Hallo!

Ik ben 25jaar, mijn ouders zijn gescheiden toen ik 5jaar was.
Ik heb geprobeerd om informatie te zoeken op internet over dit onderwerp maar helaas is daar weinig over terug te vinden. En als er iets is, dan gaat het vaak om het gedrag van kinderen, hoe daarmee om te gaan.
Daarom ben ik hierheen gekomen in de hoop dat jullie mij advies kunnen geven.

Ik zal proberen het verhaal kort te houden….:

Ik heb altijd bij mijn moeder gewoond. Vroeger wel eens op bezoek geweest bij mijn “vader” omdat het verplicht was. Vandaag heb ik geen contact met hem. Al die jaren en vandaag nog steeds, zie ik mijn moeder verdrietig, ik voel me machteloos. Mijn moeder is vrijgezel gebleven. Met 4 kinderen is het ook moeilijk om tijd te vinden voor iemand anders. We zijn wel allemaal op ons zelf gaan wonen, maar elke dag denk ik aan haar, elke dag ben ik boos op mijn “vader” dat hij weg is gegaan, met een andere vrouw vandoor is gegaan, een nieuwe familie heeft gebouwd. En hij is degene die vraag om geld terwijl hij nooit wat voor ons heeft betaald… Ik snap het gewoon niet, maar het is echt iets wat ik niet los kan laten. Ik heb er wel eens met mensen er over gehad maar ze hebben allemaal hun ouders nog bij elkaar, en zij kunnen zich natuurlijk niks voorstellen hoe het voelt.. Ik krijg voor mijn gevoel geen begrip bij, helemaal niks.
Heeft iemand misschien tips?

Alvast bedankt!

Ik vind je gedachten héél erg begrijpelijk. Het is helemaal logisch om zo te denken. Waarom zou je twijfelen aan je eigen gedachten hierover? Ik kan mij heel goed voorstellen dat je kwaad, teleurgesteld en verdrietig bent om de situatie en hoe deze ontstaan is.

Kun je hier niet over praten met vrienden? En met je broers en zussen? heb je het wel eens serieus geprobeerd? En als het niet lukte, heb je toen direct opgegeven of heb je het meerdere keren geprobeerd?

Er is niets vreemds aan jouw gedachten en gevoelens. Ik vind het wel jammer dat je jezelf zo weinig erkent en ondersteunt.

Je laat jezelf op deze manier in de steek.

Reageren

Een echtscheiding heeft gevolgen voor het gehele systeem. De ouders, de kinderen en de omgeving. Dit behoeft geen twijfel, dit is wetenschappelijk aangetoond.

Waar het om gaat is hoe jìj met de scheiding omgaat. En ik heb het idee dat je het niet deelt met je omgeving en het voor je houdt. Op jouw manier kan er niet veel veranderen aan de wijze waarop jij naar de scheiding kijkt. Er dreigt in mijn ogen het gevaar dat je blijft hangen in je visie zoals je die nu hebt. Emotioneel zou je vele stappen kunnen zetten als je er op z`n minst de aandacht voor vraagt die je zeker verdient. Dat is inderdaad moeilijk en kan zwaar zijn maar al jouw gedachten wentelen zich nu in het donker, en ik zou heel erg benieuwd zijn als er licht op kan vallen…

Reageren

natuurlijk heeft een scheiding van je ouders altijd invloed op je, zoiets blijft heel vervelend, zeker, zoals in jouw geval dat je je moeder verdrietig ziet en je vader als degene die jullie in de steek heeft gelaten.
als kind heb je beide ouders nodig en zou je je niet druk over de schuldvraag moeten maken.
2 mensen trouwen, krijgen kinderen en denken dat ze hun hele leven bij elkaar blijven.
helaas is dat in bijna de helft van de stellen niet zo en volgt er een scheiding. er lopen dus heel veel kinderen van gescheiden ouders rond, het is apart dat jouw vrienden hun ouders nog bij elkaar zijn, de helft van de kinderen heeft toch echt gescheiden ouders.
probeer de boosheid los te laten, het helpt je niet en ook de zorg om je moeder, jouw moeder is een volwassen vrouw en heeft haar eigen leven, daar is zij zelf verantwoordelijk voor. Jij hebt jouw leven.
Natuurlijk ben je vaak als gescheiden vrouw verdrietig, maar dat gaat eigenlijk altijd over en bouw je een nieuw leven op, als dat niet lukt, en je blijft hangen in je verdriet is dat erg jammer en vooral voor kinderen naar om te zien en die krijgen nog meer een hekel aan hun vader, dat zou niet moeten, jouw vader is ook een deel van jou.
veroordeel hem niet, jij weet waarschijnlijk niet hoe het tussen jouw ouders was vroeger.
hou van je moeder en hou van je vader, maar je bent niet verantwoordelijk voor hun geluk.
leef je eigen leven en probeer gelukkig te worden,
Sterkte Brenda

Reageren

Bedankt voor jullie snelle reacties!

Hi Gwendo,
we hadden vroeger zo een familie reunie waar je al je gevoelens op tafel moest leggen, 1 keer per maand bij mijn moeder en als wij bij mijn vader waren met vakanties, ook een keertje. Ik was de enige die stil was. Ik snapte het toen ook niet zo goed waarom dit allemaal zo nodig was. Ik vond het gezellig, we hadden lol met zijn alle (incl stief moeder en stief zusje/broertje). Ook al voel je / zie je dat er iets niet klopt, voelde toch tja.. een bepaalde thuis.
Mijn omgeving heeft allemaal zijn ouders bij elkaar. Sinds ik 5 ben, kan ik me niet herinneren dat ik iemand ben tegen gekomen die ook gescheiden ouders heeft. Ja oke, eentje! Het was een jonge ook van 25 toen, en het enige wat hij mij kon vertelde is dat hij verbindingsangst heeft daardoor. Voor de rest, was hij zelf ook een gesloten boek 🙂
Dus heeeel serieus over gehad met mijn familie, ik persoonlijk niet denk ik, en met vrienden, heb ik wel over gehad, uren over gepraat maar het is moeilijk om een reactie te krijgen. Het is moeilijk om af en toe in iemand anders zijn schoenen te staan. Ik ben ook niet boos op mijn vrienden aan wie ik het gezegd heb, maar ik moet wel eerlijk bij vertellen dat het mij niet zoveel motiveerd om nog verder er over te praten als ik ermee zit..
Hoe bedoel je dat ik mezelf in de steek laat en dat ik mezelf niet erkent?

Hi Madelon,
Ik hou mijn “vroegere leven” inderdaad voor mezelf. Als ik bijvoorbeeld nieuwe mensen ontmoet, het laatste wat zij te horen krijgen, zijn verhalen uit mijn leven! Ik ben niet een stille persoon, dat niet. Ik ben meestal altijd erg geinteresseerd in andere mensen, meelevend, ik wil altijd alles weten en helpen waar ik dat kan. En misschien ben ik te eisend geworden onbewust, dat ik graag iemand wil “hebben” die mij zou kunnen steunen zoals ik dat ook doe bij andere. Ik heb geen idee.

Hi Brenda,
mijn ouders zijn nog steeds bezig met rechtzaken, na 20 jaar. Met groot geluk mochten wij (mijn moeder en kinderen) nog in het huis blijven wonen. Mijn moeder woont daar nog steeds in, maar dat huis staat voor 50% ook nog op de naam van mijn vader. Hij heeft nooit alimentatie voor ons betaald. Zelfs de treinkaartjes werden door mijn moeder betaald om hem te gaan opzoeken. Nooit heeft hij contact met ons opgenomen om te kijken hoe het gaat. Ik kan lange lijsten schrijven met allemaal dit soort punten maar het zal allemaal op neer komen dat hij duidelijk niet aanwezig is geweest in ons leven. Aan de ene kant vind ik het erg jammer, en aan de andere kant, ik ken het bijna niet anders. Ik zie alleen in mijn omgeving hoe fijn het is om beide te hebben in dezelfde huis. En ik baal ervan als mijn vrienden niet eens meer het besef hebben.
Ik kom misschien boos over of erg negatief. Maar ik wil wel laten weten dat ik altijd een vrolijk mens ben, ik klaag erg weinig. Ik hou van het leven en wil het voor 110% van genieten. Het enige is dat er af en toe wat knaagt.

Bedankt voor jullie tijd!
Groetjes

Reageren

Ik vind het opvallend dat je een korte en eenvoudige vraag stelt. Als je daarop meelevende reacties krijgt, geef je ruim commentaar. Maar in dat commentaar stel je dat je jezelf graag terugtrekt en gesloten blijft.

Ik denk dat je sterk de behoefte hebt om je verhaal te delen.
Heb je wel eens toneelgespeeld, schilderd, gedicht of een verhaal geschreven?
Als je niet direct je verleden en je ervaringen wilt delen, maar wel de sterke behoefte voelt, waarom kies je dan niet voor een indirecte manier om je gevoelens, gedachten en wensen te uiten via een medium?
Misschien kun je wel mooie internetfilmpjes maken en plaats je eens iets op Youtube?!

Ik wens je sterkte en moed om je eenzaamheid te verlaten en de wereld van het echte samenzijn te betreden zoals je bent en zoals je mag zijn.

Ik heb gezegd.

Reageren