Hallo allemaal.

Ik ben een meisje van 23 met een ernstige vorm van emetofobie. Ik heb ongeveer 2 jaar geleden de ergste dag van men leven meegemaakt. Ik was al jaaaaren niet ziek geweest (buikgriep of dergelijke) en op een dag op mijn werk was ik opeens misselijk een uurtje na het eten.. En uren later was de misselijkheid nog niet weg, en het verbeterde er ook niet op, integendeel. Mijn vriend had die dag avondles, en ik ben toen met hem mee geweest. Mijn buik begon hard te grommen, dus ik dacht dat ik honger had en nam een brownie uit men tas, maar niet veel later kwam mijn middageten in het midden van de les er volledig uit. Ik schaamde me kapot. Ik heb verschillende keren nog overgegeven die avond.. Dagen later ging t beter met me en toen ik terug werken was kwam de gedachte in me op ‘wat als ik nu opeens zou moeten overgeven terwijl ik niet wegkan?’ En opeens werd ik weer heel misselijk, ze hebben me op het werk ook naar huis laten gaan toen. En vanaf die dag ben ik iedere dag bewust of onbewust aan dat moment aant denken in combinatie met ‘wat als ik hier nu moet overgeven?’ Het eerste jaar ben ik hier mee omgegaan door gewoon niet te eten voor en op mijn werk en na mijn werk mij dan savonds vol te proppen.. Maar na een tijd had ik ander werk, die lichamelijk veel zwaarder was, en door niet te eten, ik de energie niet had om mijn werk goed te doen. Ik had ook heel erg wisselende uren dus dat volproppen na mijn werk zat er niet meer in. Zo kreeg ik van de een op de andere dag een knoop in men maag die men hongergevoel volledig wegnam, en toen ben ik op 3 maanden tijd 30 kilo kwijtgeraakt.. Ik at niet meer, enkel op vrije dagen en dan was het nog niet veel. Frieten (of andere zware dingen) at ik enkel savonds voor een vrije dag zodat het zeker op men werk de dag erna niet eruit zou kunnen komen. Door heel die moeilijke periode te overleven, word men angst enkel nog moeilijker om mee te leven. Ik controleer constant alle houdbaarheidsdatums, ik durf niks uit de diepvriezer te eten (stel dat ze t in de winkel te lang hebben laten uitliggen met bijvullen en het halfontdooid is geweest?), ik was 30000 keer per dag men handen, ik denk alleen nog maar aan ‘wat als..?’ en ik kom niet buiten tenzij het voor men werk is. Een tijdje terug ging het goed, maar nu opeens is er een nieuwe klik gekomen die men leven echt verwoest. Ik heb ondertussen al een maag en darmonderzoek laten doen maar daar bleek ook niks uit. Ik werk zelf in de supermarkt en als ik klanten aan de kassa alleen maar zie zuchten, of hun hand op hun buik houden, of bleek uitzien denk ik al dat ze zouden kunnen gaan overgeven en zo sla ik telkens weer in paniek. Ik ben al bij een psycholoog en psychiater geweest maar die konden mij niet helpen.. Verder ga ik naar de kinesist voor relaxatieoefeningen maar voorlopig ook nog geen verbetering.. Ik heb een afspraak bij een EMDR therapeute maar ik vrees dat dit ook niet zal helpen aangezien de angst zo diep zit. Kan er iemand mij goede raad of tips geven??? ☹️

Op voorhand al twijfelen aan een therapie is niet goed.
Geef de therapie eerst eens een kans en kijk dan wat het resultaat is.

Reageren