Ik wil graag even mij verhaal kwijt, want ik word gek van mezelf. Ik ben ruim 32 weken zwanger. Ook heb ik diabetes en daarom word ik streng in de gaten gehouden door een gynaecoloog .
Ik ben zo stom geweest…mijn een na laatste menstruatie was 1 juni ’09 en en 14 juni heb ik op vakantie vluchtige sex gehad met een ander. Ik weet eigenlijk niet eens zeker of hij klaargekomen is. 27 juni ben ik weer ongesteld geworden. Dit was mijn laatste menstruatie, want toen werd ik zwanger (van mijn man neem ik aan).
Toch ben ik verschrikkelijk bang dat ik misschien wel zwanger kan zijn van mijn “vakantie avontuur”. In mijn hoofd weet ik wel dat het bijna niet kan. Ik heb veel echo’s gehad (met 8 weken was nog een dooierzakje te zien. Stel dat ik van de vakantie zwanger zou zijn, had ik 12 weken geweest en had het zakje toch weg moeten zijn??). En als ik 4 weken verder zou zijn, had een gynaecoloog dat toch moeten zien? Vandaag heb ik ook een echo gehad en loopt de baby in groei 4 weken voor. Dit heeft met mijn diabetes te maken volgens de gynaecoloog. Maar toch…. ik voel mij verschrikkelijk onzeker. Zou ik toch 4 weken eerder zwanger geworden kunnen zijn en dat het de gynaecoloog niet is opgevallen??

Hallo Iris,

Wat een opmerkelijk verhaal… en inderdaad, niet erg wijs van je! Maar dat geef je zelf ook aan. Heb je ook gedacht aan eventuele SOA’s? Die je ook weer op je echtgenoot kunt overbrengen?

De kans dat je zwanger bent van je vakantie-vluggertje lijkt mij nihil. Ten eerste ben je ongesteld geweest tussendoor en ten tweede dan had men bij de eerste echo’s kunnen zien dat je zwangerschap in een verder gevorderd stadium was. Een week kunnen ze er wel naast zitten, maar echt geen 4 weken hoor!

Kenmerkend bij veel vrouwen tijdens het laatste trimester van hun zwangerschap is dat men zich zorgen gaat maken om de afgelopen periode. Dat doe jij nu ook. Je haalt je dingen in je hoofd, wellicht door hormonen, wellicht door schuldgevoel. Laat het rusten, voor jezelf en voor je kindje. Enne… leer ervan voor de volgende keer… Een misstap als deze had je heel duur komen te staan…

Reageren

hoe kan jij leven met jezelf
vertel je partner de waarheid

Reageren

Ik vind dat je in principe gelijk hebt.

Maar wist je hoeveel procent van alle geboorten niet van de wettelijke vader is zonder dat de vader hier iets van weet. Soms komt dit aan het licht tijdens bijvoorbeeld medisch onderzoek maar heel vaak blijft dit altijd onbekend.

Daarnaast vind ik het niet juist te oordelen als je de situatie niet kent. Misschien kun je haar vragen waarom zij deze keuze maakt, en dan kan je een mening geven.

Maar waarom zou je oordelen? ben jij zonder ‘fouten’? Wie de bal kaatst… Wie zonder zonden is… van de splinter en de balk…
Ik bedoel maar, en ik bedoel het goed.

Kon deze reactie even niet laten.

Reageren

hi iris

juist in het begin geloof voor de 12 weken maakt elke baby hetzelfde groeiproces door. daarom kunnen ze ook dan alleen een berekening maken van hoelang je zwanger bent.
na die 12 weken groeit je kindje naar zijn eigen tempo.
dus dat je nu met 32weken 4 weken voor ligt is niet erg. waarschijnlijk ook door je suiker. maar kan zijn dat je kindje over een paar weken weer wat achter ligt.
dus met andere woorden, die eerste echo wat je hebt gehad om te kunnen uitrekenen hoelang je zwanger bent klopt.
dus voor 99,9% is je kindje van je man.
verder ga ik niet oordelen over wat je hebt gedaan. daar schieten we niks mee op.

Groetjes van een zustertje

Reageren

Wat kunnen mensen soms snel oordelen zeg.
Ze geeft zelf al aan dat het erg stom van haar was, schuld gevoel heeft ze al genoeg denk ik.
Tanja zegt precies het goede. Vele zwangerschappen zullen niet direct van de oorspronkelijke partner zijn. Ik herken het verhaal ook. Je bent al tijden bezig met zwanger worden en het lukt niet en door de hormonen en het gemis van een kind kan een vrouw rare bokkensprongen maken om toch maar zwanger te raken. Daarnaast gaat echt iedereen wel eens vreemd, ook de gene die zeggen dat ze het nooit zullen doen(ook ik heb wel eens de fout gemaakt). Hoe ver je er in gaat ligt bij jezelf natuurlijk. Maar monogamie is een verzonnen iets, maar van oorsprong zijn we allemaal polygaam. Maar uit het oogpunt van de maatschappij wordt dat tegenwoordig als verkeerd gezien. Daarom wordt het stil gehouden en als je verder gewoon een goede relatie met je partner hebt, blijft er misschien wat meer spanning in je relatie en dat hebben somige mensen gewoon nodig.
Ik vind niet dat je je parnet moet vertellen als je bent vreemd gegaan (ook niet als je misschien wel zwanger bent geworden daardoor). Dat schuld gevoel is terecht, maar om het dan aan je partner te vertellen om zo je schuldgevoel kwijt te raken is niet geheel eerlijk natuurlijk. Zo zadel je je partner ermee op.
Wat niet weet wat niet deert, hoe bot het ook klinkt. Somige dingen moet je voor jezelf houden en tja, dan moet je maar met een schuld gevoel leven, dat heb je immers zelf gedaan.
En je mag alleen maar hopen dat het kind dan niet te veel op de (verkeerde) vader lijkt. Je moet het dan zo zien. Je kind heeft misschien een andere vader, maar je partner zal altijd de papa zijn.
Succes.

Reageren

“Wat niet weet wat niet deert, hoe bot het ook klinkt.
En je mag alleen maar hopen dat het kind dan niet te veel op de (verkeerde) vader lijkt”.

Inderdaad, en dan maar hopen dat de verkeerde vader geen foute genen heeft doorgegeven en door het te verzwijgen dat kind een vroegtijdige behandeling te onthouden. Of dat dat kind drager wordt van een “onbekende” ziekte die wel in de familie van de verkeerde vader voorkomt, maar niet in de “papafamilie”.
Dit is nog maar 1 aspect van vreemdgaan met zwangerschap als gevolg. Wat denk je van de psychische schade als het na jaren uitkomt dat jouw papa jouw vader niet is en dat jouw kind jouw kind niet is? Hoe bot is dat?

Vreemdgaan kan, maar zorg dan wel dat er geen nageslacht van kan komen en als dat toch zo is, dan kun je er maar beter open over zijn. Dat is voor alle partijen (vader, papa, kind en ook mams) uiteindelijk toch het beste.

Reageren

Hij heeft het recht om het te weten, zodat hij jou en je kind (van een ander) in de steek kan laten. Je ontneemt hem nu dat recht en zadelt dat kind over 18 jaar met een of ander raar ikhebeigenlijkeenanderepapaenmijnmoederiseenslet-complex op, doordat je nú zo ongelofelijk egoïstisch bent. En schuldig voelen is niet genoeg. Neem je verantwoordelijkheid!

Reageren

Tuurlijk heeft hij t recht om te weten,ook al ben je niet van die andere zwanger maar gewoon van je eigen man.Dat maakt allemaal niet uit,maar jij zou toch ook willen weten als hij vreemd was gegaan?Iedereen heeft recht op eerlijkheid in zulke zaken.

Reageren

ik lees dit bericht en bedenk me dat het kindje inmiddels geboren is. ik vraag me af hoe het met het schuldgevoel zit. kan je nu wel genieten van jouw dochter of zoon? ik zou bij zo’n slippertje me toch echt willen afvragen van wie het kindje is. dat je zelf zo roekeloos met je leven wil omgaan is je eigen verantwoordelijkheid. maar niet weten wie de vader is en je partner ‘dan maar’ voor het vaderschap laten opdraaien vind ik ronduit asociaal, onbeschoft en uitermate egoïstisch. ik had op zn minst medisch uitgezocht of hij de vader is. ik hoop voor jou dat je kindje nooit iets krijgt waarbij ze bijv. bloed nodig heeft en dat dan aan het licht komt dat zijn of haar vader niet de vader is! en dat de trotse vader een kind door zn neus geboord wordt.
het slippertje vind je alleen maar stom omdat het wel eens kon uitkomen. toen je het deed vond je het niet stom. anders deed je het niet. je werd zwanger en ook daar heb je je eigenlijk niet voor gekozen dat lijkt me dat het je is overkomen. allemaal heel erg ondiordacht. ik hoop voor jou dat het kindje wel van de huidige vader is en dat je deze wetenschap koestert. ik hoop ook dat je die wetenschap hebt dat hij de vader is anders vraag ik me af je wel kunt genieten van jullie kindje. of is het voor jou genoeg te kunnen genieten van ‘jouw’ kindje? ik ben fel wat dit betreft omdat je beslissingen neemt over het leven van een ander door te zwijgen. bij gewoon maar een slippertje kan ik me daar nog iets bij indenken want je kan zelf aanvoelen of een relatie wel of niet goed zit het risico van slippertjes is nooit uitgesloten. maar een kind in het spel vraagt mijns inziens om meer verantwoordelijkheids gevoel.

Reageren

mijn vrouw is ook 18 weken zwanger, waarschijnlijk gebeurt tijdens een trio met een gescheiden kennis van ons

Reageren

mijn man en ik zijn al 4 jaar bezig om zwanger te worden. een jaar lang IUI gedaan en stonden op punt IVF te gaan doen in januari 2016.

maar tot mijn verbazing bleek ik toen al 6 weken zwanger te zijn.
Echter ben ik in december vreemd geweest met een collega toen mijn man op zakenreis was. de volgende dag was mijn man terug en heb ik het ook met hem gedaan. nu ben ik toch bang dat mijn kindje niet van mijn man is. meestal doe ik het veilig maar omdat mijn collega is gesteriliseerd dacht ik ach laat dat condoom maar zitten.. ik heb niets jij? nee ook niet’ zei hij.. toch ben ik toen dus zwanger geraakt. en ben ik dus bang dat het van die andere man is ook al zegt hij dat hij is geholpen omdat hij geen kids meer wilt. nooit ben ik vreemd gegaan en dan doe ik het 1 keer en dan ben ik zwanger.. terwijl we al zo lang ermee bezig waren.. het blijft in mijn hoofd knagen. toeval?? of pech? kan ook niet echt van mijn zwangerschap genieten. want ben zo bang dat het niet van mijn man is ook al zegt die ander dat het echt wel van hem moet zijn omdat hij is geholpen.. ik ga nooit meer vreemd dat weet ik wel.. heb mijn lesje geleerd. nu nog 8 weken tot de geboorte en dan zal ik het zien of het van mijn man is of van hem.. of heeft het vreemdgaan soms geholpen? heb verhalen gehoord dat door de vreemde sperma het sperma van je eigen man harder gaat zwemmen ofzo? en dat het vreemdgaan dan dus heeft geholpen om zwanger te worden van mijn man.?? want hoe raar is het dat ik nu ineens wel zwanger ben.. na 4 jaar geen geluk te hebben.
wat denken jullie?

Reageren