Elke keer weer dat in inlog en van alles lees hier denk ik, wat een hel is het toch waar we door heen moeten…wordt er soms zo intens verdrietig van…zelf ben ik nu bijna 8 maanden van die rommel af, de ene keer voel ik me heel goed zoals vorige week en dan komt opeens die domper weer en wil ik weer vluchten…Hoe lang hou ik dit nog vol…voor twee nachten terug in bed gelegen s’nachts met mijn hart flink op hol, dacht echt dat het mis zou gaan en dacht toen ook, als het dan toch tot een einde moet komen, dan maar nu…Heb dit nog niet eerder ervaren, hart op hol…het jaagt me angst aan, mijn hele lijf schreeuwt van de pijn, ik ben moe, futloos, veel hoofdpijn, kortom het is gewoon weer kut!!! Wanneer houdt het nou eens op, ben er zo zat van!!! Ik trek alles in twijfel, mijn relatie vind ik niks meer aan terwijl we vorige week een superleuke week hadden. Het zijn die momenten dat ik er uit wil, helemaal alleen wil zijn en overal zat van ben,niks meer goed is enz….mijn gewrichten doen ongelofelijk zeer en ik heb nog steeds hersenschokken, zeker 1x in de week…Toch heb ik het gevoel op de goede weg te zijn en ik wil ook zeker niet opgeven daarvoor ben ik hoop ik te sterk!!! En mijn hele wezen schreeuwt het dan ook uit, je gaat dit gevecht winnen en komt er sterker uit dan ooit!!! Daar hou ik me dan maar aan vast….

Sterkte allemaal…

Miranda

Myrah het is zwaar zoals we allemaal weten. MAar ik probeer dan maar te denken aan degenen die niets weten, of die halsstarrig hun dokter blijven geloven die zegt dat het aan hun ligt, ze zich aanstellen of wat dan ook, dan zijn wij toch beter af al moeten we door de hel heen. “The only way out is through” heb ik eens op PP gelezen en alleen correct afbowuen kan dit eventueel temperen al heb ik daar zelf niets meer aan.
Probeer aan de prijs in de verte te denken. Ik weet van mijn contact en uit de wereldwijde community dat de WD klachten ook soms vrij snel kunnen wegtrekken. En dat we tenimsnte achteraf kunnen zeggen dat we erdoorheen zijn en als wijzere mensen bovendien.
Ik heb er nog wel eesn moeite mee of ik er sterker uitkom. “What doe not kill you makes you stronger” is een bekende uitspraak van Nietzsche, maar gaat helaas niet altijd op. De arme drommels die ooit aanklopten bij huisarts of psychiater en nu onder cocktails van enge middelen zitten en nooit meer uit het systeem komen zijn weliswaar nog niet dood maar bepaald niet sterker geworden.
Ik heb met eigen ogen gezien hoe een vrouw in de wachtkamer zat op de afdeling psychiatrie (pure kilheid trouwens) en een praatje had met de baliemedewerker, ze was duidelijk een vaste “klant”. Ze deed haar beklag dat ze zo moe en dik was geworden van al die medicijnen en zo bang was dat de “dokter” de dosis weer ging verhogen…
Het deed me echt pijn en toen wist ik nog niet eens wat ik nu weet! Maar wij zijn tenminste gewapend met een stuk essentiele kennis en ervaring en in die zin zijn we sterker geworden. Herstel van lichaam en geest zijn een tweede en dat gaat gewoon heel erg veel tijd kosten. En geld, ik krijg nog steeds salaris maar zit al 2 jaar op 70% en de toeslagen zijn eraf en volgen jaar wordt het het UWV dus al met al kost het me ook tienduizenden euros. Maar ik ben blij dat ik nog in mijn huisje zit en het nog even kan uitzitten, en hopelijk volgend jaar zover herstel dat ik weer aan het werk kan. En me dan nooit meer laat koeioneren door incompetente en machtswelluste “managers” die mede schuldig zijn aan mijn angstkalchten in 2002 die me aan de Paxil brachten.
We meoten er doorheen, desnoods zit ik een jaar of wat in een hut op de hei maar terug naar meds, never!

Reageren

@ Klaas en de rest,

Daar ben ik het helemaal mee eens, never nooit niet terug naar de meds…en ik woon samen maar dat mijn relatie leuk is??? Nou echt niet…ik baal er regelmatig van hoor, sinds ik gestopt ben met de meds is het hard minder geworden, sex hebben we al maanden niet meer (zijn net 2 jaar samen!!!)en we zijn zelfs een tijdje uit elkaar geweest, ik vraag me regelmatig af wat ik hier in godsnaam nog doe. Erger me een breuk aan van alles, kan het niet vinden in mijn werk, de omgeving, de mensen om me heen vertrouw ik niet, zelfs mijn eigen vriend niet…en dit alles heb ik nog nooit mee gemaakt in mijn leven…Zou dit alles ook komen door het afkicken??? Vorige week had ik zo’n goeie week, ik was happy, voelde me goed en nu? Alles is weg, ik probeer het wanhopig terug te vinden, wil het liefst alleen maar slapen en niet meer wakker worden…maar ik moet door, heb ook nog eens 2 kids die hun mama niet kwijt willen…Daarnaast heb ik nu ook heel regelmatig hoofdpijn, ook iets wat ik niet ken. Zijn er onder jullie mensen die dit ook allemaal herkennen??? Ik hoor het graag van jullie, ik ben ff heel erg de weg kwijt nu namelijk….

Miranda

Reageren

Lieve Miranda,

Ik garandeer je, dat de dagen dat je je zo ellendig voelt minder worden en de dagen dat je je goed voelt steeds meer !! Ik werk zo ontzettend hard aan mezelf, dat dat op zich al heel vermoeiend is, terwijl ik maar 5 uurtjes per nacht slaap de afgelopen paar weken. Ik sta mezelf nu ook toe, om echt heel kwaad te zijn op mijn huisarts en zijn stompzinnige gemaks-zucht om alleen maar pillen voor te schrijven en geen gespreks-therapie daarnaast voor te schrijven ( zoals huisartsen vlgs. hun regels moeten doen). Mijn kwaadheid is terecht, het is geen positieve energie, maar wel negatieve energie die eruit moet. Dat is ws, de reden waarom ik afgelopen zondag mijn halve voortuin eruit gesloopt heb, met als voordeel, dat ik veel meer zon en licht in huis en in de voortuin heb.

Wij zijn het er met elkaar over eens : Wij gaan NOOIT meer aan die troep !! Die overtuiging straalt kracht uit en dat hebben we al bewezen door ermee te stoppen.

Wij hebben elkaar nu heel hard nodig, want wij zijn bijna de enigen die ons begrijpen.

Gisteren kreeg ik een artikel over magnesium, wat ik dus al gebruik en daardoor geen krampen en zere benen en voeten meer heb, maar magnesium doet nog veel meer.
Je weet mijn web-site te vinden en kijk dan naar de twee linken die boven de video: the history of psychiatry staan, onder het de titel, “wat is een depressie”.

Nav dat artikel ben ik van 400 mg. magnesium per dag naar 1200 mg. gegaan en heb me de hele dag behoorlijk goed gevoeld.

Ik zal jou Klaas en Lette mailen over de ontmoeting waar we het eerder over gehad hebben en hoop dat [b]Saskia[/b] daar ook nog op zal reageren.

Saskia en wie nog meer een ontmoeting met elkaar willen, je kunt mij bereiken door te Googlen naar Echte humor en de eerste link aan te klikken: dat is mijn web-site waar in de linkerrij een contactknop staat. Vervolgens kan ik, indien gewenst jullie email-adressen onderling uitwisselen.

Ilona,

Jij wijst me op speeksel laten lopen. Dat doe ik ook sinds plm. een half jaar. Ik vond het niet erg genoeg om daar aandacht aan te schenken, en op zich is dat ook niet het ergste van onze problemen, maar kan in gezelschap wel vervelend zijn. Kun jij uitleggen wat en hoe dat met ons afkicken te maken heeft? Ik kan al jaren niet meer op mijn hurken kunnen zitten, omdat ik dan niet meer overeind kan komen.

Opmerkelijk is, dat, als ik nu een fysieke inspanning doe, mijn mond gort-droog wordt. Dan moet ik water drinken.

Klaas,

De kans dat ik in een hut of tent op de hei terecht kom binnenkort is bijzonder groot vanwege het beslag op mijn huis door de belastingdienst. Wij verkeren in de positie, dat onze huisartsen ons niet of niet volledig ondersteunen bij onze klachten door het stoppen met AD, waardoor een urgentie-verklaring voor een huis, vrijwel onmogelijk wordt. Jij hebt jouw huis nog en daar ben jij terecht heel dankbaar voor.

Ik ben nu in een fase, dat ik op het ene moment heel bang ben voor de toekomst en aan de andere kant nieuwsgierig ben naar wat mij staat te wachten. Ik laat me beslist niet afkeuren voor mijn werk en daar heb ik ook de steun van mijn bedrijfs-arts bij.

Reageren

dag myrah

ik lees jou stukjes natuurlijk ook op deze site,
en moet bekennen dat ik lange tijd ook zo gereageerd heb…in de trant van wanneer houd dit op??? maar ben wel tot de conclusie gekomen, dat dat niet de juiste vraagstelling is…
we kunnen ons beter afvragen, hoe word ik weer beter…ik moet er voor vechten (absoluut niet de makkelijkste weg) maar wel de juiste weg!!! ik vind mezelf ook nog weleens zielig, als ik dan mijn zere voeten voel, en in het nieuwe jaar mijn werk kwijt raak, dan heb ik ook wel weer eens de neiging om te denken, poeh wat heb ik het zwaar….maar denk ik dan ik heb een paar fantastische dochters een man uit duizenden…
ik hoor je nu bijna denken, ja maar zo werkt het bij mij niet…wel dus als je wilt kun je het, maar je moet wel de positiviteit behouden en….er voor willen knokken.
als je op de site de verhalen van klaas leest door wat voor hel hij door heeft gemoeten en Rose en Lette en Ilona, maar iedereen vecht er op haar zijn manier wel voor. je bent niet de enige en we voelen ons allemaal slachtoffer en dat zijn we ook, maar we kunnen blijven hangen of we gaan ervoor en zien wat hebben we nog in dit leven…en dat is als je het wilt zien meer dan genoeg.
het lukt je als je jezelf niet in een hoekje drukt ik ben zielig!! heel veel succes, en we komen er ooit uit. liefs saskia

Reageren

Sluit me helemaal aan bij jou Saskia!

Het leven is zwaar soms, zonder AD…Maar als ik dan lees bijv. wat jou Rose, nog boven je hoofd hangt misschien met je huis, dat kun je er nu eigenlijk niet bij hebben he?!

En Miranda, herken veel in wat jij schrijft. Kan me soms doodergeren aan dingen die eerst van me afgleden. Niet leuk, maar dat is absoluut een kermerk van het afkicken, helaas ook nog na een paar maanden gestopt zijn.
En mensen niet vertrouwen…ik had daar nooit last van, net zomin als jij. Nu merk ik dat ik de mensen om me heen snel wantrouw. Gaat dan wel over kleine dingen hoor, bijv. iemand zegt iets en ik neem dat meteen verkeerd op, ga meteen uit van het negatieve. En dat heb ik normaal gesproken helemaal niet, moet er soms ook wel om lachen. Op PP wordt er ook al voor gewaarschuwd, de werkelijkheid lijkt soms heel anders als je eenmaal gestopt bent en soms kun je die daarom ook niet goed beoordelen.
Geldt ook voor jouw relatie, het kan idd zijn dat die niet goed voor je is, maar het kan ook zijn dat je best een fijne vriend hebt, maar dat nu gewoon even niet kunt voelen (omdat je je zelf zo rot voelt…).

Hoe dan ook: makkelijk is het niet. Sterkte weer allemaal! Heb zelf ook geen beste week, gewoon last van het vóelen; onrustgevoelens vooral. Heeft ook een klein voordeel; merk dat ik aan het afvallen ben. Yés, wég met die stomme AD kilo’s;)!

Groetjes,
Lette

Reageren

hoi klaas, goh toch nog weer iemand die last heeft van het speeksel laten lopen…en niet gemakkelijk weer overeind kunnen komen na in hurkhouding te hebben gezeten…mijn therapeute had daar de volgende verklaring voor…we hebben jarenlang aan dit medicijn gezeten, en dit zijn natuurlijk spierverslappers…daardoor is alles verslapt, en de gevolgen daarvan weten we he? door jarenlang gebruik, hebben we (jammer genoeg) ook jaren lange training nodig om weer diezelfde stevige spieren te krijgen die we voorheen hadden en dat zelfde geld voor de speeksel klieren… het gaat net zoals ik mailde bij mij qua speeksel weer beter:) ik voelde me net een baby en het erge was dat anderen mij er op moesten attenderen dat er iets uit mijn mond liep…skame:) tjonge jonge dat we hier over moeten praten, maar ik ben dolblij dat het kan!!!! tot ziens en groetjes saskia

Reageren

dag rose e.a.

nog even erop terug te komen, om elkaar te ontmoeten, aan de ene kant lijkt het me een goed idee, maar heb besloten om er toch nog even mee te wachten…wie weet hoe ik er tzt over denk, maar nu nog even niet.
hopen op jullie begrip voor deze keuze.
uiteraard wens ik jullie wel een hele fijne ontmoeting,
en hoop via de mail iets te horen hierover.
fijne dag en wie weet nog eens tot ziens.
groeten saskia

Reageren

[b]Lette schrijft:[/b]
[quote]Sluit me helemaal aan bij jou Saskia!

Het leven is zwaar soms, zonder AD…Maar als ik dan lees bijv. wat jou Rose, nog boven je hoofd hangt misschien met je huis, dat kun je er nu eigenlijk niet bij hebben he?!

En Miranda, herken veel in wat jij schrijft. Kan me soms doodergeren aan dingen die eerst van me afgleden. Niet leuk, maar dat is absoluut een kermerk van het afkicken, helaas ook nog na een paar maanden gestopt zijn.
En mensen niet vertrouwen…ik had daar nooit last van, net zomin als jij. Nu merk ik dat ik de mensen om me heen snel wantrouw. Gaat dan wel over kleine dingen hoor, bijv. iemand zegt iets en ik neem dat meteen verkeerd op, ga meteen uit van het negatieve. En dat heb ik normaal gesproken helemaal niet, moet er soms ook wel om lachen. Op PP wordt er ook al voor gewaarschuwd, de werkelijkheid lijkt soms heel anders als je eenmaal gestopt bent en soms kun je die daarom ook niet goed beoordelen.
Geldt ook voor jouw relatie, het kan idd zijn dat die niet goed voor je is, maar het kan ook zijn dat je best een fijne vriend hebt, maar dat nu gewoon even niet kunt voelen (omdat je je zelf zo rot voelt…).

Hoe dan ook: makkelijk is het niet. Sterkte weer allemaal! Heb zelf ook geen beste week, gewoon last van het vóelen; onrustgevoelens vooral. Heeft ook een klein voordeel; merk dat ik aan het afvallen ben. Yés, wég met die stomme AD kilo’s;)!

Groetjes,
Lette[/quote]

Ik heb denk ik ook best wel een fjne vriend maar voel het nu idd niet, vorige week was een superweek en deze week is alles bagger en ik verzet me er heus tegen!!! We moeten er gewon door idd….Ooit komt het weer goed neem ik aan….

Miranda

Reageren

Lees ook:

Stoppen met Paroxetine, hormonen en zwanger?
http://www.dokter.nl/forum/Medicijnen/36154-Stoppen-met-Paroxetine-hormonen-en-zwanger.html

Paroxetine beginnen
http://www.dokter.nl/forum/Depressie/108718-paroxetine-beginnen.html

Ernstig misselijk
http://www.dokter.nl/forum/Zwangerschap/198510-Ernstig-misselijk.html

Stoppen met seroxat
http://www.dokter.nl/forum/Medicijnen/34720-stoppen-met-seroxat.html

Seroxat en zwanger worden
http://www.dokter.nl/forum/Medicijnen/35004-seroxat-en-zwanger-worden.html

Citalopram bijwerkingen
http://www.dokter.nl/forum/Medicijnen/35070-Citalopram-bijwerkingen.html

Reageren

Hallo Myrah,

Geen verzet maar acceptatie helpt.

Verzet vraagt energie.
Acceptatie vraagt overgave.
Dat betekent dat je er niet meer mee bezig hoeft te zijn en je kunt focussen op leuke dingen.
Accepteer hoe je je voelt.
Je zal zien dat het gevoel dan (kan) verdwijnt(en).

Ik weet uit ervaring dat het moeilijk is, maar wel helpt.

Go with the flow.

Het beste , Alexander

Reageren

Hoi Alexander,

Wat jij dus eigenlijk zegt is, laat het over je heen komen en dan komt het wel goed? Inmiddels ben ik 8 maanden van die rommel af, voel me knap depressief en weet helemaal niet meer wie ik ben. Er komen tips voorbij over vitamine B12 en magnesium, daar wil ik zo graag meer over weten!!!
Maar acceptatie is erg moeilijk, omdat ik gewoon zelf niet weet hoe ik er mee om moet gaan. Morgen ga ik naar de psych weer en naar de huisarts, heb contact gehad met GGZ Emmen waar ik voor het eerst wel gehoor kreeg over mijn klachten. Ik weet gewoon niet meer waar ik het nog zoeken moet…..ben er klaar mee en moe van….alles loopt fout, mijn werk, mijn relatie alweer….en dat alleen omdat ik de goeie weg niet kan vinden…Dus morgen maar weer naar de huisarts…ik weet het ook niet meer…acceptatie…ja, klinkt heel leuk als ik wist hoe ik dat voor elkaar kreeg…

Miranda

Reageren

Beste Myrah,

Ik weet echt wat je bedoeld.
Ik stond vorig jaar op het punt om voor een vrachtwagen te springen en dat was dan op de weg terug naar huis van vakantie.
Een goede tip die ik toen kreeg was om een homeopaat te contacten.
Dat werkt voor mij, samen met visolie, ontspanningsmassage, EFT (emotional Feed back therapy, dit is overigens verschrikkelijk simpel (je kan het zo van internet plukken) en heeft ook te maken met acceptatie van de situatie en jezelf.)
Wat ik bij mezelf merkte was dat de aandacht die ik mezelf gaf door goed voor mezelf te zorgen door naar een homeopaat te gaan, me te laten masseren om te ontspannen, etc ik me al beter voelde. Jezelf verwennen en het jezelf gunnen. Ik zelf sta op het punt om weer contact op te nemen met een haptonoom om weer dichter bij mezelf te komen.
Ik snap het gevecht echt en af en toe wordt je er doodmoe van.
Ik denk wel eens wanneer houdt dit op en dan te bedenken dat ik nog op 10mg zit en na 3 maanden eigenlijk de stap naar 9,5 mg niet durf te maken.
Probeer EFT eens. Het heeft te maken met energie banen en verlost je van van alles. Ik ben zeker een sceptisch mens, maar bereid alles te proberen en dit heeft mij positief verrast. Nu nog de dicipline om het vaker te doen.

Houd je taai en ben goed voor jezelf.
Goed is goed en jij ook.

Het beste A.

Reageren

Miranda,

Kijk hier maar eens naar. Ga er rustig voor zitten om het te lezen en doe het eens.
Ik vind het geweldig om te doen.

http://www.itan.nl/download/EFT%20handleiding%202009.pdf

A.

Reageren

Lieve Miranda,

Je zit er weer even helemaal doorheen, he? Ik heb de eerste keer ook niet gereageerd op Alexander want ik had ook zo’n beetje dat gevoel. Laten we aub. niet doen alsof het makkelijk is, wat waar wij nu doorheen gaan, want dat is het zeer beslist NIET. Ik begrijp Alexander wel, want hij heeft kennelijk baat gevonden bij EFT en jezelf eens laten verwennen door massage , is eigenlijk ook geen slecht idee.

Ik ben echt weer veel beter, nu ik een week 1200 mg. magnesium p.d. gebruik. Op mijn web-site staat exact de uitleg hoe dat werkt. Kleine stapjes, maar terugkijkend gaat het met mij echt steeds beter.

Alexander , ik zal jouw tips zeker lezen, want ik doe alles , maar dan ook alles om me beter te voelen.
Ik ben echt weer beter, nu ik een week 1200 mg. magnesium p.d. gebruik. Maar ik ben nog zo aan het vechten en wordt er zo moe van, dat ik vervolgens weer slecht slaap. Slapen doe je nl. beter door fysieke vermoeidheid, mentale vermoeidheid levert slecht slapen op.

Verder denk ik, Alexander, dat jij beter dan weer iets kunt minderen , als jijzelf gestabiliseert bent. Daar kan vlgs. mij geen datum aanhangen. En neem idd, de tijd om uit te zoeken wat goed voor jou is.

Reageren