Was ik ziek? Mijn omgeving suggereerde het, ik voelde me doodsbang. Waarom? Ik ben ineens geconfronteerd met het feit dat het leven voor mij ook eindig is. Ik draaide door, mijn lichaam protesteerde aan alle kanten door heftige sensaties. Een tijdje geprobeerd er zelf bovenop te komen maar helaas werd de hel alleen maar groter (eigenlijk pas na het nemen van mijn eerste oxazepam in mijn leven). Ik ben toch maar terug gegaan naar de huisarts en vertelde dat ik de oxazepam niet helemaal vertrouwde. De arts heeft me in die week nog twee keer terug gezien. Waarom lukte het me niet om bij positieven te komen?? De oxaxepam,daar zou ik aan moeten wennen. Uiteindelijk kwam alle paniek eruit en durfde de deur niet meer uit. Gebrek aan relativeringsvermogen of een neven effect van Oxazepam, die me duizelig en suf maakte, en ik begon te hyperventileren en zo weer in de cirkel van paniek zat? Uiteindelijk gaf de huisarts me Venlafaxine. Had ik nooit aan moeten beginnen!!! Ik dacht dat het me helpen zou. De eerste weken waren een hel! Ik stond inmiddels onder toezicht en dus ook was er toezicht op medicatie gebruik. De huisarts vond mijn bijwerkingen allemaal normaal. Nu, twee maanden later, daar waar er na de eerste aanvang bij de huisarts absoluut geen medische controles meer zijn uitgevoerd, voel ik me nog ellendiger dan toen ik nog mijn paniek kon voelen.iets wat een menselijke reactie is. Dit moet slijten en je moet er mee leren omgaan. Stapje voor stapje. Door de fout van mezelf om naar de AD te grijpen, voel ik nu niets meer. Ik mis mezelf. Dat wel. Ik heb oorsuizen, hoofdpijn, verstoord nachtritme, rare dromen, hoge bloeddruk en last van de nieren. Bedankt zogenaamde psychiatrie! Ik zou liever dood willen nu. Ik mis mezelf zo, en de gedachten aan stoppen met Dit vergif maken me toch nog een beetje bang. one flew over the cuckoo’s nest, maar dan in 2017. Ik was een kei gelukkige vent, ik had alles wat mijn hartje me beheerde, totdat ik in paniek raakte, en anderen dachten dat Dit zou gaan helpen. Ik had gewild dat er iemand naar me geluisterd had. Voor mij hoeft het niet meer.. eigenlijk ben ik klaar. Klaar…

En verdikke, ik moet deze hel uitzitten. Ik kan mijn ouders het verdriet toch niet aandoen om te gaan? Alhoewel het met de dag moeilijker wordt om te vechten.

Reageren