Lieve lezers,

Allereerst bedankt voor het lezen van dit bericht. Ik zit al heel erg lang met iets en ik weet gewoon niet meer hoe ik ermee om moet gaan.

Ik zal het er maar meteen uitgooien. Ik wil zo graag zwanger worden.

’Oh, leuk, ga ervoor!’ is waarschijnlijk iets wat je meteen denkt. Maar zo makkelijk is het niet denk ik.

Ik ben 19 jaar en begin volgende week aan mijn HBO opleiding. Mijn vriend en ik zijn sinds januari 2017 samen en sindsdien gaat alles echt zo goed als het maar goed kon gaan. We hebben nooit echte ruzie (natuurlijk wel eens een discussie) en na mijn afgelopen twee relaties die beiden vol zaten met geweld ben ik een van de gelukigste vrouwen op aarde met hem. Ik woon nog thuis bij mijn ouders en sinds een jaar woont mijn vriend bij ons, aangezien hij door zijn thuissituatie niet thuis kon blijven wonen. Hij is overigens 21 en studeert ook.

Misschien snap je nu iets beter dat het niet zo makkelijk is…

Ik loop al voor langere tijd met dit gevoel rond, vooral sinds hij mij ons is komen wonen. Het lijkt gewoon alsof mijn eierstokken op knappen staan want elke keer als ik een zwangere vrouw of een baby zie, word ik een beetje jaloers. En elke maand als het weer tijd is om ongesteld te worden, hoop ik dat het niet komt.

Dit stukje is misschien een beetje te gedetailleerd, maar ik wil dit ook even zeggen; als we seks hebben, gebruiken we ook geen condoom. Ik ben ook niet aan de pil, maar we doen aan ‘voor het zingen de kerk uit’. Niet de allerbetrouwbaarste methode, maar mocht het er ooit van komen dat het ‘mis’ gaat (zo wil het eigenlijk niet noemen), dan hebben we er vrede mee.

Op financieel vlak zitten we overigens goed. We hebben beiden spaargeld en verdienen samen zo’n 1000€ per maand. Klinkt als heel erg weinig, maar vaste lasten, op wat abonnementen (telefoon, Spotify) en een leuke avond uit per maand (gemiddeld 35€ p.p.) na, hebben we op dit moment niet.

Weet iemand hier raad mee? Ik word namelijk lichtelijk gek…

Alvast bedankt voor een eventuele reactie en veel liefs,

S

Hoi,

Ik ken je gevoel, het is lastig om dan nog te wachten. Maar probeer ook naar de praktische kant te kijken. Heb je ruimte in huis voor een baby? En niet onbelangrijk: zitten je ouders er op te wachten dat er weer een baby komt? Wie gaat er voor zorgen terwijl jullie op school zijn of aan het studeren zijn? Een eigen woonruimte is toch wel heel erg fijn als er een kind komt. Daar zou ik als ik jou was eerst over nadenken en evt kijken of je het met je ouders kan bespreken. Als er een kleine is, heb je best kans dat er van studeren nog weinig terecht komt…

Reageren

zoals vogels eerst een nestje bouwen voordat ze eieren leggen, lijkt het me beter om eerst een eigen stek te hebben en leert om voor jezelf te zorgen, ook op financieel gebied. Eigenlijk beter dan eerst op jezelf dan meteen samenwonen. Op zich vind ik het al niet verstandig dat je vriend bij jou intrekt, in plaats van op eerst eens zichzelf te wonen en vanuit die situatie een partner die wat voor jou kan betekenen, in plaats van een gezinslid. Het is teveel een afhankelijkheidssituatie. Ook dat je een kind wil, terwijl je zelf nog deels verzorgd wordt door je ouders; zelfs geen kostgeld betaalt. Je zou van je geld eens een uitzet bij elkaar kunnen scharrelen en wat sparen.

Wensen kunnen leuk zijn maar het hoeft toch niet meteen? Ook je geluk, na vervelende relaties niet laten afhangen van een jongeman die aardig voor je is. En je kan ook moederen, zonder dat je meteen kinderen hebt.

Reageren

Haii ,

 

Ik zou er goed over na denken ,want het is wel een grote stap. Je gaat nog ook beginnen met je studie en je bent pas 19 jaar maar ik herken je gevoel. Als je een kind krijgt moet je aan verschillende factoren. Ik ben nu 35 jaar zwanger  van mijn 8ste.  Heb mijn oudste op mijn 17ste gekregen. Ik zat toen in me laatste jaar van de havo. Heb toen een tussenjaar genomen. En ben paar maanden na me bevalling gestart met mijn hbo opleiding verloskundige. Het was een zware tijd , maar het is allemaal goed gekomen.

Gr marjolein

Reageren