Lieve Miranda ik weet als geen ander hoe je je voelt!
Het slechte nieuws is dat 9 maanden na een CT nog niet erg veel is. Voor mij duurde het ca. 18 maanden voor ik een eerste verbetering ervoer. Mijn eindeloze diarree en darmkrampen waren toen ook voorbij. Maar er kwam nog veel meer. Nu zit ik op ruim 3 jaar na mijn CT en het gaat echt beter al zijn er nog wel dips. Ik heb de kerstboom opgezet en ga na de KErst een paar dagen met vakantie naar Duitsland. En ben weer met diverse opleidingen bezig om straks met wat extra bagage aan het werk te kunnen.
Met jou is het nog neit zover en deze ellende vraagt een bijna bovenmenselijk geduld maar ga asjeblieft je leven niet geven aan dit walgelijke middel.
Als het echt niet meer te houden is, is het MISSCHIEN een laatste redmiddel om naar de laagste dosis Prozec te gaan (relatief de minst agressive SSRI) en dan dat voorzichtig af te bouwen.
MAar doe dit niet op eigen houtje, ik moet je echt adviseren om eens contact op te nemen met Gezondheidscemtrum Bunnik. Daar zijn ze zeer goed op de hoogte. Als je de financiele ruimte hebt en niet te ver van Bunnik woont kun je het proberen.
Ik heb al zo vaak geroepen da tik het niet meer volhield, maar mijn moeder heeft mede mijn leven gered. Ik hoop dat jij toch enige steun aan je vader hebt. Als hij twijfelt aan je verhaal mag hij mij best eens bellen! Je hebt via Rose/Annelies mijn email dus mailen nag altijd.
Sterkte!!!

Lily-Rose,

Geweldig wat je doet. Hou dit vol. Neem wel een flinke dosis magnesium ( min. 600 mg. p.d.), want dat heeft jouw lichaam heel hard nodig (zie mijn web-site).

Dorothea,

Ik heb ook op eigen houtje afgebouwd en gestopt en deed dat op ongeveer de door jouw genoemde manier. Dat heeft mij flink opgebroken !!! Met name op het eind, zoals Klaas ook al zegt. Ik begon medio april 2009 en in dec. dat jaar begon het al goed fout te gaan met een dieptepunt in maart. Toen ben ik flauwgevallen en kwam bij in een grote plas bloed. Ik was alleen thuis. Ik verzeker je, dit wil jij niet meemaken. Daarna nog diverse keren de neiging gehad om flauw te vallen, maar ging toen zitten of liggen. Ja, ook op straat !!!!!!!

De zelfdodings-gedachten kwamen in juni en hielden aan tot medio september van dit jaar. Het is niet uit te leggen hoe moeilijk dit is; alleen wij, die het doorgemaakt hebben en nog doormaken, weten het.

Vrijwel dagelijks heb ik dat onrustige gevoel en kunnen dingen mij opeens aanvliegen, waarbij het zweet mij uitbreekt, ik hartkloppingen krijg en een gevoel van pure paniek. Maar dat is in vergelijking met de periode van zelfdodings-gedachten, opeens minder moeilijk. Ik heb nog minstens 3 keer per week diaree.

Dorothea, stop aub. nu, met deze manier van afbouwen, want het is bijna een garantie voor een langdurige uitermate ellendige periode, waarin je ongelofelijk sterk in jouw schoenen moet staan, om dat door te komen.
(Lees Myrah)Jouw huisarts weet er, zoals veruit de meeste huisartsen, helemaal niets van !! Het afbouw schema is gebaseerd op zijn/haar veronderstelling en absoluut nergens op gebaseerd.

Lieve Miranda,

Jij hebt de moeilijke keuze gemaakt om te breken met familie. Mijn familie heeft dat voor mij gedaan, maar dat neemt niet weg, dat deze gebeurtenis ontzettend veel spanning opleveren. Uiteindelijk zul je beseffen, dat je een goede keuze hebt gemaakt. Ik was aanvankelijk heel erg van de kaart, maar diep van binnen vond ik het uitstekend, want ik weet nu meer dan ooit, dat ik heel veel beter af ben, zonder hun, dan met hun.

Realiseer je wel, dat je daar nu spanning /stress van hebt. Dat is terechte spanning en dat heeft even tijd nodig. Die spanning staat los van het stoppen met Paroxetine. Het is juist die spanning waarmee wij nu mee moeten leren omgaan. Dat hebben wij kennelijk in het verleden niet gedaan, waardoor we nu hier zijn. Het is volkomen terecht dat jij je kl… voelt, als je breekt met familie.

Het positieve hierin is, dat jij ervoor gekozen hebt, om eindelijk voor jezelf op te komen en voor jezelf te zorgen. Die moed breng jij op terwijl jij net afgekicked bent van AD !!! Ik kan niet anders , dan dat als een gigantische stap vooruit zien.

Wij zijn nu zover, dat wij onderscheid moeten maken, tussen reeele spanningen en afkick-verschijnselen van AD. Jij staat nu op het punt dat te doen.

Je bent niet verloren, je bent jezelf aan het terugvinden en daar is een grote, inspannende, “schoonmaak” voor nodig.

Reageren

dag alemaal,

een vraag voor iedereen….
heb na en tijdens het gebruik van dit middel, een erg verslapte sluitspier gekregen…
natuurlijk ontzettend genant en heel lastig!!!
ik heb sinds een week het idee dat de controle
hierover weer (enigzins) terug komt.
zijn er meer mensen die hier problemen mee hebben of gehad hebben?
wil heel graag reacties hier op!!
alvast bedankt en een goed weekend voor iedereen

Reageren

lieve miranda,

ik had net een stukje getypt, en lees daarna jou

verhaal, ik moet ook even reageren, je zit in zo’n

ellendige tijd, voel echt met je mee, ik ben vorig

jaar juni cold turkey gestopt.

10 jaar gebruik van paroxetine en volgens mijn

huisarts kon ik na een maand wel stoppen en na 2

weken moest het weer goed zijn…. ik zal je

vertellen, dat ging eerst ook goed, maar na 2

maanden kwam de hel op aarde…zo erg…dat nu ik

jou stukje lees, het gevoel van onmacht weer

helemaal terug komt…

ik heb ook wel momenten gehad dat ik dacht het hoeft van mij niet meer…

maar lieve miranda het is echt waar JE KOMT ER DOOR!!!!

het is nu niet voor te stellen want als mensen

dat toen tegen mij zeiden, wilde ik ze het liefst

een mep geven of nog erger…

terwijl ik zo niet in elkaar zit.

het is zoveel onmacht wat je voelt, maar toch

zeker weten dat je het kunt.

als je dit leest ,weet ik bijna zeker dat je

denkt ja ja jullie kunnen het mooi vertellen

maar niemand weet hoe ik me voel…(toch)

dat je zo reageert is heel herkenbaar, maar

probeer je er toch enigzins aan over te geven

er komen betere tijden ik heb me ook zo

verschrikkelijk ziek en kloten gevoeld,

dat is echt met geen pen te beschrijven, maar ik

zit weer in de goede trein (al is het soms wel de

stoptrein en heeft hij moeite weer op zijn plek te

komen…maar hij red het….en jij ook met moeite

geduld en heel veel doorzettingsvermogen!!!

heel veel van ons zijn ook door deze zware weg

heen gegaan…maar het is echt mogelijk!!

er uit stappen is op dit moment het aller

gemakkelijkst….

maar ik kan met recht zeggen ik ben nu weer

blij met de nieuwe dag, en dat was vorig jaar

heel anders!!!

ik zou zeggen laat die kerstboom lekker, er zijn

nu belangrijkere dingen, en in de toekomst tuig

jij weer de mooiste boom op (zeker weten)

nu niet alles verzinnen om het gewone leven op te

pakken, want dat lukt gewoon even niet.

lieve miranda, zoveel sterkte ik je wil wensen

past niet op deze site…maar ik leef wel met je

mee, want het is zo zwaar!!!

lieve groetjes saskia

Reageren

@Saskia; hier heb ik helaas geen ervaring mee, maar ik heb wel vaak gelezen dat spieren verslappen onder invloed van antidepressiva, dus dit verbaast met niks. Het feit dat je de controle weer terug voelt komen over die spier is heel positief! Ik hoop dat mensen jouw klacht herkennen!

@Miranda;
met familie breken doe je niet zo maar en juist omdat je helderder wordt in je hoofd na het gestopt zijn, besef je veel beter welke mensen goed of niet goed voor je zijn. Ik vind het dan ook dapper dat je deze stap hebt durven zetten!
Aan de andere kant zijn wij zelf nu ook niet bepaald op ons best en dus zijn we misschien eerder geneigd om banden te verbreken. Waarmee is maar wil zeggen dat te definitief contacten verbreken ook niet aan te raden is, omdat je er later spijt van zou kunnen krijgen (als je je weer beter voelt en alles misschien wat “milder” bekijkt). Wat Klaas doet met zijn zus (contact even “bevriezen”) is zo gek nog niet!
Verder wil ik je heel veel sterkte wensen met dit (helaas zo herkenbare) kl*tegevoel, want niks is zo erg als dat!

Met mij gaat het beter en dit is al anderhalve maand zo, dus ik heb goede hoop dat ik het ergste gehad heb, inmiddels 7 maanden gestopt. Wel heb ik net als Rose en anderen hier enorme last dat onrustige en opgejaagde gevoel, echt extreem gewoon. Maar goed, alles is beter dan dat depressieve gevoel, zoals Roos ook al aangeeft.
Zoals ik al eerder aangaf speelde bij mij hierin ook de hormonen een rol, die lagen na het stoppen met AD compleet in de was. Voor alle afbouwende vrouwen: houdt hiermee rekening, want als je al aanleg had voor (psychische) pms klachten, kunnen die in alle hevigheid terugkomen! Gelukkig zijn mijn hormonen weer redelijk tot rust gekomen en ben ik veel meer in balans nu.

Ik heb 9 maanden over mijn afbouwpoging gedaan, vooral wat betreft de laatste mg’s had ik het nog beter veel langzamer kunnen doen, achteraf gezien. Want ook al zul je altijd wat merken na het gestopt zijn met dit middel, hoe langzamer je afbouwt, hoe minder kans op klachten je zult hebben!!

Kan dit niet genoeg benadrukken, om andere afbouwers te waarschuwen. Want ook al voel je je nog goed tijdens het afbouwen (was bij mij zo!), dan krijg je toch een klap als je eenmaal gestopt bent, nadat je te snel bent afgebouwd.

Reageren

Sorry voor mijn typefouten, had mijn stukje te snel getypt:), mijn hormonen lagen dus niet in de was (haha) maar in de war.

[i]10 jaar gebruik van paroxetine en volgens mijn huisarts kon ik na een maand wel stoppen en na 2 weken moest het weer goed zijn….[/i]

Jeetje Saskia, HOE DOM EN ONWETEND kun je als huisarts zijn??? Als jij, Miranda, Klaas en nog zovelen meer hadden geweten hoe zwaar afbouwen is en hoeveel méér dit medicijn met je lijf doet dan altijd is aangenomen, waren jullie niet in die afkickhel beland omdat je dan, OP ADVIES VAN JE HUISARTS héél langzaam zou hebben afgebouwd. Dan nóg had je klachten kunnen krijgen, maar nooit zo erg als nu. Kan me hier zo kwaad over maken!!!

Een neef van me zei pas dat hij, in overleg met zijn huisarts, had besloten dat hij niet zonder AD kon vanwege een “serotoninetekort” in zijn hersenen. Reden om tot deze “conclusie” te komen was een eerdere mislukte stoppoging, waarbij hij net als Saskia na 2 maanden in de hel belandde. Toen ik vroeg naar zijn afbouwschema, kwam hij met zo’n absurd kort afbouwschema van de zoveelste onwetende huisarts. Hij is nog een “gebruiker”, dus mijn uitleg dat het logisch was dat hij in die hel belandde en dat dit pure afkickverschijnselen waren, wilde hij dan ook niet horen….en dus het ik het maar zo gelaten, hij komt er hoe dan ook nog wel eens achter (hoop ik voor hem!)

Dorothea, ik hoop dat je dit leest en ter harte neemt, zodat jou dit alles bespaard blijft. Ik ging 2 maanden afbouwen nadat een kennis van me ook was begonnen. Wij wisten (na een aantal mislukte eerdere stoppogingen) al hoe voorzichtig we moesten zijn met afbouwen van dit middel en ook dat we langzaam moesten afbouwen . Maar we wisten nog niet wat we nu, na maanden gestopt te zijn, weten; dat we dus nóg langzamer hadden moeten zijn.

Het enige juiste afbouwschema is dat wat Klaas hierboven beschrijft en ook bij PP wordt aangeraden.

Reageren

@ Rose,

Ik neem inderdaad een hele hoge dosis magnesium, (ruim 1000 mg p.dag)daarbij neem ik ook twee omega-3 capsules. (met een hoog EPA gehalte, het EPA gehalte moet ook zo rond de 1000 mg zitten.)

Ik moet inderdaad Saskia gelijk geven in hoe dom sommige huisartsen kunnen zijn. Mijn vorige huisarts zette mij weer op 20 mg paroxetine toen ik een paar maanden was gestopt, omdat de beste man dacht dat ik mijn symptomen weer terugkreeg. Achteraf gezien waren het dus ontwenningsverschijnselen. Ik heb nooit nachtmerries gehad, maar die had ik wel toen ik gestopt was. Ik ben inmiddels verhuist naar een andere stad en heb een huisarts gevonden die wel meer van dit middel afwist. Zij wist dus o.a. dat je met paroxetine heel langzaam moest afbouwen. Ze vroeg aan mij hoe IK dacht het medicijn af te bouwen. Zij duwde mij ook geen afbouwschema door m’n strot. (zoals velen wel doen onder de mom van: “ik ben arts en heb er voor geleerd en jij niet.”) Ik vertelde haar van het geadviseerde afbouwschema van PP en zij kon zich daar wel in vinden. Ze zei wel van; het gaat dan wel heel langzaam, maar dat is niet erg.
Verder loop ik op het moment ook bij een psychologe voor o.a. CBT.

Reageren

Lily-Rose, kun je nog eens aangeven in welke stad deze huisarts zit?
Lette, erg jammer van je neef! Ook weer een slachtoffer van de onkunde van de huisartsen. Hoewel de eerstverantwoordelijke natuurlijk fabrikant GSK is omdat die alles al wisten maar expres geweigerd hebben om het in de bijsluiter te zetten, levenslange afhankelijkheid is voor hen tenslotte levenslange winst…
Misschien kun je hem eens het Withdrawal Protocol van dr. David Healy mailen. Daar staat alles heel helder in beschreven. Als je het niet hebt kan ik het je wel mailen.
MAar als ik naar mijn eigen zus kijk is het soms compleet onmogelijk om door te dringen tot mensen die nog gebruiken, ik vraag me wel eens af hoe ik zelf gereageerd had als ik een jaar of 4 geleden dit van iemand had gehoord.
Ik ben er nu na 3 jaar nog steeds niet doorheen maar merk wel dat er verder herstel optreedt.

Reageren

[i]Maar als ik naar mijn eigen zus kijk is het soms compleet onmogelijk om door te dringen tot mensen die nog gebruiken[/i]

@Klaas; dat is precies zo bij mijn neef, op hyves heb ik een blog geschreven over mijn stoppen met AD. Kreeg er vele positieve reacties op. Ook van mijn neef overigens hoor, die gunde me een geslaagde stoppoging. Maar hij had ook zoiets van “fijn dat jij gaat stoppen, maar ik heb dit middel nu eenmaal nodig, want ik heb slechte ervaringen met stoppen”. En leg dan maar eens uit dat die slechte ervaringen nu juist komen dóór het (belachelijk snelle) stoppen en niets met “serotoninetekorten” e.d. te maken hebben….

Ik denk dat je er ook aan toe moet zijn om dit te (willen) horen. Toen die kennis van mij aan het afbouwen was, zag ik haar meteen als mijn voorbeeld. Juist omdat ik al 10 jaar aan deze middelen zat, 16 kg was aangekomen en me niet fit voelde. De enige reden dat ik ze zo lang bleef slikken was het feit dat eerdere stoppogingen waren mislukt. Door veel erover te lezen (en met dank aan de vele verhalen van andere stoppers!) en doordat mijn kennis ook erg goed op de hoogte was, wist ik wél waaraan ik begon bij mijn laatste stoppoging, met als gevolg dat deze wel is geslaagd…

Juist daarom zijn dit soort forums ook zo nuttig!

Als je me het Withdrawal Protocol van dr. David Healy wil mailen, zou ik dat fijn vinden. Misschien ga ik het mijn neef dan ook nog eens (als ie eraan toe is;)) doormailen.

Reageren

[b]Klaas schrijft:[/b]
[quote]Lily-Rose, kun je nog eens aangeven in welke stad deze huisarts zit?
[/quote]Mijn huisarts zit in Zaandam, waar ik dus ook woon. 🙂

Reageren

JAmmer, niet naast de deur voor mij. En voor mij maakt het ook neit zoveel meer uit omdat ik toch weinig anders kan dan de lichaam de tijd geven te herstellen, en hierbij wordt ik al goed begeleid door gezondheidscentrum Bunnik.
Lette ik heb je gemaild en het WD protocol van dr. Healy opgestuurd. Ik wil dit nog eens vertalen en op mijn nieuw op te richten website over AD en afkicken plaatsen… 🙂

Reageren

klopt idd dat van de spierverslappingen lette…
heb soms het idee, dat ik wel heel erg de klos ben!
ik kon op een gegeven moment niet meer lopen, en wat ik eerder vertelde van die sluitspier…plas laten lopen…
speeksel laten lopen…over de tong praten…
en het laatste jaar kon ik zelf geen kaartjes meer
versturen, omdat ik niet meer kon schrijven…(gelukkig) nu onze eigen kerstkaarten weer geschreven:)
en ik weet dat iedereen pijnlijke voet en beenspieren heeft, maar ik wil zo graag een stukje
erkenning en herkenning in het niet kunnen lopen en
schrijven etc etc…alle functie’s komen gelukkig heel langzaam weer terug…en daar ben ik heel dankbaar voor…maar zoek toch nog naar mensen die dit ook zo (hebben) ervaren!! groeten saskia

Reageren

Lily-Rose,

Wat ben jij ontzettend goed bezig. Ik doe hetzelfde doordat ik onderzoek gedaan heb en ik idd zelf een enorme verbetering merkte. Ik hou rekening met een terugval, maar ik voel me nu steeds sterker worden. Drempels worden lager en ik ga de confrontatie met de realiteit aan. Mijn situatie nu is niet echt makkelijk te noemen, heb daar ook best veel spanning van,maar dat zijn nu terechte spanningen, die bij het leven horen. Het feit dat AD mij zover gebracht heeft, laat ik vaak even links liggen, omdat ik vooruit wil. Toch heb ik ook vaak een enorme woede tegenover mijn huisarts die mij aan die troep “geholpen” heeft en mij daar verder niet in begeleid heeft.

Die woede is terecht, net zoals de zorgen en spanningen die ik nu heb.

Maar het gevoel van trots en het terugkomen van mijn gevoelens en eigenwaarde, door alles wat ik het afgelopen half jaar bereikt heb, is enorm. Ik besef nu elke dag weer, dat ik een mens ben en geen zombie.

Saskia,

Het kwijlen komt en gaat bij mij. De afgelopen drie dagen weer heel erg, maar ik maak me daar niet druk om.

Opmerkelijk was wel, dat mijn lichaam direct reageert, door weer kramp in de voeten te krijgen als ik een maar i dosis van 400 mg. magnesium p.d. oversla. Dat doe ik dus niet meer.

Lette,

Dit forum heeft mij zo ontzettend veel kracht en energie gegeven. Ik weet nu, dat ik niet alleen ben en als ik terugval, hier weer opgevangen wordt. Dit forum is van onschatbare waarde.

Reageren

@ Rose,

Ik moet jou eigenlijk bedanken! Jij hebt mij op het spoor gezet van o.a. magnesium. Ik ben dat zelf ook even verder gaan onderzoeken en heb toen besloten om dat in te nemen. En ook ik merkte gelijk het verschil. Ook de omega-3 is heel goed. Verder neem ik nog zink, ijzer en taurine, en vitamine B12 en D in. Ik heb dus nog niets van de ontwenningsverschijnselen gemerkt. Maar ik heb wel begrepen dat hoe lager je onder de 10 mg gaat dat je dus wel tegen problemen aan kunt lopen. Ook de psychologe zei dat. Omdat er steeds minder paroxetine in je bloed zit.

Ik begrijp trouwens je woede ten opzichte van de huisarts wel. Ik heb het middel gekregen omdat ik steeds heel erg duizelig was en daardoor paniekerig werd en dat werd maar erger en erger. Achteraf blijkt dus dat ik geen paniekstoornis heb, maar dat ik al die tijd met een burn-out heb gelopen. Dat in de loop van de tijd wel minder werd. Maar waar ik nooit voor behandeld ben. In 2008 kreeg ik dezelfde symptomen als in het begin, voordat ik met het medicijn begon. Nu zit ik weer gedeeltelijk met een burn-out thuis. Maar nu word ik wel goed geholpen. Ik krijg therapie, ik heb een huisarts die weet waar ze het over heeft. (iets wat ook niet vaak gebeurt,….) Dus ik heb goede hoop dat ik nu wel van dit k*t medicijn afkom.

Reageren

Ik ben een tijdje weg geweest van deze site en heb het e.e.a. terug gelezen. GVD wat een ellende allemaal. Voor degene die aan het begin staan van , neem aub de adviezen van langzaam afbouwen ter harte. Ik ben zelf eens te snel gegaan en echt het is HEL!!.
Toen ik na te snel afbouwen op 10mg uit kwam begon deze hel voor mij. En wat doe je dan…? Je gaat naar de huisarts. En wat doet die onwetende…?
Precies, ga maar weer naar 30 MG. Gelukig was ik nog genoeg bij geest om dat niet te doen, maar mijn redding was wel om terug te gaan naar 20. Toen de rust wasweder gekeerd heb ik een afbouwschema gemaakt en houdt ik bij hoe ik me voel. Na een periode van stabiliteit ga ik weer een stap verder. Tot nu………
Nu sta ik op 10 mg en weet eigenlijk niet goed hoe ik verder moet.
Ik wil naar 9.5mg, maar die krengen zijn te klein om te er zo’n klein stukkie af te breken. Ik kan een ander merk niet op de maag verdragen en dat sluit vloeibare dus ook uit. Varieren in dosis is geen optie, dus hoe doe ik dit? Weet iemand hoe je 5% uitrekent van de rand van een circel. Als ik dat weet kan ik een beetje van de pil afschrapen.
Overigens ben ik recent op advies van hier begonnen met magnesium. BEDANKT. Werkt echt goed. Neem niet te veel want dat speelt op de darmen, maar voor mij doet 2x 200 mg wonderen. Bedankt vor de tip.
Allemaal veel sterkte en ben maar lief voor jezelf. Vecht niet tegen het slechte gevoel maar laat het zijn.
Dat werkt voor mij wel het beste.
Met vechten gaat het toch niet weg.

Dat geldt voor mij tenminste.

NB Ik weet ook niet hoe het moet, maar wel met veel liefde voor jezelf en geduld. Hoe minder je neemt hoe meer je zelf terug komt. Verrek laat het dan maar jaren duren dat ik geheel af ben, per saldo zijn wij dan toch de winnaar met ons leven als prijs.

Moest et effe kwijt.

FIJN WEEKEINDE

Reageren