Hallo iedereen,

Ik zit namelijk zwaar met de twijfel of ik hetero ben of bi..
Eerst dacht ik aan lesbisch maar dat heb ik inmiddels van de baan geschoven omdat ik toch bijna overtuigd ben dat dit onmogelijk is.
Ik weet dat het eigenlijk allemaal niet uitmaakt en dat ik gewoon mijn leven moet lijden en dat dan alles vanzelfs wel duidelijk wordt.
Maar dit kan ik niet, ik moet persee mezelf in een hokje kunnen steken pff..

Ik stop niet meer met hieraan te denken en blijf erover piekeren de hele dag.
Dit is nu al 2jaar aan de hang en ik ben 22jaar.

Het begon na dat ik gedumpt werd door mijn 1e liefde, ik was SMOORverliefd op die jongen (zal dit misschien nooit voor iemand meer voelen)
maar hij nam het niet serieus met mij. En sindsdien ben ik daar altijd blijven over nadenken.

Behalve de periodes dat ik een vriendje had ( eens 6maand en eens 8maand, dus ben geen 2j aan één stuk aan het piekeren ) was ik terug zeker dat ik hetero was en ook de periode na de relaties (wanneer ik kapot ging van de pijn).
Maar telkens dat ik terug op mijn pootjes terecht kom en vrijgezel ben en wanhopig dat ik nooit de ware tegenkom, dan komen de die piekergedachtes terug opdagen.

Eigenlijk duidt niet veel erop dat ik lesbisch ben, want daarvoor ben ik nog net iets te hetero. Maar de reden dat ik misschien toch voor vrouwen kan vallen komt door:
-ik vind vrouwen soms zo leuk dat ik hen bewonder.
-ik vind vrouwen soms heel knap dat ik jaloers word.
-Ik vind vrouwen soms zo sexy dat het me ergens opwind.

Maar toch denk ik dat ik realiteit geen seks zou kunnen hebben met een vrouw (dat voelt vreemd in mijn gedachten).
En ook als ik mastrubeer fantaseer ik over heteroporno.

Ook droom ik al heel mijn leven (al van kind zijn af) over een toekomst met een man (een echte man, spieren etc. ) en een kind. Een relatie met een vrouw lijkt mij ook minder spannend dan met een man.
Ik vond vroeger lesbische mensen zelfs vies.

Ik snap niet waar mijn gedachten vandaan komen en kom er ZOT van..
wel kan ik zeggen dat ik kalmeringspillen moet nemen omdat ik anders continue panikeer door al dat piekeren ( over eten, over dat ik een ziekte heb, over mijn leven, … )
Kan iemand zeggen dat hij/zij dit herkent of wat dit zou willen betekenen?
Aub geen nutteloze of kwetsende reacties, alleen reacties die helpen of tenminste serieus zijn 🙂

Bedankt !
x

Ben je met deze problematiek wel eens bij een psycholoog geweest?

Reageren