Hoi Saskia,

Ik ben nu 6 maanden van die troep af en ik kan je zeggen dat het idd een hel is geweest tot nu toe….de schokken in mijn hoofd heb ik nog maar zelden, heb erg last van wisselende stemmingen,ben 6 weken weg geweest bij mijn vriend, weet helemaal niet meer wat ik nog leuk vindt en hoe ik genieten moet in deze hel die leven heet….maar ik zet door, heb afgebouwd van 20 mg. Voelde me de eerste 2 maanden eigenlijk geweldig en daarna ging het mis. Heb er dagen bij dat ik het gevoel heb dat het boven mijn ogen dicht gedrukt wordt door ik noem het maar watten…zie de wereld dan niet scherp en voel me ongelofelijk kloten dan. Maar ik blijf geloven dat het goed komt,heb een tijd helemaal alleen maar in mijn hoofd gezeten, deed niks anders dan alleen maar piekeren. Voel me ook ongelofelijk moe maar moet er hoe dan ook door heen. Heb inmiddels gesprekken met een psych en dat bevalt me goed, man neemt me erg serieus en praat niet over hervatten van de medicatie. Heel belangrijk voor mij!!!Ik leer nu meer op mijn gevoel af te gaan maar vindt dat eigenlijk dood eng. Je gaat alles op nieuw ontdekken en wat er hiervoor ook al eens aan werd gegeven door mensen, vroeger holde ik door het leven, tegenwoordig begin ik te slenteren, neem de boel meer in me op, zie de kleine dingen weer wat meer maar over het algemeen zit ik nog in de fase die ik een hel noem. Het is ongelofelijk wat zo’n pilletje voor macht heeft en temeer nog het effect wat het heeft op de mensen om er weer van af te komen….niet normaal….maar we zijn allemaal doorzetters hier en we komen er wel! Ergens gaat de zon weer schijnen en zullen we vreselijk blij zijn dat we van deze shit af zijn gekomen!!! Fijn weekend allemaal en geniet ervan!!!

Miranda

Myrah,

Hou vol !! Je doet het geweldig. Je zegt het zelf al: je ziet weer kleine dingen die je voorheen niet meer zag. Ik ken dat. Na bijn 9 weken van de Parox. af te zijn, heb ik weer echte emotie’s, tranen als ik iets mooi’s of ontroerends zie, kippenvel . Ik voel weer. En ja, het is vaak een hel, maar ik geniet nu heel bewust van de momenten dat ik me wel goed voel. De hersenschokken of wollig hoofd heb ik niet meer, maar ik ben dan ook ruim 15 maanden aan het afbouwen geweest.

Ik heb heel lang onderzoek naar anti-depressiva en het afkicken ervan gedaan en daar een web-site over gemaakt. De feiten zijn heel veel meer schokkender dan je zou verwachten: verschijnselen, waar je die troep voor gekregen hebt, komen in verhevigde mate terug bij afbouwen en nog een tijd nadat je gestopt bent.

Ter compensatie heb ik ook een web-site over Echtehumor. Gisteren zag ik, dat ik al op de tweede plaats bij Google sta: ook krijg ik veel reactie’s vanaf de site, over hoe leuk het is en hoe mensen dit hard nodig hebben.

Overigens gebruik ik Omega-3 visolie capsules, Zink, IJzer en magnesium.Daarnaast ben ik erg bezig met mijn lichaamshouding, wat absoluut van belang is.

Myrthe, wees heel erg trots op jezelf, je bent geen drugs-verslaafde meer en je hebt jouw leven weer in eigen hand genomen. We moeten die kl…. afkickverschijnselen door en dat doen we !! Over twee weken begin ik ook met gesprekken bij PSY. Heb me voorgenomen, dat als men ook maar 1 keer adviseert, dat ik maar beter weer aan die medicatie kan gaan, dan ben ik weg !! Zonder pardon.

Reageren

Mooi om te lezen hoe jullie elkaar steunen als het nodig is en samen kunnen genieten van jullie successen.

Reageren

Alf,

Nog mooier als je weet, dat dokters, specialisten en andere deskundigen je niet vertellen wat afbouwen en uiteindelijk stoppen van Paroxetine is. Geen mens zal je vertellen, hoe gevaarlijk het is, hoe ellendig en ziek je bent, als je die troep niet meer neemt.

Wij hebben elkaar heel erg hard nodig als ervarings-deskundigen. Wij gaan allemaal dezelfde hel door, terwijl ondertussen de artsen dit steeds vaker voorschrijven.

Reageren

[b]Rose schrijft:[/b]
[quote]Alf,

Nog mooier als je weet, dat dokters, specialisten en andere deskundigen je niet vertellen wat afbouwen en uiteindelijk stoppen van Paroxetine is. Geen mens zal je vertellen, hoe gevaarlijk het is, hoe ellendig en ziek je bent, als je die troep niet meer neemt.

Wij hebben elkaar heel erg hard nodig als ervarings-deskundigen. Wij gaan allemaal dezelfde hel door, terwijl ondertussen de artsen dit steeds vaker voorschrijven.[/quote]

Hoi Rose,

Dank je voor je reactie!!! Doet me goed!!! Ik zou graag je website willen weten, kan me een link daarvan sturen???

Miranda

Reageren

Hai Myrah,

We mogen hier geen links plaatsen, maar ik heb in mijn eerste reactie op jouw verhaal wel een hint gegeven, waardoor je met mij in contact kunt komen.

Reageren

hallo rose, ik zie je naam nog steeds staan, en je probeert mensen te helpen, wat goed van jou…gaat het inmiddels met jezelf ook weer iets beter? ik krijg nu weer dagen dat het met mijn lopen iets beter gaat, maar wel tergend langzaam hoor…het wiebelen op mijn benen gaat ook iets vooruit, maar ja ik vind zelf dat dit na een jaar van de paroxetine af te zijn ook eindelijk wel een beetje de goede richting op mag gaan he? fietsen lukt nog niet en autorijden mag ook nog niet omdat mijn been onverwacht van de koppeling kan schieten…wat een ellende door dit middel!!!! ben nog steeds wel benieuwd naar reacties van mensen die ook slecht kunnen lopen en ook nog steeds pijnlijke voet en been spieren hebben….verder veel sterkte met alles. groeten ilona

Reageren

Zo herkenbaar, alle verhalen hier, dus maar weer ff reageren;).

Eind deze week is het precies 4 maanden geleden dat ik gestopt ben met citalopram, de medicijnen die ik zo’n 10 jaar heb geslikt (1e jaren paroxetine).
Zoals ik eerder in dit topic al aangaf is het ook bij mij niet makkelijk geweest de afgelopen maanden. Lichamelijk weinig gemerkt, maar psychisch des te meer. Hormonaal totaal uit balans en ook daardoor veel klachten (AD schoppen hormonen in de war o.a.), bovendien reageren de hersenen nu extra gevoelig op (ook normale) hormoonschommelingen. Daarnaast veel stemmingswisselingen, veel piekeren over van alles en nog wat, kwetsbaarder, soms erg depressief maar gelukkig ook veel goede momenten. Net als Miranda weet ik soms niet meer hoe te genieten of wat ik leuk vind, alsof het leven heel veel leuke dingen in petto heeft (en ik zie ze echt wel, die leuke dingen) maar ik er gewoon even “niet bij kan”. En net als jullie voel ik veel meer en das best wennen, na al die jaren. Ik ervaar ook dat je nu, alsnog, moet dealen met alles wat psychisch is onderdrukt de afgelopen jaren, waarmee maar weer is bewezen dat AD je van de regen in de drup helpen. Ze lossen niks op, onderdrukken alleen maar, terwijl je er daarnaast nog een heleboel problemen bij krijgt.
Ondertussen ben ik er toch wel trots op dat ik alweer 4 maanden zonder AD door het leven ga. Het is net als Rose schrijft; als je AD begrijpt en snapt dat de meeste klachten afkickverschijnselen zijn en géén terugkerende klachten, lukt het vaak wél om van de AD af te blijven.
Wens iedereen veel sterkte!

Reageren

Ilona,

Ik vecht zo hard. Er zijn dagen achter elkaar dat ik me zo goed voel en dan opeens ben ik weer volledig de weg kwijt en denk dan: laat mij maar gewoon slapen en niet meer wakker worden. De enorme schade die AD mij aangericht heeft, ben ik nu aan het oplossen met behulp van diverse hulp=verlensers.

Ik ben nu negen weken van AD af en heb weinig of geen wankelingen meer gehad. Ook heb ik geen hersen-schokken meer gehad, maar ben soms zo depressief en denk dan, wat doe ik hier op deze wereld. Laat me slapen en nooit meer wakker worden. Dan zijn er perioden,dat ik echt geniet van het mooie weer: in mijn tuin werk, in de zon zitten en gewoon even mezelf goed voelen.

Het enige wat mij op de been houdt is de wetenschap, dat ik veel goede hulp heb, bij mijn ontstane problemen door de AD.

Ik wil niet dood. Dat is een feit, maar het is zo ontzettend moeilijk nu om me te focussen op de paar redenen waarom ik wel wil leven. Ik moet mezelf eraan blijven herinneren, dat deze gedachten voortkomen uit afkick-verschijnselen.

Ik heb vandaag bewust genoten van de zon, het buiten zijn en me goed voelen.

Reageren

Lette,

Ik herken het piekeren en dat betreft steeds weer negatieve gedachte’s. Het terug komen in de realiteit is heel erg moeilijk voor ons. We worden nu overmand door alle gevoelens die (vaak) jarenlang onderdrukt zijn.

Lichamelijk heb ik mezelf behoorlijk onder controle door steeds te letten op mijn lichaams-houding, maar mentaal neig ik toch wel veel naar negatieve gadachten die mij dan beheersen.

Je hebt zo gelijk, we moeten nu dealen met de oorzaken die ons aanvankelijk aan de AD hielpen, terwijl dokters, naast het uitschrijven van AD ook gespreks-therapie zouden moeten adviseren. Helaas doet de meerderheid van de huisartsen dat niet.

Vandaag had ik een hele goede dag: heb genoten van de zon en tussendoor ook nog wat aan de schade gedaan.

Voor iemand die niet weet, wat de gevolgen van afkicken en stoppen van AD zijn, klinkt dit belachelijk, maar voor mij een overwinning.

Lotte, het gevoel van trots, dat ik nu 9 weken van de AD af ben, is er bij mij ook.Ik weet dat ik hier nog lang niet klaar mee ben, maar wetend dat we nu met afkick-verschijnselen te maken hebben, geeft mij hoop.

Reageren

[b]Rose schrijft:[/b]
[quote]Lette,

Ik herken het piekeren en dat betreft steeds weer negatieve gedachte’s. Het terug komen in de realiteit is heel erg moeilijk voor ons. We worden nu overmand door alle gevoelens die (vaak) jarenlang onderdrukt zijn.

Lichamelijk heb ik mezelf behoorlijk onder controle door steeds te letten op mijn lichaams-houding, maar mentaal neig ik toch wel veel naar negatieve gadachten die mij dan beheersen.

Je hebt zo gelijk, we moeten nu dealen met de oorzaken die ons aanvankelijk aan de AD hielpen, terwijl dokters, naast het uitschrijven van AD ook gespreks-therapie zouden moeten adviseren. Helaas doet de meerderheid van de huisartsen dat niet.

Vandaag had ik een hele goede dag: heb genoten van de zon en tussendoor ook nog wat aan de schade gedaan.

Voor iemand die niet weet, wat de gevolgen van afkicken en stoppen van AD zijn, klinkt dit belachelijk, maar voor mij een overwinning.

Lotte, het gevoel van trots, dat ik nu 9 weken van de AD af ben, is er bij mij ook.Ik weet dat ik hier nog lang niet klaar mee ben, maar wetend dat we nu met afkick-verschijnselen te maken hebben, geeft mij hoop.[/quote]

Rose,

Dat piekeren herken ik zo….ben er bijna aan onderdoor gegaan, had het helemaal niet meer in de hand,alleen maar negatieve gedachtes om eng van te worden….Mijn hele afkick-proces heeft ook een tijdelijke breuk veroorzaakt in mijn relatie…ik kon niet meer, zag niks leuks meer en deed niks anders dan piekeren en huilen…wat een rot-periode zeg…en dan heb je idd van die dagen waarin je je wel goed voelt, om vervolgens er weer één achteraan te krijgen dat je hoofd weer vol met watten zit zoals vandaag….het liefst kruip ik dan weg in een hoekje en sluit me voor alles en iedereen af…gelukkig moet ik vanmiddag naar de psych. kan die dat ook eens mee maken. Bij de intake van mijn gesprek is er een indicatie gemaakt van wat ik zou mankeren…daarin beschreven ze,vertoont trekken van borderline vanwege mijn wisselende stemmingen…ben ik erg van geschrokken maar denk zelf dat dit een onderdeel van het afkicken is. Op mijn goede dagen ben ik volgens mij aardig stabiel, dus lekker om daar zomaar een stempel op te knallen….Vandaag dus een mindere dag maar er komen ook weer betere…daar hou ik me maar aan vast…succes allemaal!!!

Liefs Miranda

Reageren

Miranda, ik begrijp dat je een psychiater consulteert. Ik heb zelf geen enkel vertrouwen en de psychiatrie maar als je met hem een goed contact hebt zal ik daar niet tussen gaan zitten…
Wel wil ik je waarschuwen voor nieuwe diagnoses. Ten eerste worden, zoals je zelf al zegt, veel afkickverschijsnelen niet onderkend en toegschreven als terugkeer of verergering van je originele conditie.
En ten tweeede is er voor geen enkele pschyiatrische “ziekte” ook maar een enkel betrouwbaar diagnostisch criterium, het is allemaal trial and error en meestal wordt er tocfh weer een of ander middel voorgeschreven.
Er is geen enkel middel dat de afkickproblemen kan verzachten, behalve seroxat zelf en als je er al te lang vanaf bent is terugkeer niet echt meer een reeele optie.
Ik zou het eerder zoeken in alternatieve therpaie, massagetherapie, kinesiologie en andere ontspannignsoefeningen. En inderdaad kunnen gevoelens die heel lang, jaren of zelfs decennia, onderdrukt zijn hun lelijke kop opsteken. Verwerking kan een zaak van lange adem zijn, ik ben al ruim 2 jaar bezig maar helaas is het niet anders.
In elk geval veel sterkte!

Reageren

Ik zou bij de klachten die jullie beschrijven altijd kiezen voor een psychiater die op antroposofische basis werkt. Kijk hier eens: – http://www.lievegoedzorggroep.nl/index.php?page=163 en
– http://www.lievegoedzorggroep.nl/index.php/organisatie/visie

Reageren

[code][/code]Lieve Miranda,

Kijk nu goed uit !! Klaas zegt het al omdat hij eerder on-line was dan ik.
Over een paar weken begin ik de gesprekken met PSY en ik heb mezelf beloofd, dat , zodra er ook maar 1 keer geadviseert wordt dat ik toch beter af ben met AD of dat er een nieuwe diagnose wordt gesteld, ik gelijk weg ben daar !!!

Miranda, jij bent niet ziek, je bent aan het afkicken van zware drugs en alleen degene die dat hebben gedaan of aan het doen zijn, weten hoe ontzettend zwaar dat is.
Dit forum is heel belangrijk voor ons, we hebben ons eigen gespreks-groep on-line om onze ervaringen te delen en elkaar te steunen.

Daarom vind ik het zo jammer, dat we geen email-adressen mogen uitwisselen of verwijzingen mogen doen naar andere web-site’s. Over web-site’s gesproken: ik ben een site aan het maken over Echtehumor en sta bovenaan als je dat Googled. Ik krijg heel veel leuke reactie’s vanaf die web-site. Ga maar eens kijken: lachen is het beste medicijn.

Lieve Miranda, je hebt geen borderline en de gestelde diagnose is gebaseerd op jouw afkick-verschijnselen nu. Ik vind het zorgelijk, dat er al een diagnose wordt gesteld bij een intake-gesprek. Dat heet m.i. etiketteren. Een intake-gesprek is bedoeld om een richting te geven aan een juiste aanpak van het probleem en beslist niet om te diagnosticeren.

Je bent aan het opklimmen en je hebt daar hulp bij nodig !!! Terecht…..maar het laatste wat jij nu nodig hebt, is een gestelde diagnose na een intake-gesprek die richting anti-psychotica gaat.

Ik lees en begrijp wat jij schrijft en ik voel de spanning opkomen in mijn lichaam.

Wij zijn momenteel niet goed in staat om met spanning en druk om te gaan; accepteer dat. Maar neem geen risico op een nieuwe mentale “ziekte” die jou bij een intake-gesprek al opgelegd is. Dit zal enorm veel spanning bij jou oproepen en dat is wel het laatste wat jij wilt.

Ik hoop echt, dat je afziet van deze psych.

Miranda, ga eens even goed lachen op mijn web-site Echtehumor en neem dan contact met mij op.

Reageren

Roelandt,

Hoe komt het, dat jij hier nog staat met de door jouw genoemde links, terwijl wij geen links mogen noemen?

Reageren