Goh…ik schrik nog steeds als ik hoor dat mensen te snel of verkeerd gaan afbouwen van deze middelen, uit pure onwetendheid…dat is vragen om moeilijkheden en teleurstellingen, want de kans is groot dat dat je dan weer opnieuw moet beginnen omdat het echt niet gaat als je eenmaal gestopt bent, zoals ik in 2004.

Nu ben ik in ruim een jaar wel succesvol afgebouwd, maar dan nog is het niet iets dat je er even bij kunt doen, het hakt er echt in…dus mensen, informeer jezelf hierover, laat je voorlichten en lees verhalen van lotgenoten. Afbouwen en stoppen met AD is behoorlijk zwaar en dient heel langzaam en zo gelijkmatig mogelijk te gebeuren!

Rose, heb je zojuist een mail gestuurd ivm het plannen van een ontmoeting, sorry voor mijn late reactie. Misschien hebben jullie al iets gepland, maar zo niet, lijkt het mij leuk om erbij te zijn!

Groetjes,
Arlette

Lette,

Ik heb jouw mail niet gekregen, wel van Myrah. Wil je het aub. nog eens proberen via mijn web-site Echte humor? Dan kan ik jouw in contact brengen met Myrah.
Er is nog niets georganiseerd, omdat ik ook hoopte dat Saskia zou reageren. Jullie wonen in het Noorden, ik in het Westen. Het lijkt mij het handigst, dat ik naar het Noorden kom, waar jij dan mogelijk met Myrah een plek afspreekt.

Vanwege de aanhoudende onrustgevoelens, besloot ik St. Jans kruid te proberen en ging afgelopen vrijdag naar de Natuur-winkel. Na mijn verhaal aangehoord te hebben adviseerde ze mij Rhodiola en vertelde daarbij, dat, als ik diezelfde middag zou beginnen, ik me maandag beslist een heel stuk beter zou voelen.

Het goede gevoel begon zondagmiddag al en heb me sindsdien uitstekend gevoeld. De onrust-gevoelens zijn nu heel licht en makkelijk te negeren. Ik verwacht niet dat dit een wondermiddel is, maar ik zal er alles aan doen, om mezelf beter te laten voelen.

Al met al, merk ik duidelijk een stijgende lijn in mijn verbetering en ook daar geniet ik dan weer van.

Reageren

Rose,

De 1e link naar de Echte humor website (echtehumor.nl) is niet die van jouw site, dus weet ik niet waar ik de mail naar moet sturen? Ik woon trouwens in het Zuiden, dus voor mij is het Noorden van het land wel wat uit de richting;).

Fijn dat het steeds beter met je gaat! Over rhodiola heb ik vaker goede dingen gehoord.

Groetjes,
Lette

Reageren

Ik weet nog neit of ik hierbij zou willen zijn, ik heb een beetje een overload van Seroxat-ellende gehad en daar is weer het nodige bijgekomen…
De laatste weken heb ik, 3 jaar na de laatste dosis, weer een terugval in nare symptomen: tintelingen, congnitieve uitval en heel negatieve gedachten. Ik hanteer maar als criterium dat de vreemde symtpomen die ik nooit gevoeld heb voor het afkicken hier nog steeeds aan gerelateerd zijn, ofwel ik zit no gsteeds in “protracted withdrawal” nu na 3 jaar, volgens dr. David Healy kan het trouwens tot 4 jaar doorgaan maar dat geldt natuurlijk voor de groep die hij gevolgd heeft. Mogelijk kan het nog langer duren.
En ook bij mij hakte de dood van Antonie er best wel in, en naar aanleiding daar van schoot ik ook weer in de wanhoop.
Mijn moeder is een grote steun voor me maar dat dit verteld aan mijn zus, enthousiast Seroxat-gebruikster en inmiddels volledig “spellbound” zoals dr. Glenmullin dit noemt. Ze voelt zich na 9 jaar Seroxat slikken nog steeds “prima” en blijft mij verwijten niet naar de dokters geluisterd te hebben, “eigenwijs” te zijn en “alles beter denken te weten”. Ze stuurde me een besorgde mail dat ik nu ECHT terug moet naar de psychiater en me beter in een kliniek kan laten opnemen voor een “diagnose” en”medicijnadvies”… en dat dit “geen schande” is…
Het is bijna een klucht te noemen en geeft aan dat helenmaal niets van wat ik afgelopen jaar ontdekt heb tot haar is doorgedrongen. De rechtszaken tegen GSK, de vele Seroxat-doden of gehandicapten, de jarenlange onmacht te werekn door de ontwenninsverschijsnelen, dit alles wordt door haar van tafel geveegd als onzin want de dokters hebben er toch voor geleerd… en wie ben ik om het beter te menen weten?
Ik vind het vreselijk maar ik denk dat dit een onherstelbare breuk tussen ons wordt. Ik probeer haar nog eenmalig te bereiken en anders ben ik een familieid kwijt. En dat zal neit de eerste door PAxil geinduceerde familicrisis zijn en ook niet de laatste…
Lette je hebt mijn email adres dus laat me maar weten over eenevt. meeting.

Reageren

Mooi om te lezen wat jullie voor elkaar betekenen. Of het nu via bijeenkomsten is, of via internet, ik denk dat je veel van elkaar kunt leren, en elkaar bovendien tot steun kunt zijn. Dat lees ik tenminste ook terug als je al die berichten en reacties leest. Mooi. En nee, ik gebruik zelf geen paroxetine, maar ik ken wel een aantal mensen dat er ook mee worstelt.

Reageren

Fleur, ben het helemaal met je eens!

Klaas,
Echt balen dat je weer een terugval hebt! Gelukkig weet en besef jij dat dit helaas nog steeds tot het afkicken behoort, itt jouw zus. Het klinkt idd als “spellbound” en het is ook niet in haar belang om in te (durven) zien wat deze medicijnen met je doen, zowel tijdens het gebruik als na het stoppen. Ze kan dit besef ook niet hebben, juist omdat ze ze nog gebruikt….Ik ontdek juist nu pas meer en meer wat het de afgelopen jaren allemaal met me gedaan heeft en dat was zeker niet positief, al voelde ik me voor mijn gevoel ook “prima” tijdens het 10-jarige gebruik. Jouw zus duidelijk willen maken wat je bedoelt is hetzelfde als een nicotineverslaafde van het roken proberen af te praten, zal je ook niet lukken denk ik. Maar jammer blijft het wel, want jij hebt niet alleen de gebruikerservaring maar ook de ervaring van het stoppen en die heeft jouw zus niet. Ik hoop echt dat jullie band hierdoor niet verbroken wordt, maar soms is dat niet voorkomen ben ik bang. Zou idd niet de 1e familiecrisis zijn veroorzaakt door Paxil. Daarbij komt dat wij in deze fase natuurlijk ook gevoeliger zijn, waardoor we ook weer juist goed voelen wie niet goed voor ons zijn momenteel, kijk maar naar het verhaal van Rose met haar broers bijv.

Ik heb je mailadres nog en zal je zeker op de hoogte houden, zou leuk zijn als je erbij kunt zijn, al snap ik het ook (en wij allemaal hier, zonder enige twijfel!) als je het juist even niet kunt opbrengen.

Over Antonie Kamerling; zoals ik al aan Rose schreef in mijn mail; normaal gesproken zou mij dit raken, maar zou ik meteen daarna overgaan tot de orde van de dag. Nu kon ik dit niet, omdat ik maar al te goed weet hoe hij zich gevoeld moet hebben en dat is best eng, voor iemand die zich altijd als “evenwichtig” heeft beschouwd (maar dat op dit moment beslist niet is…;(.)

Groetjes,
Lette

Reageren

Lette,

De eerste link op Google Echte humor is echt van mij, hoor !!! Onderaan de linkerlijst staat de contactknop. Probeer het nog maar eens. Het reizen hoeft geen probleem te zijn. We kunnen bv. afspreken bij station Utrecht, waar ik jou dan oppik.

Lieve Klaas,

Mijn twee broers vonden ook dat ik psych. hulp moest zoeken en me laten opnemen, mijn hoofd na laten kijken enz. enz. Kortom, ze maakten me constant belachelijk en vonden het ook nodig om het op zo’n manier aan anderen te vertellen. Met beide heb ik al lang geen contact meer. Ze hebben niet de moeite genomen om er zelf even naar te Googlen, want het lag allemaal aan mij; zij hadden gelijk, ik ben gek !!

In theorie is het familie, maar het zijn niet de mensen die ik nodig heb. Overigens hebben zij het contact met mij verbroken met de mededeling, dat als ik mijn hoofd had laten nakijken, dat ze dan wel weer contact willen. Ik bedank daarvoor, dat begrijp je.

Sterker nog: ik denk vaak: stel je eens voor dat ze opeens voor de deur staan en het goed willen maken …..? Dat wil ik absoluut niet !!!
Zelfs niet als ze een hele camera-ploeg meenemen. Ik ben echt heel veel beter af zonder hun.

Maar Lette heeft wat mij betreft ook helemaal gelijk, hoor. Ik dacht ook heel erg lang, dat het goed met mij ging gedurende het gebruiken van Parox. Dus ik begrijp jouw zus ook wel. Jaren geleden vertelde mijn buurman mij, dat hij, net als ik toen ook Seroxat gebruikte en dat hem dat uitstekend beviel. Ik beaamde dat toen en samen kwamen we tot de conclusie, dat we nooit meer zonder wilden.

Zo denkt jouw zus nu ook, dat is nu haar overtuiging, zoals het toen de mijne was. Het verschil is nu, dat ik weet en besef wat die troep met ons gedaan heeft en wat wij allemaal hebben verloren daardoor. Zij kan dat nu gewoonweg niet begrijpen, Klaas. Probeer contact met haar te onderhouden, door een afspraak te maken, waarbij het onderwerp anti-depressiva volkomen vermeden wordt. Ik zekere zin hebben jullie allebei gelijk nl.

Klaas, ik heb jouw mail-adres ook, kan ik je de url. naar mijn site over AD sturen, die je dan aan haar kan laten zien, als je dat wilt. Alles wat daar staat is onderbouwd met bewijzen en er nergens wordt bewezen dat AD veilig is en al helemaal niet tijdens het afbouwen en stoppen.
Als je wilt mag ik je het mail-adres van Myrah sturen.

Laat je het even weten ??

Het is nu meer dan ooit, heel erg belangrijk, dat wij zorgen dat we positieve mensen en begripvolle mensen nodig hebben. Dat is ook de reden dat ik een web-site over echte humor ben begonnen. Bewust op zoek naar positiviteit en humor. Ik maak de site meer voor mezelf als therapie om beter te worden en alle beetjes helpen, dus de site ook.

Overigens heb ik weer een behoorlijk goede dag gehad en dat heeft ongetwijfeld met Rhodiola te maken. De onrustgevoelens, die spanning oproepen in het lichaam zijn vrijwel verdwenen en dat merk ik heel erg goed. Ik vind het een aanbeveling waard.

Fleur,

Een gebroken been is zichtbaar, dan ben je ziek en dat is duidelijk. Afbouwen en stoppen van AD is niet zichtbaar. Alleen diegenen die het doen of gedaan hebben, weten hoe ongelofelijk moeilijk die strijd is. Artsen hebben geen flauw benul en zetten mensen die ervan af willen op een veel te snel afbouw-schema waardoor de klachten verergeren.

Wij hebben elkaar heel erg hard nodig als ervarings-deskundigen en ik ben heel erg blij met dit forum.

Reageren

@ Klaas,

Tsjongejonge, ik vind het meer dan erg dat je zus zo reageert…maar voor mij is het enigszins herkenbaar.Ook ik heb weinig contact meer met mijn familie en ik ervaar het als lekker rustig zo. Ik slik ondertussen nog steeds Ruval Extra Forte en dat bevalt me goed. Ik voel me beduidend beter, kom veel meer voor mezelf op enz enz….Wat ik wel moeilijk vind is dat ik me de laatste tijd nogal eens gebruikt voel. Voorheen zei ik eigenlijk nooit ergens nee op, tegenwoordig doe ik dat met regelmaat en geef ik duidelijk mijn grenzen aan, dit voelt voor mezelf heel goed maar het heeft wel enig voeten in de aarde. O.A met mijn werk, ik ben dus nu op zoek naar ander werk, kan me totaal niet meer vinden in mijn vak wat ik 22 jaar heb uitgevoerd. Ook in mijn werk ben ik toe aan rust en regelmaat. Gek is het wat stoppen met deze zooi met je doet….Vooral de laatste weken lijkt het of ik inzicht na inzicht krijg, ik ontdek last te hebben van vluchtgedrag. Eén keer in de zoveel tijd wil ik er uit en weg van alles. Zijn er onder jullie meer die dit herkennen??? Voor de rest zie ik er naar uit om bij elkaar te komen en kennis te maken met iedereen. Ik heb mijn mail-adres inmiddels door gegeven aan Rose dus ik hoop gauw wat te horen!!!
Mensen, hou je taai, Klaas, je komt er door en wie weet kunnen we even op je wachten!!!

Liefs Miranda

Reageren

hoi klaas, echt ontzettend vervelend voor je, maar probeer er laconiek mee om te gaan.
het zou zonde zijn om de relatie met je zus te verbreken….zij zit nog volop aan dit (gore) middel en zal je de eerste jaren ook niet willen begrijpen…ik ervaar hetzelfde met een vriendin…maar we gaan goed met elkaar om en praten niet meer over de paroxetine, want zolang ze gebruiken heeft praten hierover geen zin.
mochten ze er ooit vanaf willen dan is de tijd daar om ze bij te staan(wat ze hard nodig zullen hebben) maar nu is de tijd er nog niet, maar om dan de famillie band hier voor te breken…nooit doen.
en denk maar zo, jij bent de sterkste want jij doet het zonder medicijnen!!!!en dat is op zich zelf een enorme felicitatie waard, want zwaar is het…mocht je je zus niet kunnen overtuigen, heel veel andere mensen heb je de laatste jaren wel geholpen…kijk niet achterom maar ga er (gewoon) weer tegen aan….ooit wordt alles weer beter…en als je zover gekomen bent toont dit karakter, dus laat je niet van de wijs brengen wat
anderen zeggen, het is jou leven, geniet van je zus, en laat de paroxetine in jullie geval rusten..sterkte en succes

Reageren

leef je leven en houd vast,

aan de weg die bij je past….

iedereen zijn eigenwaarde,

maakt een mens tot mens op deze aarde!!!

Reageren

Ik heb jullie verhalen zitten lezen! En ik hoop dat ik er mensen mee wakker heb gemaakt. Ik wilde dat ik geweten had wat voor risico’s er aan die pillen had gezeten maar er is mijn niets over verteld toen ik ze na een depressie ging gebruiken. Ik ben er nou een paar maanden mee gestopt en had heftige reacties van schudden aan mijn hoofd en overal hele erge spierpijnen en kon ook heel moeilijk lopen.
De neuroloog heeft na onderzoek ontdekt dat ik Parkinsonisme heb dat is een broertje of zusje van Parkinson en hij denk dat het door het gebruik van die Paroxetine is dus ik wil iedereen hier voor waarschuwen gebruik het niet langdurig ik heb het bijna 12 jaar gebruik ik durfde er niet mee te stoppen ik was bang dat ik weer in een erge depressie zou komen. Ik hoop dat ik mensen hier mee help na het lezen van mijn verhaal het afkicken is zwaar maar het is mij ook zonder hulp gelukt dus iedereen moet het lukken maar doet het heel langzaam zo heb ik het ook gedaan door de dokters woord je niet eens geholpen er mee dat vind ik heel erg ze kunnen het wel makkelijk uitschrijven.

Reageren

Dank voor de motiverende woorden en Saskia, ik snap goed wat je bedoelt maar af ent oe vraag ik me af wie er sterk is en wie niet. Soms heb ik gewoon spijt dat ik er vanaf ben gegaan, en zeker dat ik het cold turkey heb gedaan terwijl ik door de vorige pogingen wist dat dit rampzalig was. MAar na elke herstart voelde ik me na enkele weken weer kiplekker en dacht steeds “nu ben ik er sterk gegoeg voor… maar zo werkt het helaas niet.
Ik ben deze 3 jaar doorgekomen door steun van mijn moeder, ik moet er niet aan denken wat er gebeurd was als zij dezelfde houding als mijn zus had gehad. En verder had ik een vast contract en kreeg ik nog steeds salaris uitbetaald, komende januari stopt het echt en neemt het UWV het over… En ik ben nog steeds niet voldoende hersteld om aan het werk te gaan en kom bovendien uit een keihard wereldje van ICT detachering waar ik toch al nooit goed in gefuncitoneerd had. Al had dit ook te maken met diverse mislukte afkickpogingen waardoor ik regelmatig wekenlang ziek was.
Ik probeer nu mijn kennis wat up to date te houden en uit te breiden en toch een keer weer een vaste werkplek te vinden en hoe ik dat moet doen na meer dan 3 jaar thuis vanwege een reden die je aan geen enkele werkgever kan uitleggen is nog een grote zorgfactor.
Ik weet dat er geen weg meer terug is naar een SSRI maar ben soms bijna jaloers op degenen die er nog aan zitten, niet weten wat wij weten en gewoon functioneren. MAar ik durf voor geen prijs meer een psychiatrisch medicijn aan te raken en zelfs de beste psychiater kan niet voorspellen wat een nieuw middel zal doen… zelfs al zou het in eerste instantie verlichting brengen weet ik dat ik een jarenlange withdrawal geen tweede keer zal doorkomen!
Al met al is volhouden en hopen op herstel de enige optie. Ik ken diverse cases van mensen die pas het 4e, of zelfs 5e jaar substantieel opknapten en al geeft dat geen garantie, het is mijn enige hoop.
Ik blijf graag in contact en wil ook wel naar een evt. ontmoeting komen. Rose heeft mijn adres.

Reageren

Irma,

Die “hersenschokken” heb ik sinds april niet meer gehad, wel veel spierpijn en krampen. Daar ben ik vrijwel helemaal van verlost, nadat ik magnesium 400 mg. ben gaan nemen. Eindelijk weer slapen zonder kramp !!
Lopen gaat wel goed, maar ik heb wankelingen.

Verder gaat het best goed met me, zeker nu ik ook Rhodiola en (dank zij, Myrah) Ruval Extra Forte gebruik.

De enige reden waarom wij het volhouden is vlgs. mij het feit, dat we weten dat het afkick-verschijnselen zijn. Ik doe het ook alleen en zoek de supplementen die mij nu helpen, let op mijn lichaamshouding en elke dag bedenk ik iets voor de volgende dag om me op te verheugen. Mijn vertrouwen in de huisarts is gedaald tot het nulpunt.

Klaas,

Ik ben geen enkel moment jaloers geweest op mensen die nog SSRI’s gebruiken, wetend uit eigen ervaring, wat het uiteindelijk allemaal kapot maakt.
Ik vind ons heel erg sterk !!!! Ondanks onze ellende, leren we ook heel veel, nl. dat problemen niet opgelost worden door SSRI’s en we daar zelf mee aan de slag moeten gaan.

Ik zit in een vergelijkbare arbeids-situatie als jij. Mijn bedrijfsarts is zeer begripvol en geeft mij ook de ruimte om terug te vallen. Maar ik zeg je eerlijk, mijn gezondheid en welbevinden gaat nu voor alles, wil ik nog pakweg 25 jaar van het leven genieten. ( Dan ben ik 93 jaar en dan is het wel goed ).

Als ik vorig jaar april geweten had, hoe moeilijk het afbouwen en stoppen is, dan had ik zeker getwijfeld om het door te zetten. Ik wist het toen niet, ik wist het pas op het eind van mijn afbouwperiode. Afbouwen en stoppen moet met 100% motivatie gebeuren en die had ik in april 2009. Daarom ben ik blij, dat ik toen niet wist hoe ongelofelijk moeilijk het is. Maar ik merk absoluut verbetering, dus ik weet dat het kan.

Reageren

Hallo iedereen,

Ik ben nieuw op dit forum. Ik heb de afgelopen twee dagen alle pagina’s doorgelezen betreffende het stoppen met paroxetine. Ik slik dit medicijn onderdehand ook al 13 jaar en wil er dus vanaf. Ik ben zo’n twee jaar geleden ook al eens gestopt. Ik ben dus eerst begonnen met een half tabletje elke dag. (ik slik 20mg.p.dag.) En na een aantal maanden dus helemaal gestopt. In het begin ging het dus inderdaad goed. Ik schrok er wel van dat ik weer alles voelde. Dus als ik ergens nerveus voor was dan voelde ik dat dus ook. Wat ik met het medicijn eigenlijk niet heb. Dus dat was wel een eye-opener voor mij. Na een paar maanden begon bij mij de ellende dus ook. Ik werd rusteloos en had vreselijke angstdromen. Ik dacht dus net als iedereen dat de symptonen weer waren teruggekeerd. Op een gegeven moment hield ik dat niet meer vol. Ik kreeg ook last van duizelingen. Ik ben dus naar mijn huisarts gegaan, en die vroeg ook aan mij of ik weer angstig was, wat ik dus bevestigde. Jullie snappen het al hij schreef mij gelijk weer 20mg per dag voor. Na dit alles op dit forum te hebben gelezen kom ook ik tot de conclusie dat mijn huisarts absoluut geen idee heeft wat dit medicijn doet en wat voor verschrikkelijke ontwenningsverschijnselen dit medicijn teweeg brengt. Ik ben nu weer zover om het opnieuw te gaan proberen om van dit k*tmedicijn af te komen, maar dan wel heel rustig. Ik heb al begrepen (ook na het lezen van diverse berichten op paxilprogress.org) dat dit wel twee jaar kan duren. Maar dat maakt me niets uit. Ook ik ben trouwens in die tijd dat ik dit medicijn slik zo’n 20kg. aangekomen waar ik absoluut niet blij mee ben. Het was ook opvallend dat toen ik gestopt was, dat het gewicht gelijk verminderde. (helaas zit het verloren gewicht er inmiddels weer aan en meer zelfs dankzij seroxat.)

Reageren

Ik wilde nog even reageren op mijn verhaal over parexetine.
Ik heb de verhalen van de verschillende mensen gelezen maar ik wilde waarschuwen voor gebruik ervan!
Ik loop bij een neuroloog en ben na 3 mnd heel langzaam afbouwen van parexetine 20mg door dat ik last had van trillingen moest dat van de neuroloog.
En nou blijk dat ik door die parexetine een beschadiging heb opgelopen en ik heb nou parkinsonisme dat komtbij 1 op de 1000,00 voor dus dat is best veel ik zit nou aan de parkinson medicijnen 8 per dag en drie voor mijn maag maar ik weet tuurlijk niet hoe het verder met mij gaat dat kunnen ze je niet vertellen.
De medicijnen kunnen je niet genezen maar onderdrukken de symptomen ervan als ik had geweten dat ik dit er van zou kunnen krijgen had ik het nooit innemen.Ik heb verschillende scans gehad 3 en daar mee hebben ze de beschadeging gezien.
Dus mensen slik ze niet te lang als het niet nodig is.

Reageren