Hallo,

Ik ben een jongeman van 32 jaar en ik word opgewonden van luiers, sinds ik vroeger nog laat in bed plasten en heel laat zindelijk was heb ik heel lang luiers moeten dragen. Mijn ouders vonden het wel vervelend voor mij maar deden er niet veel mee en zeiden dat het vanzelf wel een keer over zou gaan. Met een jaar of 15-16 zaten we op de camping en ze verschoonde mij in het sanitairblok. Ik moest altijd met mijn moeder mee onder de douche omdat ik nog een kind was zei ze dan.Vele mensen hebben mij daar in een luier en plastic broekje gezien. Het gekken is dat als ik er nu aan terug denk er opgewonden van raak. Ik heb een jaar geleden een Inco. luier aangehad, sinds die tijd kan ik eigenlijk niet meer zonder. Ik heb gelukkig een vrouw die mij daarin steunt, en af en toe het toelaat in haar leven en mag dan overdag wanneer we uitgaan of gaan wandelen een luier dragen.zouden er instanties zijn die mij kunnen helpen of zijn er ook DL-ers die er eigen ook in z’n verhaal kunnen vinden.

Gr. Een dl-er.

Als je er iets aan wilt doen zou je naar een psycholoog moeten gaan.

Reageren

Maar wat is nou het probleem? Je wil graag een luier aan, dan doe je dat toch? Of staat er ergens dat het niet mag?

Reageren

Hallo,

Ik heb een soortgelijke ervaring, ik plaste tot mijn 12e nog in bed maar mijn ouders hadden er weinig begrip voor. Heb dan ook niet zo’n fijne jeugd gehad. Kan mij ook niet herinneren tot wanneer ik luiers heb gedragen in mij jeugd, maar op mijn 9e ben ik ‘s-nachts plastic broeken gaan dragen en niet veel later ook luiers. Vanaf die tijd raakte ik er ook opgewonden van. Mijn vrouw gedoogd het dat ik ze s’-nachts draag maar wil er verder niet mee te maken hebben, Jij mag wel gelukkig zijn met een vrouw die jouw daar in steunt.

Grt. Wim

Reageren

Ik word er super geil van het dragen van plastic broekjes.

Reageren

In mijn jeugd heb ik nog lang in mijn bed geplast. Op mijn 11e of 12e zag ik hoe mijn kleine zusje een luier met een plastic broekje om kreeg en op de commode verzorgd werd.
Ik pikte een luier en een plastic broekje uit de commode en deed die ’s avonds in bed voor en merkte dat ik een prettig gevoel kreeg. Jaren lang heb ik ze op mijn kamer verstopt. Diverse keren ontdekte mijn moeder ze. Uit schaamte zei ik dat die nu wel weg konden, terwijl het in mijn binnenste schreeuwde: Niet doen, geef terug.
Toen ik getrouwd was, heb ik luiers en plastic broekjes voor volwassenen verstopt in huis. Mijn (inmiddels ex)-vrouw ontdekte ze en zette mij uit huis. Ik spoorde niet… Uit schaamte heb ik dit laten gebeuren.
Ik werd lid van het ABDLZ forum en kreeg info, adviezen en bemoediging, waardoor ik mijn huidige vrouw durfde te zeggen (na 12 jaren) dat ik graag in een luier met een plastic broek wil slapen. Dan moet je dat maar doen, zei ze. Ik was enorm blij!
Precies vandaag slaap ik al 1600 nachten in een luier met een plastic broek naast haar. Ik ben blij dat ik nu eindelijk mezelf mag zijn.
Ik heb het mijn vrouwelijke huisarts verteld. Ze stuurde me door naar een seksuoloog. Die legde in de derde bijeenkomst aan mijn vrouw uit dat ik er niks aan kan doen en dat ik er ook niet meer vanaf kom, doordat het in mijn jeugd zo is vastgezet in mijn hersenen. Ik ben blij en geniet elke nacht van mijn luier en mijn plastic broek!

Reageren