Beste Klaas, dank voor je bericht. Ik heb intussen wat klinieken gebeld voor nazorg. Helaas moet dit via een doorverwijzing van de huisarts en die belt mij vandaag tussen 13-14 uur. Daar ook hij iemand is die me het liefst weer terug wilt hebben aan de paro vrees ik een moeilijk gesprek. Heb jij ervaring met nazorg en hoe kan ik met je in contact komen of met een deskundige op dit gebied. Het is zo moeilijk om dit met mensen te bespreken die niet weten wat ik voel en wat er door me heen gaat. Gelukkig heb ik een vriendin in Hongarije die me per telefoon adviezen geeft en me meer wijst op homeopathie, Maar zij blijft mij wijzen op nazorg. Waar kan ik dit vinden en hoe moet ik dit doen?

Ik wil je heel erg bedanken voor je snelle reactie en ik zou ook dolgraag een soort van actie willen voeren om mensen dit soort dingen te laten voorkomen. Maar de wetenschap lijkt sterker en het geld is belangrijker lijkt het wel. Daar komt nog bij dat ik zelf bij de overheid werk en nog op mijn woorden moet passen ook.
Is een bijverschijnsel ook dat je niemand meer vertrouwt????

Kortom heel veel vragen maar heel veel dankbaarheid dat ik eindelijk iemand gevonden heb die me begrijpt.
Ik wacht op je reactie.

Groet,
Roos

Heel graag je advies.

Hoi Roos, ik heb afgelopen zomer precies hetzelfde meegemaakt als jij, wist ook niet beter en heb mijn paro van 30 mg afgbouwd naar 0 mg in 5 weken, onder begeleiding van een ggz arts. IK heb na het lezen van dit forum en andere besloten weer 7,5 mg te gebruiken en dan opnieuw langzaam afbouwen naar 0 met 10% eraf per 3-6 weken. Ik vind het nog steeds heel zwaar,vooral lichamelijk: doodmoe, duizelig, diaree, veel spanning in mijn lijf, etc. , maar het is minder heftig dan afglopen zomer, in ieder geval hoef ik niet meer de hele dag te huilen, en ben dus minder depri. Maar ook ik heb totaal geen steun of erkenning van mijn ziekte door die pillen bij psychologen en artsen, heel slecht. Je moet overal maar zelf achter zien te komen en dan is het vaak al te laat. Bij mij zeker, ik ben er nu achter waarom ik al 3 jaar last heb van slapelioosheid, chronische hyperventilatie, stress om niks; een poop out van parxo 14 jaar heb ik het gebruikt in verschillende doseringen en periodes niks omdat ik meerdere keren gestopt was, steeds weer op advies van dokter begonnen.
Hoe lang gebruik je paroxetine al en ben je eerder al eens afgebouwd? misschien kun je ook opnieuw proberen af te bouwen op een rustige manier
veel sterkte
Annemieke

Reageren

Beste Roos,

Helaas is er vaak weinig tot geen nazorg omdat het ontwenningssyndroom niet erkend wordt door de mainstream gezondheidszorg. Althans niet dat het langer kan duren dan drie weken…

Het verbaast me nogal dat je huisarts je weer terug wel hebben aan de paroxetine terwijl het nu toch wel duidelijk is dat het middel kje meer kwaad daqn goed gedaan heeft en paroxetine bovendien reeds velemaql zeer negatief in de media is geweest, vanwege de vreselijke ontwenningseffecten en de summiere en regelrecht frauduleuze informatie zoals die in de bijsluiter wordt verstrekt.
Wat is exact zijn plan en hoe lang mag je het volgens hem dan gebruiken? Beself hij dat het onacceptabel en onverantwoordeijk si om je hier tot de dag van je overlijden van afhankelijk te laten zijn? Zeker omdat hety middel duidelijk niets heeft genezen en je alleen maa ernstige schade heeft toegebracht?
Confronteer hem daar eens mee, ik vind dit echt te zot voor woorden! En dan vonden ze het nog raar dat mensen hun heil zoeken bij alternatieve therapeuten…

In een andere thread had ik aleen aantal links geplaatst van berichten uit de internationale media over Seroxat, deze zijn al van emer dan 10 jaar geleden! Print het eventueel uit, toon het aan de arts of hulpverlener die je weigert te geloven en dwing ze om er kennis vaqn te nemen! Dan kunnen ze niet zeggen dat ze er nooit van gehoord hebben.

http://www.theguardian.com/news/2002/jul/27/uknews
http://www.theguardian.com/society/2003/may/09/1
http://www.theguardian.com/society/2003/may/03/…health.lifeandhealth

Een zeer recente Nederlandse publicatie over afbouwen is:
http://www.stijlbox.nl/l/library/download/470012

Dit is een erg goed artikel dat ook is gericht op artsen om ze te leren wat geleidelijk afbouwen is (en dat is niet het protocol dat de GGZ nu hanteert!!!), geeft zeer heldere uitleg over het verschil tussen terugval en withdrawal en waarschuwt ook tegen het zeer gevaarlijke, maar nog steeds veelvuldig geadviseerde om-en-om slikken als afbouwschema.

Ook ik ben zeer geschokt door het Seroxat-schandaal en nee, het is niet gek dat hierdoor je vertrowuen in de (medische) autoriteiten zwaar beschadigd is…

Verder is er een heel goede internationale supprotsite: survivingantideprssants.org. Wel in het Engels en financiele support kunnen ze je natuurlijk ook niet geven. MAar wel heel veel mentale steun van lotgenoten.

Lees eerst de artikelen eens goed door en print ze uit. Dan ben je al een stuk wijzer.
Klaas

Reageren

Beste Annemieke, ik ben in juli gestopt na volgend de psych perfecte afbouw. Ik verdom het om terug te gaan naar die troep. Soms heel makkelijk gezegd dan om te doen! Ik wil die strijd winnen. Er zijn in mijn ogen 3 opties: terug naar de paro, vechten of zelfdoding! Ben er geschrokken van mijn eigen suicide gedachten en zeker toen ik het hier op dit forum ook weer tegen kwam dat mensen het echt gedaan hebben. Het wordt een keihard gevecht, ik weet het, ik heb alles aan mijn vrienden verteld en zij luisteren tenminste. Ze kunnen het niet voelen want dat kunnen alleen de gebruikers of ex gebruikers. Daarom ben ik blij dit forum te hebben gevonden en vind ik het en schande dat wij ex verslaafde niet herkend worden, terwijl iedereen klaar staat wanneer je wil stoppen met cocaïne en die rotzooi. Terwijl in mijn ogen paro een van de grootste drugs is, maar ja daar wordt aan verdiend he?
Dank je voor je reactie.

Reageren

Beste Klaas, na goed en duidelijk te hebben gepraat heb ik mijn huisarts achter me staan en wil hij een verwijsbrief maken. Nu stap 2, de nazorgklinieken. Nee mevrouw u hoort thuis bij een psych, niet bij drugsverslaafden, u heeft psychische problemen. Wij helpen mensen van de drugs niet mensen met psychische problemen. Deze instanties willen niet eens erkennen dat Paro een drugs is!
Waar moet je dan in godsnaam beginnen?

Nogmaals erg blij dat ik eindelijk een forum voor lotgenoten heb gevonden!

Reageren

@Roos,

In elk gevla fijn dat je huisarts nu achjter je lijkt te staan, is hij n ook eindeijk overtuigd van de dessastreuze werking van de parox en dat dat de oorzaak is van je problemen?
Verwacht inderdaad geen wodneren van nazorgklinieken of afkickcentra, daar weten ze weinig over psychiatrische drugs en zijn meestal niet op de hoogte en ook niet geinteresseerd in de schade die psychiatrische middelen veroorzaken.

Vechten is natuurlijk prima maar besef ook dat je niet echt kan vechten tegen het ontwenningssyndroom. Je lichaam/zenuestelsel moet herstellen en dat kan helaas een weg van jaren worden. Een weg die ook vele terugvallen “waves” en frustratie zal kennen maar uiteindelijk wel tot herstel leidt.
De grootste fout is weer een psychiatrische drug te gaan slikken, parox of een andere. Paroxetine is een van de gevaarlijkste maar ook de andere middelen zijn allesbehalve onschuldig.

Je zou eventueel nog wel contact kunnen zoeken met een van de psycniaters
uit het artikel over de afbouwstrips, zeker nu je een verwijzing hebt.

http://www.tijdschriftvoorpsychiatrie.nl/assets/articles/TvP13-10_p789-794.pdf

De namen van ca. 20 psychiaters staan eronder en die zijn tenmisnte enigszins op de hoogte. Ik heb goede dingen gelezen van dr. Jim van Os uit Maastricht, die ook kritisch schijnt te zijn over deze middelen.
Ik ken hem zelf echter niet. Wellicht kun je hem benaderen en vragen om begeleiding.
Ik adviseer ook om een klacht in te dienen bij het CBG-Meb, daar je verhaal te vertellen in een brief en hulp tevragen omdat zij dit middel hebben laten goedkeuren en niet tijdig van de markt gehaald hebben.

Klaas

Reageren

Tenslotte nog dit: ik schrik toch van je “3 opties” waarvan zelfdoding er 1 is. Ik heb die gedachten zelf ook gehad het is eigen aan withdrawla syndroom dat je je heel slecht voelt gedurende een lange tijd en de wanhoop kan toeslaan. Tel daar nog eens het onbegrip van de medici bij op en de mogelijke financiele schade door het eventueel verlies van werk bij op en de elelnde lijkt compleet… maar toch gloort er altijd hoop al lijkt dat in de eerste en ergste fase van withdrawal soms heel ver weg. En dat kan helaas lang duren.

Ik ben nu 7 jaar na het stoppen van 10 mg Paroxetine/Seroxat en heb er nog steeds last van maar ben ook formidabel hersteld en blijk dat ik leef en geniet van veel dingen. Ik heb weliswaar bij alle pech een beetje geluk gehad met een erfenisje, een fijne moeder en goede vrienden. Niet iedereen heeft dat gelukje.
MAar ik denk dat iedereen uiteindeiljk kan herstellen van de schade van deze rotdrugs die ze “medicijnen” noemen en een nieuw leven kan opbouwen, vrij van psychiatrie en pseudo-medische leugens. Misschein raak je eerst heel veel kwijt maar met zelfdoding ben je zowiezo alles kwijt zonder enige hoop op nog 1 gelukkig moment…
Dus hou vol, zoek alle steun bij vrienden of online, bereid je voor op mogeiljk een lange weg naar herstel maar geef nooit op.
Klaas

Reageren

Het is te gek voor woorden eigenlijk, geen drugs? psychologishe problemen? Bij de GGZ wilden ze mij ook al een persoonlijkheidsstoornis aanpraten, u bent depressief of heeft een angststoornis, bulshit! iKben zooo kwaad en verdrietig. Ik vind het wel fijn te weten nu dat ik niet de enige ben en dat ik niet gek ben.
Roos hou vol, ik weet ook niet hoe, ,maar zelfdoding? nee nooit! we laten ons er niet onder krijgen! Dat zou ik mn kind nooit aan doen..Ik voel me ook wanhopig, vooral als ik eraan denk dat het nog jaren kan duren voordat het wat opknapt. Ik kan niet werken, maar moet reintegreren van de arbo arts(die begrijpt er ook niks van) Je voelt je zwaar onbegrepen door de hulpverleners,laat ze maar lekker in de stront zakken. Ondertussen doen we ons best, probeer te genieten van de betere dagen of momenten, die zijn er wel en die komen ook!
Annemieke
Ik ga maar een stukje fietsen, misschien helpt dat

Reageren

Even een vervolgbericht van mij: jaja ik leef nog hoor. Veel bij vrienden zijn en veel googlen kom je heel ver. Ik ben nu aan de st Janskruid, wat een zelfde soort werking als paro geeft. Echt plezier in het leven heb ik nog niet, maar vandaag en gisteren voelde ik me iets beter. Mede door begrip van deze forum maar ook door veel te praten met vrienden die er open voor staan.
Ik heb ook gemerkt dat adrenaline je verlichting geeft, denk bijv aan een avondje uit je dak gaan of misschien wel seks. Mij viel op dat die adrenalinestoot ff verlichting geeft maar weg is de volgende morgen, waardoor je rotgevoel en angst en misselijkheid etc nog heftiger worden. Mijn vraagteken was altijd waarom kwam dat rotgevoel altijd in heftige mate wanneer ik de avond ervoor een leuke avond had gehad. Dat ligt dus aan de stoot adrenaline die de serotine weer ff aanmaakt. Puzzelen en puzzelen en niet opgeven. Maar als je er eenmaal in zit en je kan geen kant meer op, dan is het moeilijk tegen jezelf te zeggen: ik ga maar ff hardlopen of fietsen en wil je het liefst alleen maar slapen…..

Reageren

Misschien handig om je naam of nickname eronder te zetten, zeker als je een vervolgbericht schrijft op een eerdere post.
Het is bekend vasn Withdrawal syndroom dat een moment van verlichting (een “window”) vaak weer wordt gevolgd door een terugkeer van de nare smptomen (een “wave”), soms in een nog sterkere mate. Maar geniet van ieder moment dat je je wat beter voelt, of dat nou minuten, uren of dagen is!

En een avondje uit je dak gaan is niets mis mee als je dat aankan maar pas wel op met alcohol want dat is echt niet goed voor herstel van Withdrawal Syndroom! En dat is ook mjn zwakte… want ik ben en blijf een echte levensgenieter.

Klaas

Reageren

Klaas, ken jij zelf een ervaringsdeskundige of zijn wij dit eigenlijk alleen maar op dit forum? Is er geen organisatie of iets dergelijks die zich bezighoudt met dit soort zaken?

Roos

Reageren

@Roos, ik ben zelf een ervaringsdeskundige maar er is helaas geen organisatie die mensen actief begeleid en voor onze zaak strijdt. De officiele instanties als het CBG en de IGZ doen niets voor ons en lijken eerder de belangen van de farmaceutische industrie te behartigen…

Ik heb er wel over gedacht om een stchting op te zetten maa heb daar niet de middelen voor en ben ook veel tijd kwijt aan het bijhouden van mijn eigen vakgebied omdat ik toch weer hoop te reintegreren als ik helemaal gelezen ben van het Withdrawal syndroom.

We staan er dus grotendeels alleen voor al zijn er wel meer artsen die het probleem erkennen, zoals de psychiaters die aan het artikel over de afbouwstrips meewegwerkt hebben. Er is echter geen behandeling voor de ziekte die door het afbouwen van paroxetine wordt veroorzaakt. Zeker na een verkeerde afbouw is tijd de enige remedie en helaas kan dat een kwestie van vele jaren zijn.

Helaas is de macht van de farmaceuten zo groot dat ze ongestraft over lijken kunnen gaan en de verantwoordeiljke autoriteiten gewoon omkopen, misleiden of chanteren. Ze weten donders goed dat geen enkele particulier genoeg geld heeft om ze aan te klagen…

Klaas

Reageren

Beste Klaas, dank voor je antwoord! Heb ik nog wel een vraagje aan je, ben jij op andere medicijnen overgegaan, bijv. homeopathie? Ik merk namelijk zelf dat ik wel erg rustig en relax wordt van Sint Janskruid.

Groet, Roos

Reageren

Ik ben een vrouw van 44 jaar. Inmiddels 20 jaar paroxetine geslikt. Vele keren geprobeerd om af te bouwen maar niet gelukt. Nu in 2 weken paroxetine afgebouwd naar 0 en overgestapt op sertraline (zoloft) Dit is ook een ssri. De reden hiervan was dat ik het idee had dat de paroxetine niet meer voldoende werkte en omdat het afbouwen ook niet goed lukte. Een arts had mij de tip gegeven om over te stappen op sertraline omdat dit beter is af te bouwen. Maar Inmiddels ben ik 2 maanden verder en ik heb zoveel last van neuropathische klachten. Mijn voeten en handen staan in de brand! Mijn onderbenen prikken. Ik weet eerlijk gezegd niet goed meer wat ik moet doen. De neuroloog heeft bevestigd dat ik dmv onderzoeken neuropathie heb. Deze schrijft dan direct lyrica of amitriptyline voor maar volgens mij komt het allemaal doordat ik ben gestopt met de paroxetine in te korte tijd. Nu mijn vraag..zouden jullie weer overstappen op de paroxetine? Dit beheerst mijn leven enorm en het beperkt me in mijn dagelijks leven.

Reageren

Ook elders word tover het probleem gebruik Paroxetine geklaagd en meldingen gedaan met blijvende problemen. Het ins mogelijk bekend dat klachten naar Lareb gezonden kunnen worden over de bijwerkingen
Onderstaande kreeg ik van lotgenoot dit toe gezonden.

Medicijnen ter onderdrukking of voorkoming van depressies veroorzaken mogelijk blijvende seksuele stoornissen. Sommige patiënten die gestopt zijn met het slikken van antidepressiva zeggen jaren na dato nog altijd geen libido te hebben, of aan erectie- en orgasmestoornissen te lijden. Dat constateert het bijwerkingencentrum Lareb.
•
© Redactie.
•
De combinatie van klachten die we hebben gehoord, is voor ons reden erop te wijzen dat dit in de praktijk zou kunnen voorkomen
Lareb, dat bijwerkingen van medicijnen registreert, publiceert binnenkort een artikel in het Tijdschrift voor Psychiatrie waarin wordt gewaarschuwd voor dit verschijnsel. In de wetenschappelijke literatuur zijn meerdere gevallen beschreven van patiënten die na gebruik van antidepressiva last hadden van seksuele stoornissen. De patiënten waren relatief jong en er waren geen andere aannemelijke verklaringen voor hun libidoverlies.

Het is nog niet aangetoond hoe de klachten precies ontstaan of op welke schaal dit gebeurt. Alleen in de Amerikaanse bijsluiter van Prozac staat dat ‘symptomen van seksueel disfunctioneren soms aanhouden nadat met de behandeling is gestopt’. ‘De combinatie van klachten die we hebben gehoord, is voor ons reden erop te wijzen dat dit in de praktijk zou kunnen voorkomen’, zegt Lareb. Tot nu toe werd gedacht dat de seksuele problemen verdwenen als patiënten stopten met antidepressiva.

Negentien spontane meldingen
Het probleem speelt bij een specifieke groep antidepressiva, zogeheten ssri’s. De gemiddelde leeftijd van de patiënten die contact opnamen met Lareb, was 30 jaar. Patiënten, onder wie zowel mannen als vrouwen, zeiden expliciet dat ze geen seksuele of relationele problemen hadden vlak voor ze met de medicatie begonnen. Een deel zei dat de depressie over was, maar dat de seksuele klachten aanhielden. Lareb ontving negentien spontane meldingen. Geen groot aantal, maar het bijwerkingencentrum ziet het als een signaal: het verschijnsel is onbekend en er is veel schaamte mee gemoeid.

Uit documenten in handen van de Volkskrant blijkt dat de MHRA, de Engelse evenknie van Lareb, de afgelopen jaren honderden meldingen ontving van patiënten die last hadden van Post Ssri Sexual Dysfunction (PSSD). ‘PSSD is een zeer serieus probleem’, zegt hoogleraar seksuele psychofarmacologie Marcel Waldinger van de Universiteit Utrecht. ‘Vaak komt het niet aan het licht, omdat mensen niet zo snel over hun seksuele problemen praten. Psychiaters en huisartsen sturen patiënten doorgaans weg met de boodschap: dit kan niet. Tijdens lezingen reageren ze veelal geschokt als ik vertel dat het wel degelijk mogelijk is.’

Verandering van seksuele lust
Waldinger heeft een aantal van deze patiënten in zijn praktijk gehad, vertelt hij. ‘Ik heb ze uitvoerig onderzocht. Hun klachten zijn hoogstwaarschijnlijk veroorzaakt door ssri’s. Alle andere verklaringen, bijvoorbeeld dat het door de depressie of door relationele problemen komt, hebben we uitgesloten.’ Hij vermoedt dat de bijwerking zeldzaam is, al is daar nog geen onderzoek naar gedaan.

Dat tijdens het slikken van antidepressiva het libido sterk kan dalen, is al langer bekend. Volgens sommige studies heeft meer dan de helft van de patiënten hier last van. Zo staat in de bijsluiter van paroxetine dat verandering van seksuele lust of seksueel functioneren ‘zeer vaak’ voorkomt.

Medisch directeur Rudolf van Olden van de Nederlandse tak van GlaxoSmithKline, producent van Seroxat, zegt dat zijn bedrijf geen onderzoek heeft gedaan naar PSSD en dat er ook geen plannen voor zijn. ‘Maar we nemen elke bijwerking serieus. Wij weten dat hierover gesproken wordt in de literatuur. Het is een bekend begrip’, aldus Van Olden.

Zelfmoord
Op internetfora zeggen wereldwijd duizenden voormalig antidepressivagebruikers last te hebben van PSSD. Op een lotgenotenforum staat een afscheidsbrief van een man die in 2010 zelfmoord zou hebben gepleegd vanwege PSSD. In de brief zegt hij dat de pillen zijn libido en zijn gevoelsleven hebben verwoest. ‘Ik ben te bang om een leven te leiden van impotentie en gebreken’, schreef de man.

Antidepressiva raakten recentelijk ook al in opspraak doordat ze in verband worden gebracht met agressie. Onlangs adviseerde Lareb het College ter Beoordeling van Geneesmiddelen in de bijsluiter van ssri-bevattende antidepressiva op te nemen dat het middel agressiviteit kan veroorzaken.

Wens een ieder sterkte met dit probleem wat ook mij geraakt heeft ,2 jaar gebruik,een jaar afbouwen en een blijvende erectie stoornis

Reageren