Hallo allemaal,

Aangenaam! Mijn naam is Jolanda.
Het volgende..

Heeft er iemand in deze groep erkenning met het volgende? Alsjeblieft.. Ik weet me écht al 2 maanden geen raad. Voel me gewoon letterlijk gestoord! 😔

Derealisatie/depersonalisatie en hierbij het gevoel te hebben ver weg te staan bij jezelf én je omgeving? Zelfs mijn eigen brein lijk ik (letterlijk) niet te kunnen sturen! Alsof mijn geheugen in de realiteit is gewist. In beeld denken lukt niet meer. Letterlijk dus niet! Ik vind dat werkelijk waar krankzinnig! Ben ik bij mijn ouders, weet ik wel gewoon dat het mijn vader en moeder zijn, maar ik voel niets anders dan een bubbel, met een dwangbeeld op mn netvlies geplakt, van een ooit toenmalig werkplek, waarvan ik niét begrijp waarom het zo dwangmatig naar voren komt! Het haalt me weg uit de realiteit, waardoor ik ook niet eens aan mijn eigen werk kan denken! Het in de realiteit denken en in beeld, is ver weg. Ik kom er niet bij. Mijn bewuste ik wil het, maar het lukt gewoonweg niet. Machteloos ben ik! 😔

Ik hoop dat iemand hier “herkenning” leest en mij misschien iets van ‘opbeuring’ kan/wil geven? Zodat ik weet niet helemaal gestoord te zijn geworden? (Want zo voelt het namelijk wel!)

Iemand? 😔❤️

*Ik zal hieronder toelichting geven hoe het bij mij is begonnen.

–
–
–
–
–

Twee maanden is dit nu gaande.
Het begon op 14 februari. Ik kwam een oud collega tegen van een ooit vroegere werkplek, die mij nooit fijn behandelde. Hij keek op en zei verrast dat die goed moest kijken! Het deed me niets. Ik stond met rechte rug en gaf zelfs een hand! Ik dacht: Hier ben ik! Sterker als nooit tevoren! 🔥

Terug naar huis fietsende deed het me nog steeds niets, tot ik thuis lekker rustig reels zat te bekijken op Instagram, ik ineens naar een filmpje bleef staren en staren, er in een flits allemaal verschillende beelden in een mega tempo door mijn hoofd heen begonnen te zoeven, waar ik bang van werd, overeind schoot en ineens, vanaf dat moment, totaal gedissocieerd was! Ik kreeg een beeld van mijn werkplek op mijn netvlies gedrukt, dat ik automatisch ging plakken op zelfs de mensen om me heen! Tijdsbesef verdween, maar zo ook het letterlijke denken, alsof ik mijn eigen brein niet kan sturen. Echt gewoon ook letterlijk niet! Ik was in augustus al enorm overspannen en in twijfel over van alles, maar liep gewoon door. “Komt allemaal later wel”. De huisarts had toen al aangegeven dat ze een vermoeden had, dat ik tegen een burn-out aanliep. Maar hè, ik red het wel he? Gewoon doorgaan!

Tot de genadeklap kwam en ik ineens écht opgesloten zit in mijn eigen bubbel van eenzaamheid. 😔
Dagelijks denk ik: Ben ik écht gestoord aan het worden? Waarom plak ik een beeld in mijn hoofd, op mijn naasten? Waarom? Ik kan mijn eigen brein verdorie toch wel sturen? Niet dus. Zero. Nul. Alsof mijn hele realiteit weg is en mijn geheugen gewist is. Ik vind het een hele nare en enge gewaarwording en ik ben écht doodsbang volslagen gek te zijn geworden. 😔

Ik hoop dat deze nachtmerrie op een dag toch écht over mag zijn. 🥺

Je zou een depressie kunnen hebben of op weg naar een burn out kunnen zijn. Ga naar de huisarts en bespreek het met je huisarts.

Reageren

Een depressie van de 1 op de andere dag? Dat lijkt me persoonlijk heel sterk. Dit kwam zo ineens letterlijk uit het niets, zoals ik ook duidelijk en helder heb proberen te omschrijven. Zodoende hoopte ik dat er iemand zich allicht in weet te herkennen.

Reageren

Ik schreef dat het zou kunnen niet dat het een depressie is. En nee die komt niet van de een op de andere dag maar zoiets bouw je op. Het kan ook zijn dat je door een confrontatie een bachflash krijgt naar een periode met vervelende ervaringen die dan weer op de voorgrond treden

Reageren

hallo , heb je er nu nog last van? ik heb het vanaf februari. ineens klonk mijn stem raar, de dagen erop als ik in de spiegel keek werd ik bang. ik weet mn naam herken iedereen.. weet alles. ik doe alles op de automatische piloot maar ik geniet nergens meer van. ik ben bang dat het nooit meer overgaat. denk aan de dood.. ik herken mezelf niet meer . niemand ziet het aan de buitenkant. het is echt vreselijk. liedjes in m’n hoofd de hele dag . mijn eigen stem allerlei rare zinnen die ik me erna niet meer kan herinneren. zo bang ben ik. iemand anders ervaring ? gaat dit over???

Reageren

Hoe gaat het nu met iedereen?
Jolanda wat jij beschrijft is een dwang gedachten due slaan vaak nergens op probeer niet alles een oorzaak te geven of aandacht. Dat andere is depersonalisatie stoornis en dat kan onstaan door langdurige stress! Helaas ervaar ik al ruim 9 jaar depersonalisatie. En voel ik me vervreemd van me gezin! Van alles eigenlijk en voornamelijk mezelf! Veel meegemaakt in mijn jeugd en tijdens zwangerschap postnatale depressie en daarna boem!

Reageren

Hoe gaat het nu?

Reageren

hoi maaike met mij nog steeds niet goed. heb nog steeds 24 u per dag zelfvervreemding al ruimten haar zo verdrietig en bang

Reageren

Hoi allemaal,
Even een late reactie.

Ik kreeg in 2014 mijn eerst fase van depersonalisatie/derealisatie. Het overkomt je dus meteen paniek, niet eten niet drinken. Dingen verzinnen waardoor het komt dat je je zo voelt maar totale angst. Na een paar maanden ging het vanzelf over. In 2021, 2025 en 2026 weer opnieuw gemaakt. Bij de crisis van de ggz beland ivm gedachten aan de dood omdat ik bang was er niet uit te komen.
Uiteindelijk olanzapine (antipsychotica) gekregen en nam het langzaam af.

Bij mij zijn het altijd fases van een aantal weken en het is echt een complete hel.
Vervreemding van jezelf, je familie, man en kinderen. Je weet wie het zijn maar je voelt geen verbinding, alsof het je niks uitmaakt.

En dan vooral de angst dat je door slaat, gek word en echt jezelf verliest.
Maar sinds dit jaar heb ik de officiële diagnose gekregen en krijg ik echt de juiste hulp. Ik word in de gate gehouden door een gz psycholoog en psychiater en ik voel me daardoor een stuk veiliger omdat ik voel dat mocht ik terug vallen ik opgevangen word door professionals.

Ik weet ik heb dit, ik kan dit doorstaan en ik kom er uit. Ook al denk je niet zo als je er in zit.

Echt zoek hulp, je hoeft dit niet alleen te doen. En het komt goed, het stopt.

Reageren