek slaat weer naar mijn keel, ik ga weer te diep na denken en krijg zelf ook weer die fucking nare gedachtes, ik word er gewoon bang van, terwijl ik het helemaal niet wil.

Hebben mijn lieve collegas nog tips voor me en klopt het voor de dames onder ons dat als je de maandelijkse periode in gaat dat je het dan wat zwaarder heb en het allemaal weer ff erger word.

Ik weet dat de cold turkey niet goed is maar, ik heb het gevoel dat ik moet door bijten.

Reageren

@Siempie; helaas klopt het dat je wat meer last van je hormonen (en PMS) kunt hebben als je gestopt bent, ik had dat ook.
Kreeg behoorlijke (psychische) PMS klachten in de 1e maanden nadat ik was gestopt, mijn hormonen leken totaal overhoop te liggen. Later las ik ergens dat de hersenen na het stoppen met SSRI’s slechter tegen de hormoonschommelingen kunnen die je als vrouw nu eenmaal hebt. Het gevolg is dat je je behoorlijk down en ellendig kunt voelen, op dat beruchte tijdstip van de maand…Verder doen SSRI’s veel meer met je lijf (en dus ook je hormonen) dan de bedoeling is, logisch dus dat ook dat deel weer in balans moet komen.

Voor mij hield het gelukkig na een maand of 4 op, mijn klachten namen af, maar ben dan ook niet cold turkey gestopt zoals jij.

Tip die ik van een andere vrouw op een forum kreeg; ga dagelijks 500 mg l-tyrosine slikken, dat is een aminozuur dat goed helpt bij PMS klachten. Ik ben dat gaan gebruiken en mij heeft het enorm geholpen, dus misschien ook iets voor jou?

Sterkte ermee, het is helaas normaal dus wat jij ervaart….

Lette

Reageren

Dank je voor de snelle reactie!! Nou had ik al last van mijn hormonen zonder de medicijnen.Ik was altijd een beetje nukkig, maar ik denk over dingen heel erg na, zoals mensen die zelfm00rd hebben gepleegd, dat ik dan bang ben dat mij ook zou overkomen, daar dacht ik al over na tijdens de laatste weken paroxetine, daarom ben ik er ook mee gestopt.En dat je van die rare stemmetjes in je hoofd heb.

Reageren

Inderdaad cold turkey is niet goed , ik heb het zelf al meerdere keren geprobeerd maar krijg dan altijd na +/- 4 dagen heftige afkick verschijnselen en dat werkt niet , tenminste niet bij mij in ieder geval . Ik gebruik nu ongeveer 2 a 3 mg/dag , dus ik snij een kwart tablet ook nog eens door midden , en wat over blijft is niet meer dan een korrel . Dit doe ik nu al een complete week dus 7 dagen lang , en ik moet zeggen alhoewel ik iedere dag weer vreselijk op m`n tanden moet bijten van de rare spierpijnen en ernorme opwellende emoties en gevoelens , ik ga dit gvd fucking volhouden al moet de onderste steen boven . Heb nu onderhand alle verschrikkelijke bijverschijnselen t/m een epilepsie aanval aan toe wel gehad en vind het wat paroxetine echt welletjes geweest . Wat dus ook werkt bij afbouwen is jezelf enorm kwaad maken om ermee te stoppen ondek ik , zo in de trant van “je kan het als je maar wil” . Ik zit nu wel met een hele moeilijke vraag en ik vraag me af of iemand iets hiervan af weet , ik gebruik het denk ik nu zo`n beetje 10 jaar en nooit meer dan 1 zo`n 20mg tablet/dag en het werkte altijd perfect voor m`n dwanghandelingen en paniekstoornis , uiteraard wel wat bijwerkingen maar het viel verder nog wel mee . Maar ik weet niet of iemand dit herkent “de laatste 2 jaar neemt het aantal bijwerkingen bij mij steeds meer toe” , zodanig dat ik al misselijk werd als ik de andere dag de volgende dosis weer moest nemen . Ik ben echt onderhand panisch van dit spul geworden .

Reageren

Helaas herken ik dat ook, heb ook 10 jaar lang ssri´s geslikt in dezelfde dosis als jij. De voordelen die ik er de eerste jaren van had waren al lang voorbij (de zg. poop-out die Klaas al eens noemde), maar de nadelen werden steeds groter.

Een voorbeeld; ik sliep de laatste jaren soms 12 tot 14 uur per nacht en was dat inmiddels heel “normaal” gaan vinden. Nu, na 8 maanden te zijn gestopt, sta ik na 7 tot 8 uur slaap superfit naast mijn bed…

Dat je meer bijwerkingen gaat krijgen is helaas dus iets wat vaak voorkomt.

Nog even over die l-tyrosine, dat is een voorloper van de neurotransmitters dopamine en norephinephrine, juist die neurotransmitters worden beinvloed door o.a. pms met depressieve gevoelens als gevolg. Maar ook door te lang gebruik van SSRI’s kan de dopaminevoorraad uitgeput raken, met depressie tot gevolg. Voor wie hier meer van wilt weten; kijk eens op Paxilprogress.

Reageren