Mensen ik heb ook eens goed nieuws!
Ben met alles wat ik hier, en ook van diverse andere bronnen op Internet heb geleerd de afgelopen tijd, naar de huisarts gestapt en heb haar verteld dat ik dus denk dat het allemaal afkickverschijnselen zijn waar ik last van heb en ZE BEGRIJPT ME EN IS HET MET ME EENS!!!!!! Ben er zoooo blij mee, want het is toch de huisarts die ik al jaren zie. En daarbij komt dan ook nog dat ik over de voedingssupplementen heb verteld zoals aanbevolen wordt op “De weg terug” en ze gaat nu praten met een apotheker die er meer over weet (!Die zijn er dus blijkbaar ook wel) en belt mij woensdag terug met het resultaat. Dus met andere woorden; ze gaat helpen om de beste manier voor mij te vinden. Want ze zei er ook bij dat de klachten en ervaringen bij iedereen anders zijn en de aanpak dus persoonsgericht moet zijn.
Ik wist niet echt wat ik kon verwachten van mijn huisarts, maar ben nu enorm blij dat ik de moed verzamelt heb en deze stap genomen heb.
Gelukkig zijn er dus toch meer huisartsen die wel weten wat er kan gebeuren èn die ook bereid zijn je ervaringen door te geven aan de desbetreffende instanties!

Goed nieuw Tinker!
Ik was gisteren op een familieverjaardag, een nicht van mij is huisarts. Ik zie haar maar een keer in de paar jaar en vertelde iets over mijn situatie. Ze geloofde me direct en zei zelfs dat Seroxat “ontzettend rotspul” is. En ze voelde met me mee. Helaas woont ze te ver van mij vandaan om eventueel haar als huisarts te nemen.
Tinker uit welke stad kom jij? Ik heb veel interesse in huisartsen die de waarheid (er)kennen. En wil evt. een netwerk opzetten op termijn.

Reageren

Hoi Klaas,
Ik heb ff een berichtje gestuurd naar jou fm mail, hoop dat dat aankomt.
Zet verder liever niet teveel persoonlijke gegevens op forums, omdat ik de naam Tinker vaker gebruik.

Reageren

het lijkt wel of de onwenningverschijnslen heftiger worden zweten snachts wakker worden met hele hoge hartslag de hele dag gestrest noem maar op niet kunnen slapen herkent iemand dit ik bijna nu inmiddels bijna 6 maanden van af wat gaat de tijd hard!
maar hoe lang nog deze ellende ik wil graag gwn normaal leven die bij mijn leeftijd hoort uitgaan enz.

lender

Reageren

Ik voel me zo raar vandaag. Vanmiddag erg opgefokt, zoveel onrust in mijn borst.
Vanaf het eind van de middag was ik weg !! Van de wereld. Ik las niets meer, zag de woorden wel, maar ze drongen niet tot me door, hoorde de radio wel, maar het kwam niet binnen,TV idem dito, ik hoor alleen geluiden,maar ik neem niets op. Naar YT gegaan om wat video’s te kijken die mij normaal gesproken interesseren: ik zag de beelden bewegen, ik hoorde de stemmen maar alles ging volkomen langs me heen.Heb het idee dat ik voor de vlakte kan gaan zodra ik opsta. Ik vind dit eng, dit maakt me bang. Ik ben wel vaker “afwezig” geweest, maar dit is zo extreem en zo anders dan anders.Ben nu 8 maanden Parox-vrij. Heb al heel veel doorstaan, maar dit is nieuw voor mij.

Reageren

lieve roos,
op zo”n moment ben je weer even
helemaal terug bij af!!!
zo herkenbaar (jammer genoeg)
ik ben nu anderhalf jaar van de
paroxetine en steeds als ik denk
mmm ik ben er wel bijna, dan komt
er gegarandeerd weer een terugval!!
en dat willen we niet bij al ons
vechten…maar het is nu eenmaal
een feit, dat we wel (net) op tijd
gestopt zijn…maar dat we nog
dagelijks- wekelijks- maandelijks
de gevolgen hiervan ondervinden…
ik klauter na een paar nare weken
weer bij de heuvel op, dit wens ik
jou ook van harte toe!!! het blijft
zoals altijd vechten vechten en
nog eens vechten he?
alle goeds en veel warme groetjes
saskia

Reageren

Dit is het beruchte WAves en Window patroon dat op PAxilProgress zo goed wordt beschreven. Herstel van de schade door de SSRI verloopt niet lineair maar is meer een cyclisch proces. Terugvallen blijven nog lang doorgaan en kunn het gevoel geven dat je terug bent bij af.
En dit is ook de reden dat veel mensen toch teruggaan naar het vervloekte middel… maar wij weten gelukkig beter.
Alleen met heel geleidelijk afbouwen zou dit voorkomen kunnen worden maar dat maakt voor ons niet veel meer uit. Accepteren en uitkijken naar hetr volgende window dat zeker weer komt. Ik had mijn allerzwaarste en gevaarlijkste wave na 18 maanden! Om me na nog eens 2 maanden ontzettend veel beter te voelen maar kort daarna weer een geweldige terugval te krijgen…
Nu na 40 maanden is het nog altijd niet gedaan maar is er toch wel heel veel verbeterd. Als de nare tintelingen echt weg zijn ben ik genezen. En als ik herstel, zal iedereen herstellen 🙂
Het ergste van dit hele proces is de tijdslijn… het gebeurt niet zelden dat mensen pas na 2 jaar echt een verschil voelen in positieve zin.
Ik kan lleen maar zeggen: volhouden! We kunnen veel verliezen door de WD (geld, baan, huis enz.) maar wat we er voor terugkrijgen: een leven zonder deze walgelijke drugs en onafhankelijkheid van psychiaters en andere pillenschuivers is alles waard.
Het blijft natuurlijk een geweldig schookende ervaring maar we moeten blijven denken aan het bevrijdende licht in de verte!

Reageren

Roos, wil je veel sterkte wensen en hoop dat je je snel weer beter voelt! Ben ook blij met de uitleg van Klaas, want ook ik merk dat ik soms terugval (nu 9 1/2 maand AD-vrij), terwijl ik toch echt dacht dat ik de moeilijke momenten achter me had liggen.
Erg frustrerend, zo’n (niet lineair verlopend) proces, maar weten dat het erbij hoort scheelt al een hoop. Sterkte maar weer allemaal!

Reageren

@ Lette

Ik had vorige week van jou ween antwoord gekregen over de s***idale gedachtes, nou is mijn vreeg ben jij ook cold turkey gestopd? Sommige dagen gaat het goed met me, ben ik redelijk rustig, ik heb geen last van lichamelijke klachten.

Vandaag ook weer zoiets, ik ben in mijn nieuwe huisje de keuken aan het inruimen zoals bestek enz, maar ik raak helemaal in paniek als ik messen zie,zelfs een aardappelschilmesje, ik wil mezelf helemaal niks aan doen, maar ik ben zo bang dat ik het wel doe, ik wil dit echt niet meer, die gedachtes. Ik heb een zoontje van 3 en soms denk ik wel eens, laat me aub opsluiten of opnemen, maar ik kan mijn zoontje niet alleen laten. Ik wil weer gelukkig zijn, genieten van het leven.

Reageren

Siempie, ik heb jouw noodkreet gelezen. Als jij je werkelijk zo’n zorgen maakt over jouw eigen veiligheid en de veiligheid van jouw zoontje, waarom roep je dan geen hulp in van jouw psychiater, of van de huisarts? Desnoods ga je naar de spoedeisende hulp. Ik neem jouw bericht zeer serieus. Ik hoop dat je mijn reactie ook serieus wilt nemen.

Bas.

Reageren

Sorry Siempie, dat ik juist die vraag van jou niet gezien/beantwoord heb!

Nee, ik ben niet cold turkey gestopt, heb er 9 maanden over gedaan om af te bouwen. Achteraf gezien ging het nog te snel en heb ik met name die laatste beruchte mg’s te snel afgebouwd, waardoor ik toch nog klachten kreeg.

Velen hier herkennen jouw klachten helaas, bij mij was het niet zo sterk, maar ik heb ook momenten gehad waarop het voor mij allemaal niet meer hoefde en ik voor het eerst in mijn leven (!) zo’n gevoel kreeg dat ik er best uit zou willen stappen. Doodeng idd! (Was ook nog net in die periode dat A. Kamerling overleden was…)

Ben het met Bas eens dat je hulp moet zoeken, aan e andere kant; “hulp” betekent vaak dat men je weer aan de medicijnen wilt hebben, omdat het nog steeds niet tot de “artsen” is doorgerdrongen dat deze klachten helaas bij het afkicken van een zeer verslavend medicijn horen.

Mijn advies: gebruik als overbrugging in deze periode oxazepam, dit is natuurlijk geen lange termijn oplossing, maar kan je wel door deze moeilijke momenten (die echt over gaan!) heen slepen.

Heel veel sterkte!!!

Reageren

Mijn advies is: prat over jouw gevoelens. Ik heb de ervaring dat als je nare gevoelens deelt ze half zo zwaar worden.

Reageren

Siempiej ik ben wel cold turkey gestopt en weet door welke hel je heen gaat. Ik heb nooit overwogen om onschuldigen iets aan te doen maar wilde wel mijn pestkop van 20 jaar eerder verm**rden. En dat terwijl ik meer dan 18 jaar niet aan hem had gedacht…
Ik heb geen magische tips behalve, realiseer je je dat “jij” het niet bent maar de drug. Hulp zoeke is inderdaad lastig omdat “hulp” in dit soort gevallen meestal betekent weer gedrogeerd te worden met een of andere h*rr*rpil. Als je een goede band met je arts hebt zou je het hem kunen vertellen en de publicatie van dr. Healy tonen. Neem verder zoveel mogelijk rust als je kan.
Als Oxazepam je helpt zou ik niet aarzelen om het incidenteel te nemen. Doe dit niet elke dag en niet regelmatig. Mij hielp het helaas niets maar dat kan voor iedereen verschillen.
Veel sterkte!

Reageren

Medicatie is voor acute situaties soms een goede oplossing. Een flinke huilbui als je jouw verhaal vertelt, kan al veel schelen. Is er iemand die naar jou luistert? of ben je alleen en voel je je ook alleen en eenzaam? Kun je dan misschien met een telefoonnummer bellen waar je jouw verhaal kwijt kunt, of is er een buurvrouw die naar jou wil luisteren? Heb je familie die met je meeleeft?

Reageren

ja klaas ik neem soms ook afentoe een oxezepam ik moet zeggen het helpt wel iets je wordt rustiger van ik probeer ze niet te vaak te nemen en dan zegt mijn dokter ze zijn verslafend en ik zeg die hel van seroxat niet dan en dan zeggen ze nee die is niet verslaafend dan wordt ik in me eoigen zo boos terwijl ik oxezepam niet echt verslafend vind!!!!! maar ja die dokters!!!!
ik vroeg ook aan haar wat zei een redelijk afbouw schema vind en zei zei binnen maand moet je wel kunnen afbouwen ik snap deze dokters echt niet!!!!!!! ze geloven ons gwn niet.

lender

Reageren