Met interesse dit topic gelezen en ik ben het helemaal eens met Klaas en Lette. Ik ben de zus van Lette en momenteel bezig met afkicken van Paxil. Zit nu op 4mg (vanaf 20) en het gaat goed! Waarom?? Omdat ik iedere acht weken 2 mg verminder. Ik ga de volgende dosis pas aanpassen over 10 weken omdat ik nu onder de 5 ben aangekomen. Afkicken kan alleen maar als je het zo langzaam mogelijk doet mét constante dosis. En dan nog begint daarna pas de echte strijd!! (Zie verhaal van Lette en Klaas)

[b]Vinden jullie het ook zo vreemd dat voordat de farmaceutische industrie SSRI’s op de markt bracht geen enkele dokter ooit tegen zijn patient zei; Uw klachten komen voort uit een serotonine tekort in de hersenen?????
Sinds de uitvinding van SSRI’s schijnt de halve mensheid een tekort te hebben hieraan…….
Omgekeerde wereld mensen![/b]

Groetjes Nine

Patiënten met een depressie of angststoornis prefereren praten boven pillen, terwijl ze meestal vooral de pillen krijgen, zo blijkt uit NIVEL-onderzoek waarop Marijn Prins op 11 juni promoveert aan de Universiteit Utrecht.

Angst en depressie komen veel voor. Bijna de helft (43%) van de mensen met een angststoornis of depressie zoekt daarvoor geen hulp. Van degenen die wel hulp zoeken, gaat 42% naar de huisarts en slechts 14% krijgt gespecialiseerde hulp.

Tegenwoordig moet er steeds meer volgens ‘evidence-based’ richtlijnen worden gewerkt en is het gebruikelijker geworden geneesmiddelen voor te schrijven voor psychische stoornissen. Tegelijkertijd is het perspectief van de patiënt belangrijker geworden. Vroeger wist de arts wat het beste was voor de patiënt, tegenwoordig staan de behoeften van patiënten meer op de voorgrond.

Bron: http://www.uu.nl/NL/faculteiten/socialewetenschappen/Actueel/Agenda/Pages/Zorgvoorpsychischeproblemenvanuithetperspectiefvandepati%C3%ABnt.aspx

Reageren

Goed Nine dat je het zo doet, had je dit ook op PAxilProgress gelezen?
En inderdaad, zelfs na correct afkicken komt er nog een hele strijd. Voor mij is een van de moeilijkste dingen het onder ogen zien van de reeks schandalige medische blunders die mij (en velen met mij) in deze ellende gestort hebben. Artsen/psychiaters die deze rotmiddelen als candy voorschrijven en als je eenmaal verslaafd bent, dan zoek het maar uit. De fabrikant zegt tenslotte dat het niet verslavend is.
Reeds in 2005 deed ik een eerste Cold Turkey afkickpoging en werd doodziek. Ik ging natuurlijk naar de huisarts en zie zei dat ik dan maar voor de komende 10 jaar moest doorslikken… ook toen was bestond de site PaxilProgress waar alle relevante informatie over afkicken opstond.
Helaas, helaas ben ik toen niet op onderzoek uitgegaan want dat had me een lijdensweg van 5 jaar met 5-6 gruwelijke afkickpogingen kunnen besparen…
De onkunde en arrogantie van deze dokters is dusdanig schokkend dat ik dat mijn hele leven wel zal meedragen. Ik weet nog niet of ik dat ooit een plek zal kunnen geven…

Reageren

Vreemd dat in officiele stukken altijd wordt gesproken over de keuze tussen “praten of pillen”. Of een combinatie hiervan.
Ik zeg niet dat gesprekstherapie zinloos is maar voor compleze trauma;s is lichaamsgerichte therapie vaak veel beter. Ook EDMR kan zijn nut hebben. Emoties kunnen heel diep in het lichaam opgesloten zijn en daar kom je met praten niet meer bij. Shiatsu en holistische massagetherapie werken dan veel beter, eventueel in combinatie met praten als er heftige emoties loskomen.
Uiteraard is het nog verder wegdrukken van emoties met SSRI drugs werkelijk de allerslechtste oplossing!

Reageren

Typisch dat je dat schrijft Klaas, over lichaamsgerichte therapie ipv praten en pillen. Dat die pillen de oplossing niet zijn is ons maar al te duidelijk. Ook ik had, als ik 6 jaar geleden had geweten wat ik nu weet, mijn afbouwpoging van destijds wel doorgezet, wetende dat het afkickverschijnselen waren ipv een terugkerende “depressie”.
Maar ook met praten kom ik voor mijn gevoel niet ver, ik ben altijd goed in staat om mijn gedrag te doorgronden en mijn gevoelens te rationaliseren en deze ook nog op verstandelijke manier te verwoorden. Bij een psycholoog zou ik wsl precies kunnen vertellen wat er met mij aan de hand is, compleet met rationeel onderbouwde argumenten, analyses en toelichtingen etc. Maar of ik (en de psychollog ;)) daar wijzer van zouden worden? Denk het niet, want dat zit ik weer “in mijn hoofd” en juist de laatste jaren ben ik gaan beseffen hoe één lichaam en geest zijn en dat er bijv. bepaalde emotionele blokkades lichamelijk kunnen zijn “opgeslagen”, waardoor je veel klachten hebt. Nine bracht mij op het idee van haptonomie en dat zou mij veel meer kunnen helpen, ongetwijfeld! Wat jij schrijft over Shiatsu en holistische massagetherapie bijv. vind ik ook heel interessant, dus mocht je daar nog iets over kwijt willen in een mailtje, dan graag!
@ anoniem: over “Tegenwoordig moet er steeds meer volgens ‘evidence-based’ richtlijnen worden gewerkt en is het gebruikelijker geworden geneesmiddelen voor te schrijven voor psychische stoornissen.”
die behoefte om geneesmiddelen voor te schrijven komt voort uit de behoefte aan winst van de farmagiganten in combinatie met de behoefte aan psychiaters om zich echt “arts” te kunnen voelen, die een pilletje voorschrijft bij “ziekte”.

Reageren

Emoties kunnen heel diep in het lichaam opgesloten zijn en daar kom je met praten niet meer bij.

Precies, dat bedoel ik!!!

Reageren

Ik houd het op kunst. Muziek, schilderijen, zang, natuur, wandelen en andere hele gewone dagelijkse bezigheden die mensen tegenwoordig veel te weinig doen maar die zoveel in een mens kunnen wakker maken en waar je zo ongelooflijk van kunt genieten.

Reageren

[b]Esther schrijft:[/b]
[quote]Ik houd het op kunst. Muziek, schilderijen, zang, natuur, wandelen en andere hele gewone dagelijkse bezigheden die mensen tegenwoordig veel te weinig doen maar die zoveel in een mens kunnen wakker maken en waar je zo ongelooflijk van kunt genieten.[/quote]

Zeker ook een heel goede manier. Het erge is dat je in ontwenning je zo ontzettend naar voelt dat je zelfs hier nog maar moeilijk van kan genieten. MAar het heeft mij toch min of meer op de been gehouden.
Vroeg in mijn ontwenning werd ik lid van een wandelclub waarbij de leden ook zelf uitjes mogen organseren, inclusief museumbezoek, boottochtjes, etentjes etc.
Ik ben ook gaan organiseren en heb er veel contacten en afleiding aan overgehouden. Het lost mijn klachten niet op maar gaf me wel kracht om er doorheen te komen.

Reageren

Klaas:

Ik heb je verhaal al eerder gelezen en weet wat het met je heeft gedaan! Ik heb er bewondering voor dat je op forums je zegje doet en mensen aan het denken zet! Voor hetzelfde geld zou je dit soort forums mijden omdat jij tenslotte al veel verder bent. Dus CHAPEAU!

Esther: Ik kan jou goed volgen want dat is ook mijn manier! Ik ben zo’n vijf jaar geleden gestopt met door het leven ‘hollen’….nu slenter ik 😉

Lette:

Precies! Soms heeft praten geen enkel nut meer omdat je zelf, als weldenkend mens de Heren doktoren exact kunt uitleggen waar het bij jou aan schort. Dan moet je de diepere, lichamelijke lagen gaan aanboren en dat kan tegenwoordig op allerlei manieren.

Reageren

[b]Nine schrijft:[/b]
[quote]Klaas:

Ik heb je verhaal al eerder gelezen en weet wat het met je heeft gedaan! Ik heb er bewondering voor dat je op forums je zegje doet en mensen aan het denken zet! Voor hetzelfde geld zou je dit soort forums mijden omdat jij tenslotte al veel verder bent. Dus CHAPEAU!
[/quote]
Nine, ook voor mij is dit een manier om deze ervaring te verwerken… en door wellicht een paar mensen op het juiste pad te brengen kan ik er nog enige zingeving aan geven. Ik ben niet religieus maar verdiep me wel in het Boeddhisme en probeer zover te komen dat ik zelfs deze gruwelijke ervaring op een dag een plekje te geven en er zelfs iets positiefs uit haal.
Ik heb geen idee hoe “ver” ik zelf ben, nu na 3 jaar had ik toch wel meer herstel verwacht maar het is nog elke dag een strijd en ik probeer maar te genieten van de “windows”, PP jargon voor de plotselinge momenten van afname van de symptomen die een teken zijn van herstel.

Reageren

Klaas, ik vind het bijzonder dat je deelt wat je over hebt. Zorg ook goed voor jezelf, het komt je toe.

Reageren

Geen pillen bij lichte angst- of depressieklachten

De multidisciplinaire richtlijnen Angst en Depressie worden op dit moment aangepast. Hoe lichter de stoornis is, hoe minder zwaar de behandeling. ‘Alleen bij meer ernstige klachten moet er medicatie worden voorgeschreven’, zegt Ton van Balkom, hoogleraar evidence based psychiatrie, verbonden aan het VUmc en GGZinGeest en tevens voorzitter van de werkgroep die de richtlijnen herziet.
Ton van Balkom

Waarom worden de richtlijnen veranderd?
‘De aanleiding is simpelweg dat je richtlijnen moet updaten omdat ze anders mogelijk verouderen. De vuistregel is dat een evidence based richtlijn zeker om de vijf jaar herzien moet worden.’

Hoe verloopt dat traject?
‘De richtlijnen Angst en Depressie worden herzien in drie fasen. In de eerste fase is de tekst van de depressierichtlijn uit 2005 bijgewerkt en zijn de teksten uit 2003 over paniekstoornis en postraumatische stressstoornis aangepast. Die fase is afgesloten in najaar 2009. In de tweede update waar we nu mee bezig zijn, wordt er een nieuwe tekst gemaakt voor mensen met chronische depressie en worden de teksten voor hypochondrie, sociale fobie en gegegeneraliseerde angststoornis vernieuwd. Vanaf september dit jaar komen de resterende teksten in de derde update aan bod.’

Wat is de belangrijkste wijziging?
‘De richtlijnen voor zowel depressie als angst worden stepped care gemaakt. Dat wil zeggen dat bij lichte aandoeningen ook lichtere interventies worden geadviseerd. Met name de medicamenteuze interventies worden daarmee voorbehouden voor mensen met ernstigere en langdurig bestaande angst- en depressieklachten.’

Is bij medicatie het middel dan erger dan de kwaal?
‘Nee, integendeel. Per indicatie is in de richtlijn bepaald welk middel je voorschrijft. Deze middelen zijn effectief en worden in de richtlijn benoemd. Hierbij gaat het vooral om antidepressiva en bij sommige angststoornissen ook om benzodiazepinen of betablokkers. Maar er zijn ook andere behandelmogelijkheden die de voorkeur verdienen bij lichtere klachten en klachten die minder lang bestaan. Die zijn ook effectief en dan hoef je geen medicatie te slikken.’

Kunt u een voorbeeld geven?
‘Bij paniekaanvallen die, bijvoorbeeld pas een week geleden zijn ontstaan, is nu het advies om eerst te kijken naar een lichte interventie in de vorm van een zelfhulpinterventie, e-health of bibliotherapie. Mocht dat niet helpen, dan kan er eerst nog cognitieve gedragstherapie worden voorgeschreven. Pas wanneer ook dat niet effectief blijkt, kan er worden overgestapt op medicatie.’

Wat verandert er nog meer?
‘Bij alle patiënten wordt geadviseerd voor de start van de behandeling met psycho-educatie goede uitleg te geven over wat er aan de hand is, en de patiënt te activeren en vermijding tegen te gaan. Als een patiënt niet opknapt, terwijl hij wel volgens de richtlijn wordt behandeld, is het raadzaam om sneller een second opinion te vragen bij collega’s of gespecialiseerde instellingen. Bovendien wordt er wanneer een patiënt wel reageert op een behandeling, ook terugvalpreventie geadviseerd bij de afsluiting van de behandeling.’

Zullen deze wijzigingen de praktijk snel veranderen?
‘Dat zou iedere richtlijncommissie graag willen, maar zo is de werkelijkheid niet. Voor geen enkele richtlijn trouwens, ook niet in de somatiek. De implementatie van de richtlijnen is een voortdurend proces.’

Waar gaat het mis?
‘Dat is niet zomaar te zeggen. Heel kort samengevat wijst onderzoek uit dat ook in de somatiek richtlijnen veelal niet goed nagevolgd worden. Het verbetert wel, maar de mate waarin conform de richtlijnen wordt behandeld, is niet zo hoog zoals we het graag zouden zien.’

Dus het kan nog wel even duren voordat de updates hun uitwerking hebben?
‘De eerste update is in het najaar van 2009 goedgekeurd door de deelnemende organisaties. Daarna gaat er een tijd over heen. Er wordt voorlichting gegeven, er is een website en er worden lezingen georganiseerd op allerlei congressen. Uiteindelijk vindt dat zijn weg naar de praktijk en dat zal bij de een sneller zijn dan bij de ander.’ (BP)

Bekijk de updates die al klaar zijn op http://www.ggzrichtlijnen.nl

Reageren

Hoi Lieve Rose en Klaas,

Dank jullie voor de berichtgeving. Ik heb besloten per maand 5% af te bouwen van de Venlafaxine. Ik zit nu 3 weken op 115 mg. Mijn huisarts staat gelukkig achter mij maar de psychiatrie is een zooitje onwetende schurken!

Ondanks 5% afbouw per maand toch zweet/koortsig gevoel zo nu en dan..lichter slapen en spierschokken. Weet iemand wat specifieker uit te leggen hoe dit kan?

Wat voor tips hebben jullie om met de klachten om te gaan?

groetjes Wendy

Reageren

Hi Klaas,

Welke documentatie raadt je me aan om mijn huisarts te geven ivm langzaam afbouwen? En waarin ook staat dat langzaam afbouwen erg belangrijk is?

Ik hoor het graag!

gr. Irene

Reageren

@Balou, fijn dat je huisarts tenminste achter je staat. Hyperlinks worden hier verwijderd maar zoke op het Withdrawal Protocol van David Healy.
Ook op de site PaxilProgress vind je veel info in de stickythreads. Deze is ook van toepassing op Efexor, dat als nog zwaarder bekend staat om af te kicken en dat moet zeer langzaam gebeuren!!!
Omdat dit in capsulevorm bestaat moet dit gebeuren door afwegen van de korreltjes… of er moet ook een suspensie voor zijn maar dat weet ik niet.
Iig heel veel succes en ik advieseer om een profiel aan temaken op PAxilProgress en je verhaal en dosis historie te vertellen. Dan krijg je binnen een dag hulp.
Veel sterkte, Klaas

Reageren