Sinds mijn puberteit ervaar ik een hardnekkig gevoel van schaamte en onzekerheid over mijn lichaam, meer specifiek over mijn penis.
Reeds sedert mijn kindertijd viel het mij op dat ik tijdens gezamenlijk douchen duidelijk kleiner geschapen was dan leeftijds genoten. Deze ervaring is nooit verdwenen, maar werd doorheen mijn leven een terugkerend referentiepunt van vergelijken en zelfkritiek.
Toen ik dit als adolescent voorzichtig probeerde te bespreken met mijn moeder werd het geminimaliseerd met de woorden “Ach jongen , er komt een tijd dat hij in de weg gaat hangen.” waardoor ik geleerd heb dit vooral voor mezelf te houden.
Later, als jongvolwassene, werd dit gevoel opnieuw versterkt door situaties van naaktheid tijdens legerdienst, publieke context (zoals sauna) en het overtuiglijk bewijs dat ik telkens “de kleinste” was.
Ook daaruit ontstond geen ontspanning, maar eerder voortdurende zelfobservatie.
In situaties waar naaktheid of lichaamsvorm zichtbaar wordt, zoals zwemmen, vermijd ik strakke kledij volledig.
Sedert een ingreep in 2020 waarbij 2 bijschildklieren en een halve schildklier werden weggenomen ben ik enorm toegenomen in gewicht. Ook dat doet er niks goed aan. Zo word mijn al kleine penis voor een deel begraven in pubisvet.
Ik tracht er alles aan te doen om mijn gewicht niet te laten escaleren, maar met een tegenwerkende schildklier is dit geen senicure.
Medisch gezien werd ik in 2022 BRCA-positief bevonden en word ik sindsdien intensief urologisch opgevolgd, met halfjaarlijkse controles waarbij ik telkens opnieuw lichamelijk en genitaal onderzocht word.
Bij deze controles moet ik mij telkens volledig bloot geven aan urologe en verpleegkundigen. Een poging tot overstap naar een mannelijk uroloog om de schaamte te verminderen, vergrootte die nog.
Hoewel ik rationeel het nut van deze onderzoeken begrijp, merk ik dat deze herhaalde blootstelling een grote emotionele impact heeft op mij.
Mijn lichaam reageert hierop met duidelijke spanning en retractie, wat mijn schaamtegevoelens nog verder versterkt.
Ik wil het hier graag over hebben met een seksuoloog omdat ik voel dat ik emotioneel kom vast te zitten. Zou dit een oplossing kunnen bieden ?

De retractie na medisch onderzoek is nog groter, zoals op foto hieronder te zien is. Dit beeld werd gemaakt met na het verlaten van de gyno- stoel voor DRE en echo prostaat. Het maakt, denk ik duidelijk waar mijn schaamte vandaan komt.

Reageren

Het heeft te maken met je eigenwaarde (en waar je dat aan ophangt) en je zelfbeeld.
dat zijn niet specifiek seksuologische onderwerpen. dat zou je ook met een psycholoog kunnen bespreken (die zit nml. wel in het GGZ vergoedbare systeem en de seksuoloog niet..)

Reageren