Vanaf vandaag naar de 5 mg paroxetine. Afgebouwd vanaf 60 mg. 2 mg per week, tot ik op 10 zat en verder afbouw met 1 mg per week. Tot nu toe probleemloos. Ik geloof echt in een goede afloop!

Ook weer volop aan het sporten om de 15 kg vet weg te krijgen. Dat wil nog niet echt lukken. Wel geeft het sporten een enorme voldoening. Zelfs nu met dit weer bezoek ik 4 x per week de sportschool..

Gaat er ondanks deze positieve ontwikkelingen toch nog een moeilijke periode komen??

 

 

Antidepressiva remmen de heropname van serotonine, waardoor je lichaam het afleert om dat soort stofjes zelf aan te maken. Daardoor ook een verminderde melatonineaanmaak – melatonine wordt aangemaakt uit serotonine – waardoor ontregeling van andere hormonen. Mede daardoor maar ook door een vertraagd metabolisme kan je aankomen in gewicht.

Ook zorgen antidepressiva en andere medicijnen voor verlies aan vitaminen en mineralen, waaronder magnesium, vitamine B en Q10. Mijn ervaring met andere medicijnen was dat het minderen van het aantal middelen wel lukte. Het afbouwen van het overgebleven middel, een benzo (tranxène) lukte wel maar het stoppen was moeilijk. Pas bij de tweede poging en dan nog een tijd erg moeilijk. DAn voel je de ontregelingen door de medicatie het meest. Een orthomoleculair therapeut zou je advies kunnen geven en verdiep je zelf eens in je gezondheid en de wereld van de neurotransmitters.

Reageren

Die vraag kan niemand zo beantwoorden.

Reageren

Ik was ook meer op zoek naar ervaringen en niet direct naar antwoorden

Reageren

Ik moet eerlijk zeggen, als ik de omstandigheden waar ik toen inzat wegdenk, viel het bij mij ook wel mee. Het waren de omstandigheden die het klote maakten. Heb opzich daar heel lang verdriet van gehad, vooral omdat dat me behoorlijk onderuit haalde in mijn zelfbeeld. Ik had echter alles op alles gezet om af te raken van het antidepressivum, en dat lukte.

Reageren

Overigens, Schorpioen, je bent kei goed bezig. Bij mij werd ’t einde ff zwaar. Maar goed, dat waren dus allerlei factoren die speelden. Eenzaamheid was de grootste en onzekerheid. Maar uiteindelijk kwam ik daar best wel weer bovenop.

Reageren

Dankje _87_

Fijn om een ervaring te lezen en helemaal als de afloop goed is. Zelfs al ging dat net als bij jou niet van een leien dakje.

Geeft me nog meer vertrouwen?

Reageren

Geloof in jezelf. Wees niet bang om egoïstisch te zijn, later zal blijken dat het goed zorgen voor jezelf betekende. Weet dat alles eindig is, dat depressie of een neerslachtige stemming nuttig kan zijn. En laat je door niemand anders iets wijs maken, behalve door jouw innerlijke stem. Ey, en lach er ook om. In mijn geval zeg ik nu wel eens `foutje, bedankt’. Wees trots op wie je bent, hoe je bent geworden zoals je nu hebt. Weet dat als je dit doorgaat, je erg sterk bent. Ook al is het omdat je enkel geconfronteerd wordt met het onwetende. Of met de discipline die je moet opbrengen om dit te doorstaan.

Reageren

Mooi gezegd! Voel me ook wel sterk?

Reageren

Ik stond altijd klaar voor anderen, en vergat mezelf. Doordat ik mezelf vergat, kon ik er ook niet meer zijn voor anderen. Ik verloor me in mijn werk, raakte verstrikt en toen kwam efexor in beeld. Onderwijl probeerde ik een persoon die mij op dat moment dierbaar was te helpen, en andersom ook. alleen niet op de manier die uiteindelijk de goede was. Weer vergat ik mezelf, diegene liet me vallen als een baksteen, en toen besloot ik alleen nog maar lief te zijn voor mezelf. Met pijn en moeite lukte me het verlies van de dierbare een plek te geven, al speelt soms mijn woede nog heel erg op. Dat is wel jammer.

Mijn baan heb ik kunnen veranderen naar iets wat beter bij me past, de mensen waarmee ik nu omga passen denk ik beter bij me en dit alles helpt bij ’t wat meer accepteren van wie ik ben.

Reageren

Goed zo _87_!!

Klinkt allemaal heftig hoor

Reageren

Is het ook wel. Zonder mezelf als slachtoffer neer te zetten, sommige mensen krijgen nou eenmaal veel tikken mee van ’t leven. Het is soms lastig niet te verdwalen en jezelf wijs te maken dat je ze verdient hebt.

Het aller pijnlijkste vond ik, mijn obsessieve trekken kwamen zeer tot uiting in ’t contact met de ander. Ik had diegene nodig. Natuurlijk niet echt gezond, maar toen ik neer werd gesleten als baksteen, heb ik ontiegelijk gescholden en gevloekt. Daar heb ik spijt van. Maar uitpraten lukt niet, omdat we beiden niet bereid zijn om over ons gelijk heen te kijken. Ik uit bescherming van mezelf.

Reageren

Kiezen voor jezelf zou geen keuze moeten zijn. Het is niet erg om anderen te helpen. Wel moet je zorgen dat je dicht bij jezelf blijft. Alleen dan raak je jezelf niet snel kwijt.

Helaas gaan dingen niet altijd zoals we zouden willen…

Reageren

Bij mezelf ben ik zo goed en kwaad als ’t kon wel gebleven hoor. Anders had ik totaal andere keuzes gemaakt destijds denk ik.

Reageren