HELP

  • #1

    Ik ben een meisje van 18 jaar, en ik heb een moeilijke jeugd gehad, mn moeder was alcoholist, ik woonde de ene x bij mn vader de andere x weer bij mn moeder, werdt gepest op school had geen vriendinnen, want die werdt verboden om met me mee naar huis te gaan in verband met mn moeder, mn ouders zijn gescheiden, ik ben verhuisd, en sinds mei 2006 heb ik een hele lieve vriend, het is wel een paar x uit geweest, maar ook weer goed gekomen, omdat we toch niet zonder elkaar konden, er is veel gebeurd in onze relatie goede dingen maar ook slechte dingen ik had veel problemen thuis, en was daardoor chagarijnig en verdrietig en reageerde dat op mn vriend af die daardoor helemaal radeloos was want die wou me wel helpen maar wist niet hoe, ik heb een paar x tegen em gelogen over dingen waar iemand niet over zou mogen liegen, we hadden vaak ruzie eigenlijk altijd als we op stap waren waarbij er altijd drank in het spel was, en ik vondt het vreselijk ik zei steeds tegen mezelf je moet bij em weg gaan, dat zei ook iedereen tegen me, maar ik wou en kon dat niet..
    Maar goed om een lang verhaal kort te maken.
    Ik heb nadat ik over die dingen gelogen had, en ik weer bij mn vriend was, mezelf beloofd dat ik een beter mens zou worden, en dat ik nooit weer ergens over zou liegen, maar daardoor heb ik dwanggedachtes gekregen, omdat ik daarin doorsloeg.
    Het ging eerst over zn broer, ik was verliefd op em maar ik kreeg steeds dwanggedachtes, waar ik tegen vocht, toen dat voorbij was, kreeg ik dwanggedachtes over dat ik mn vriend zou willen vermoorden, ik was bang als ik bij em was, ik zei wel es tegen mezelf, ik ga nu naar boven zonder mes en dan lag hij in bed, ik weet wel dat ik em nooit wat aan zou doen, maar ondertussen zat de angst er wel goed in, toen dat over was, kreeg ik dwanggedachtes over het feit dat ik vreemd zou willen gaan, toen dat over was kreeg ik dwanggedachtes over dat ik em zou gebruiken, en daarna was ik zo onzeker dat ik mezelf van allerlei dingen ging beschuldigen dat ik alleen maar bij em was omdat ik dacht dat ik niet zonder em kon, dat het me niks kon schelen als ie kanker kreeg, en het werdt allemaal steeds erger.
    Nu ben ik op een punt beland dat ik mezelf niet meer ken, ik denk verschrikkelijke dingen over mn vriend, en ik kan mezelf er niet eens van overtuigen dat het niet zo is, terwijl ik het in mn hart wel weet, maar tog wordt ik er gek van omdat ik steeds zo denk en me dus ook zo voel, het voelt net of heb ik nooit wat met em gehad, en of het een vreemde voor me is waar ik nooit wat voor gevoeld heb en ook niks voor voel, ik denk alleen nog maar slechte dingen over em, en ik vecht er niet meer tegen omdat ik er de kracht na 4 maanden dag in dag uit tegen vechten niet meer heb, dus ik laat het allemaal maar gebeuren, maar ondertussen voel ik me vreselijk, wat moet ik toch doen, ik zou nooit zonder mn vriend willen ik zou nooit willen dat em wat ergs overkomt, maar ondertussen ga ik hier wel aan onderdoor, ik denk alleen nog wat heeft het voor nut om door te leven als het zo moet..

    Reageer
    #2

    Heb je al eens een psycholoog bezocht en dit besproken?
    Lijkt me erg raadzaam! En niets om je voor te schamen!!!

    Daarbij; zodra je 'zelfmoordgedachtes' krijgt moet je ECHT ingrijpen! Dit is niet wat je wilt. Dit wil je je vriend NIET aandoen! Dit is het ergste en lafste wat je zou kunnen doen...het is een heel gemakkelijke uitweg. Wil je niet vechten? Voor je vriend? Voor jezelf? Zoek ajb hulp meissie!!

    Hopelijk heb je dat al gedaan....

    Reageer
Reageer op: HELP


<a href="" title="" rel="" target=""> <blockquote cite=""> <code> <pre class=""> <em> <strong> <del datetime="" cite=""> <ins datetime="" cite=""> <ul> <ol start=""> <li> <img src="" border="" alt="" height="" width="">

Upload bijlagen

Maximaal toegestane bestandsgrootte is 1 MB



Voeg nog een bestand toe

Blijf op de hoogte met onze wekelijkse nieuwsbrief